Het blijft moeilijk met dit kabinet, maar ik ga gewoon met goede intenties hossend van links naar rechts en soms keihard door het midden in dit lijstje uit het:

SCHADUWKABINET

Ik luisterde naar: L’Arpeggiata & Christine Pluhar, Bonnie Prince Billy, David Bowie, Boy Harsher, Chat Pile & Hayden Pedigo, Cor De Lux, Gilla Band, hubris, Melkutus Party, Agnes Obel, Pam Risourié, Adam Wiltzie & Jóhann Jóhannsson, Chelsea Wolfe en Yarotz.

---

 

Jan Willem

L’Arpeggiata & Christine Pluhar – La Torre Del Oro (cd, Erato/ Warner Classics)
Ik heb het wel eerder gezegd, maar ik ben op het spoor gekomen van de Oostenrijkse componiste, harpiste, luitiste, theorbo speelster Christina Pluhar, tevens specialiste op het gebied van Middeleeuwse en Barokke muziek, door de geniale film Tous Les Soleils uit 2011 van schrijver en regisseur Philippe Claudel. Toen werd muziek van haar door een acteur vertolkt. Dat was zo waanzinnig mooi dat ik me er volledig op heb gestort. Het leuke is ook, dat ze met haar klassiek geschoolde ensemble steeds weer andere thema’s aansnijdt en die altijd voorziet van een Barok sausje. Naast klassieke en Barokke muziek behoren ook jazz, folk, avant-garde en Mediterrane muziek tot haar veelzijdige repertoire. Nu zijn ze terug met La Torre Del Oro, ofwel “de gouden toren”. De titel verwijst naar twaalfhoekige toren in Sevilla, maar heeft volgens mij toch wel een negatieve betekenis, doordat daar het goud ligt dat uit het koloniale verleden in Midden- en Zuid-Amerika is geroofd. Het is album is echter vooral bedoeld om de muzikale wisselwerking tussen Spanje en Midden- en Zuid-Amerika (Mexico, Venezuela, Argentinië, Chili) in kaart te brengen en te vermengen met elementen uit de zestiende eeuw. Hiermee smeden ze een geheel dat van toen tot in het heden reikt. Ze bewerken traditionals uit de genoemde landen en Spanje tot eigenzinnige composities. Hiervoor voegen zangers Céline Scheen, Luciana Mancini en Vincenzo Capezzuto zich bij de 13 instrumentalisten van L’Arpeggiata, onder leiding van Christina Pluhar op theorbe. Het gaat van Barok naar tango’s en is allemaal weer zo uniek en wonderschoon. Het levert een tijdloze reis op door vele tijden en stijlen.

 

Bonnie Prince Billy – Ghosts Of The American Psychonauts (cd, Domino)
Uit de schrijfwijze van Bonnie Prince Billy (Bonnie ‘Prince’ Billy, Bonnie ‘Blue’ Billie, Bonnie Billy, Bonny Billy, Бонни “Принц” Билли, Prince William, Joe Oldham, Bitchin Bonnie Billy Bajas) ga je nooit uitkomen, maar dat “probleem” had je ook al bij zijn Palace Brother of Palace, Palace Contribution, Palace Music, Palace Songs en nog een paar andere variaties en projecten. Het is allemaal verbonden met de Amerikaanse singer-songwriter Will Oldham, die nauw verbonden is met de sterke Louisville scene. Hoewel zijn output op een gegeven moment ietwat wisselvallig werd, was zijn album We Are Together Again van eerder dit jaar weer ijzersterk. Nu is hij alweer terug met Ghosts Of American Psychonauts, hetgeen een live album betreft, dat opgenomen in Los Angeles. Ik heb hem een paar keer in verschillende incarnaties live gezien en dan is hij op z’n sterkst. Ook deze set laat horen hoe goed hij dan is, al hoop ik dat het concert langer duurde dan een goede 33 minuten en breder was dan 8 nummers. Gelukkig blijft dat afbibberende applaus afwezig en is dit haast een studioalbum geworden, zij het echt met die live vibe. De cd besluit met het prachtige “I See A Darkness”. Een schitterend slot en kers op de taart van dit fraaie album.

