NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
Rutger Zuydervelt – The Wonder Of It All (cd, Machinefabriek)
Hoe moet je soms nog woorden vinden, als je van één van je favoriete elektronische muzikanten de misschien wel 50ste recensie gaat schrijven? Welnu, daar biedt Rutger Zuydervelt altijd een uitweg door gewoon telkens nieuwe wegen in te slaan, dan wel dezelfde wegen ander te plaveien. Hoewel hij natuurlijk bekend is geworden met Machinefabriek, zijn er daarnaast uiteenlopende projecten (Shivers, CMKK, Cloud Ensemble, Hydra Ensemble, DNMF, Piiptsjilling, FEAN, TrillaVelt) en samenwerkingen met andere artiesten. Maar tevens brengt hij met enige regelmaat, zeker de laatste paar jaren, muziek onder zijn eigen naam uit. Dat betreft dan veelal soundtracks voor uiteenlopende producties, van games tot dansvoorstellingen. En daar brengt hij, in tegenstelling tot sommige soundtrackmakers, altijd eigenzinnige muziek, die ook zonder hetgeen waarvoor het gemaakt is overeind blijft staan.
Nu is hij terug onder zijn eigen naam met The Wonder Of It All, hetgeen een soundtrack is voor een dansvoorstelling van de Amerikaanse danser en choreograaf Daniel Linehan, die in opdracht van Hiatus een performance heeft gecreëerd. Voor Hiatus is dans meer dan dat laatste alleen. Het is hoe we onze plaats in de wereld innemen en anderen uitnodigen voor momenten van verbinding, contemplatie en stille transformatie. Zuydervelt beschikt als geen ander om voor meerdere disciplines daar muziek voor te maken, waarbij hij inmiddels kan putten uit drones, noise, neoklassiek, ambient, allerhande experimenten, IDM, abstracte muziek, minimal music of juist combinaties ervan. Het album bevat twee stukken van samen ruim 50 minuten. Het eerste stuk begint op serene wijze als een ingetogen symfonie, waardoor elektronische klanken bubbelen en suggestieve dameszang te horen is. Je bevindt je als het ware in een spookachtig en in nevelen gehuld landschap. Het heeft net zoiets magisch als de muziek van Arvo Pärt en het filmische van Jóhann Jóhannsson. Langzaam neemt het elektronische deel toe en krijg je associaties uit de jaren 90 van onder meer Biosphere en Tangerine Dream, totdat de muziek op zijn Zuydervelt’s zo eigengereid wordt dat alle referenties vervagen. Dan blijft er voor de luisteraar veel ter verbeelding over. Pas richting het einde van het stuk snap je dat er ook gedanst kan worden, al ben je daar in eerste instantie niet meer bezig. Het is muziek die je zo stevig in de greep weet te nemen, dat het volledig je aandacht in beslag neemt; mocht je niet allang zijn meegevoerd naar een andere plek buiten de realiteit. Zo zweverig als dat is het niet, maar het zorgt zeker voor enige bezinning. Het is een mix van dark ambient, drones, veldopnames, minimal techno en een soort elektronische gestuurde neoklassiek. Het tweede stuk gaat met meer elektronica en uptempo van start, waar liefhebbers van Autechre, Swimwear Catalogue en dergelijke hun hart aan kunnen ophalen. Maar zoals altijd gaat geen enkele vergelijking ooit echt op bij Zuydervelt. Alleen dat al is het wonder van alles. Overigens besluit deze compositie juist weer op rustieke wijze en kent eigenlijk een omgekeerd beloop ten opzichte van het eerste deel. Ondanks de beats is dit één van zijn meest contemplatieve albums geworden. En wonderschoon bovendien!