 

David Bowie – The Shel Talmy Recordings (cd, Parlophone)
David Bowie is inmiddels al een goede 10 jaar niet meer onder ons. Ik was altijd een enorme fan en werd zelfs half verketterd toen ik in een gothic blaadje een recensie over één van zijn cd’s had geschreven. Maar goed, ik vind nu eenmaal veel verschillende dingen goed, Postuum verschijnt nu de cd The Shel Talmy Recordings, waarvan ik me afvroeg waarom die nooit eerder is verschenen. Het blijkt dat deze opnames bij toeval zijn ontdekt. Muziekhistoricus Alec Paleo stuitte bij hierop in de archieven van de legendarische producer Shel Talmy. Nadat ook de nabestaanden het ermee eens waren, zijn deze vrij gegeven en uitgebracht. De eerder uitgebrachte tracks -veelal rond 1965 en een paar jaar voor zijn debuut geschreven- worden aangevuld met nummers die bestaan uit alternatieve versies dan wel demo’s, waar een paar ook op Toy (2022) stonden. De 22 nummers zijn oorspronkelijk onder zijn eigen naam David of Davie Jones (voluit David Robert Jones) uitgebracht, al dan niet Bowie of aangevuld met The Lower Third en tevens onder de naam The Manish Boys. Het is voor de fans, maar wellicht ook voor eenieder die van oude rock’n roll houdt, erg leuk. Het schuift soms zelf richting de Beach Boys en oude Bob Dylan op. Dat “changes” Bowie kenmerkt is en blijft evident. Je herkent zijn stem al wel, maar het is echt nog anders. Het levert 57 minuten aan heerlijk archiefmateriaal op. Het is, naast dat dit een geweldige aanvulling is, duidelijk dat Bowie zelfs in het begin het talent al ver voorbij was.

 

Boy Harsher – Get Mean (cd, Atlantic)
In 2014 verruilde het Amerikaanse Teen Dreamz de naam voor Boy Harsher. Deze bestaat uit zangeres Jae Matthews en toetsenist Augustus Muller. Ze baseren hun muziek dikwijls op allerlei korte verhalen en laten ook regelmatig een filmische benadering horen, wat na twee albums ook een puike soundtrack opleverde in 2022. Hun muziek zit veelal ergens tussen synthpop, darkwave en synthwave in. De bitterzoete en soms etherische zang van Jae past daar goed bij. Hoewel ze ook altijd wel gebruik maken van beats, dompelen ze alles altijd wel onder in een fijn melancholisch bad. Dat geldt eveneens voor hun derde, reguliere album Get Mean. Hierop keren ze nog iets meer terug naar de donkere elektronische periode uit de jaren 80, zonder echt terug te grijpen of gedateerd te klinken. Ik hoor wat meer terug van bijvoorbeeld New Order en O.M.D., maar dan met een hedendaagse Vive La Fête-vibe. Maar ik denk dat fans van onder andere Clan Of Xymox, Drab Majesty, Tropic Of Cancer en dergelijke hier ook wel mee uit de voeten kunnen. Het is een heerlijke, goed in elkaar gestoken album voor de melancholische dansvloer.

 

Chat Pile & Hayden Pedigo – In The Earth Again (cd, Computer Students)
Toen ik een paar weken geleden met de recensie van het nieuwe Chat Pile album aan kwam zetten, werd ik terecht gewezen op het in de herfst vorig jaar verschenen album In My Earth van deze groep samen met de Texaanse akoestische gitarist Hayden Pedigo. Deze laatstgenoemde timmert ook al even aan de weg met zijn soundscapes en gitaarspel. Het album brengt beide op een ander spoor. Chat Pile vertraagt dikwijls en Pedigo wordt wat harder ommuurt dan gebruikelijk. In 11 tracks van samen een goede 36 minuten halen ze denk ik het beste in elkaar naar boven door elkaar op andere terreinen dan normaal uit te dagen. Het contrast tussen de akoestische wereld en die vol gitzwarte noise, metal en post-hardcore weten ze echt fraai naast en aan elkaar te zetten en koppelen. Zowel harde als de meer rustieke stukken komen daardoor nog beter uit de verf en worden intenser. En bij vlagen zelfs uiterst breekbaar en diepgravend emotioneel, waarbij ze wel eens richting Mount Eerie, Daniel Blumberg en Richard Youngs koersen. Dit is zo’n goede combinatie, dat ik die -zij het wat laat- toch nog even wilde vermelden. En voor herhaling vatbaar!

 

Cor De Lux – Year Of The Horse (cd, Ipecac / Konkurrent)
De oprichters van Cor De Lux, Dawn Moraga (gitaar, zang) en Tim Lusk (gitaar, zang), leerden elkaar bij toeval kennen in een lokale computerreparatiewinkel van Tim (zal niet helemaal toeval zijn, maar het zijn hun woorden). Daar raakten ze aan de praat over muziek. Ze bleken zoveel gemene delers en tevens veel gemeenschappelijke vrienden in de muziekwereld te hebben, dat een band zo geboren was. Ze debuteerden in 2020 met de lp Dream Life en daarna werd het even stil. Tegenwoordig bestaat de groep naast Moraga en Lusk uit John Bliven (bas) en afwisselend Jacob Richardson (zang, drums) en Thomas Swinn-McNeely (drums, zang), waarmee ze hun tweede album Year Of The Horse hebben opgenomen. Hun muziekstijl noemen ze gekscherend “shoe-gazi”, hetgeen een kruising is tussen shoegaze en Fugazi. De muziek die ze hier brengen houdt dan ook wel het midden daartussen, met naast shoegaze ook post-punk, droompop en alternatieve rock. Dat kleuren ze op geheel eigen wijze in, waarbij de zang van Dawn een echte oorvanger is. Maar ook de instrumenten dartelen er soepel doch nadrukkelijk jagend omheen, waarbij het soms ook behoorlijk hard uit kan pakken. Naast de eerder genoemde invloed moet je ook denken aan Blonde Redhead, Dry Cleaning, Smart Went Crazy, Made Out Of Babies en Sonic Youth. Echt een afwisselend en buitengemeen opmerkelijk goed album.

 

Gilla Band – Pugnello (cd, Rough Trade / Konkurrent)
Er zit echt iets door dat water in Dublin, want het wemelt er van de goede bands. Daar is Girl Band ook een goed voorbeeld van, al hebben ze de naam na twee albums gewijzigd naar Gilla Band. Dat werd mede door hun koerswijziging gedaan, want voorheen brachten ze nog een pakkende mix van noise, post-punk en avant-rock, maar daarna bestaat deze uit een splijtende combinatie van heftige noise, metal, industrial en een vleug hip hop. Gilla toch? Het viertal, bestaande uit zanger Dara Kiely, gitarist Alan Duggan Borges, bassist Daniel Fox en drummer Adam Faulkner, lijken op ieder album wel weer een andere straat in te slaan. Dat is ook op hun vierde Pugnello, de tweede met deze naam. Ze schieten weer als een malle uit de startblokken. Het is een beetje alsof je een stuiterbal ter grootte van een honkbal een porseleinwinkel inschiet; het is dan niet de vraag of er iets sneuvelt, maar meer hoeveel en welke kant het allemaal op zal vallen. Dit maakt het dan ook volslagen verrassend en meeslepend. Je kan denken aan alsmaar wisselende hybride van The Body, Godheadsilo, The Fall, Metz, Liars en Drill. Maar er een touw aan vastknopen is lastig. Net als een diamant, veelzijdig, hard en steengoed.

 

hubris – White Shores (cd, hubris / Dutch Music Works / Creative Eclipse PR)
De Zwitserse groep hubris (ja zonder hoofdletter) is in 2014 geformeerd. Op hun eerdere albums laten ze op eigengereide wijze instrumentale post-rock horen, waardoor ze tevens wel eens elektronica en elementen uit de metalscene mengen. De line-up bestaat tegenwoordig uit Jonathan Hohl (gitaar), Matthieu Grillet (gitaar), Léo Juston (drums) en Lucien Leclerc (bas). Ze presenteren nu hun vijfde album White Shores. Op eerdere werken waren de Griekse mythologie een bron van inspiratie, maar hier heeft bandleider Hohl zich laten beïnvloeden door J.R.R. Tolkien’s “Lord Of The Rings” en specifiek door het verkennen van thema’s als sterfelijkheid en onsterfelijkheid. Dat heeft 5 tracks (digitaal is de laatste in tweeën gesplitst en zijn het er 6) van samen een kleine 40 minuten. Het is allemaal meer contemplatief en tot de verbeelding sprekend geworden. Pas in het slotstuk “Path I & II” barst het echt los. Tot die tijd weten ze de spanning geweldig op te bouwen en vast te houden. Ze leveren een meeslepend en ijzersterk album af.

 

Melkutus Party – Mahti (cd, Nordic Notes / Xango Music Distributuon)
Het is niet de eerste keer dat een albumtitel een bandnaam is geworden. De Finse kantele speelster en zangeres Jena Venäläinen, die daarmee ook in de prijzen viel, debuteerde twee jaar geleden met haar album Melkutus Party, waarop ze folk met electro vermengde. Daarvoor zat ze nog even in de minimalistische folk groep Aoide. Nu is ze terug met het album Mahti, wat “stroom” betekent (of “volume” in het Ests) maar dan met als projectnaam haar vorige albumtitel. Janne Storm (setara, elektronica) en Tatu Viitala (percussie, elektronica) vergezellen haar en voegen hun eigen unieke visies toe aan het geheel. Op het album brengen ze in een kleine drie kwartier 8 tracks, die zowel hedendaags als diepgeworteld in de Finse traditie zijn. Daarbij nemen ze mee naar vervlogen tijden, maar soms ook een futuristische dansvloer. Hiermee belichten ze vele facetten uit het leven, waardoor je op veel manieren bediend wordt. Een feest voor het oor sowieso.

 

Agnes Obel – The Meaning Of Flowers (cd, Deutsche Grammophon)
Het is alweer 6 jaar geleden dat de Deense zangeres en multi-instrumentaliste Agnes Caroline Thaarup Obel, kortweg Agnes Obel, een studioalbum heeft uitgebracht. Maar nu is ze terug met The Meaning Of Flowers, haar vijfde album sinds haar debuut uit 2010. De in Berlijn gevestigde muzikante heeft het album in haar eigen studio geschreven, gearrangeerd en geproduceerd. Het album ontvouwt zich in 12 genre-overstijgende nummers die persoonlijke en creatieve transformatie weerspiegelen. Obel onderzoekt thema’s als geboorte, verbondenheid en metamorfose en hoe nieuw leven het lichaam, de geest en de relatie met de wereld om zich heen hervormt. Normaal gesproken brengt. ze op breekbare en ingetogen wijze veelal herfstige, dromerige en licht mysterieuze muziek, die ze steevast voorziet van haar prachtig bitterzoete zang. Op haar nieuwe album maakt ze ook wel eens gebruik van vervormde zang en samples, wat wonderwel goed past. Haar neoklassieke arrangementen en soms bijna minimal music gaan hier naadloos over in de daarbij gebruikte elektronica. Het plaatst haar muziek weer in een ander daglicht. Ze stort dikwijls pure magie en mysterie uit over de luisteraar. Daarbij laat ze zich regelmatig begeleiden op cello, altviool, viool en nog wat andere instrumenten. Het levert een zinnenstrelend prachtalbum op, dat je ademloos beluistert.

 

Pam Risourié – I’ll Never Be Human (cd, Atypeek Music/ Shoredive/ Stellar Frequencies / Creative Eclipse PR)
Pam Risourié is een in 2019 te Parijs opgerichte vijfkoppig collectief, dat na een cassette in 2023 met het echte debuut Days Of Distortion aan kwam zetten. Hierbij roerden ze op originele wijze vuistdik in het verleden van de droompop, post-punk noise en shoegaze. En daar waar sommige genres ietwat doodbloeden (EBM anyone?), maken anderen een doorstart. Deze groep doet dat op voortreffelijke wijze, zo blijkt ook weer uit hun nieuwe worp I’ll Never Be Human. Het shoegaze en droompop gehalte is daar wat omhoog geschroefd en aangedikt met slowcore. In de 8 tracks van samen zo’n 41 minuten laten ze echt een heerlijk warm en bedwelmend geluid horen, dat meer richting de Britse muziek koerst. Daarbij houden ze het wonderlijke midden tussen bands als Slowdive, Lush, True Widow, Sonic Youth en Warpaint. Mooier en dromeriger kan ik het ook niet maken. Wat een hartverwarmende topband!

 

Adam Wiltzie & Jóhann Jóhannsson – Friendship Survival Guide (cd, Deutsche Grammophon)
De al jaren in Brussel woonachtige Amerikaanse muzikant/componist Adam Bryanbaum Wiltzie en de brijante IJslandse componist Jóhann Jóhannsson, die in 2018 helaas uit het leven stapte, waren muzikale vrienden. Beide hebben nogal een voetafdruk achtergelaten op muziekgebied. Adam heeft bijvoorbeeld van zich laten horen als solomuzikant en middels Stars Of The Lid en A Winged Victory For The Sullen (met Dustin O’Halloran), The Dead Texan (met Christina Vantzou), Sleepingdog (met Chantal Acda), Windsor For The Derby en Aix Em Klemm (met Robert Donne van Labradford). Jóhann is vermaard om zijn prachtige neoklassieke composities, die tevens menig soundtrack op heeft geleverd. In het verleden heeft hij zich met totaal andere muziek beziggehouden (zoals in Ham), maar dat is minder relevant nu. Voor de tragische dood van Jóhann waren de twee vrienden al begonnen aan een album, dat helaas nooit het licht heeft mogen zien. Daar komt nu verandering in met Friendship Survival Guide, met als subtitel “for tape loops, drones and orchestra”. Hierop laten ze in 10 stukken ook precies dat horen, waarbij ze dankbaar gebruik mochten maken van het Budapest Art Orchestra en nog een handvol gastmuzikanten. De opnames zijn al ergens tussen 2013-2017 tot stand gekomen. Het is zo intens, ontroerend en zo wonderschoon allemaal, dat het haast zeer doet. Zeker als je de oprechte vriendschap hier nog eens doorheen voelt sijpelen. Een gloedvol meesterwerk!

 

Chelsea Wolfe – The Dark (cd, Loma Vista)
De Amerikaanse zangeres Chelsea Wolfe weet al zo’n 20 jaar te verrassen met haar steeds weer anders uitpakkende muziek. De laatste paar releases leek ze wel steeds meer de duisternis op te zoeken en voor een hardere aanpak te kiezen. Dus als ze nu met haar negende album komt dat The Dark heet, zit je toch even met samengeknepen billen klaar. Maar waar ze eerder het gevecht met haar demonen aanging, beweegt zich door de duisternis heen in plaats van ervan weg te vluchten, bezien vanuit het donkerste wezen in het bos; dat dan weer wel. Het album is de start van een nieuw tijdperk, gevormd door een periode van loslaten, transformatie en de confrontatie met innerlijke schaduwen. Verwacht dus niet per se een licht album nu, maar het is allemaal wel meer doorwaadbaar en poppy soms. Wolfe (zang, gitaar, bas) werkt weer samen met haar partner in crime Ben Chisholm (gitaar, bas, piano, synthesizer, drumprogrammering, keyboards) uit Wild Eyes en daarnaast Jennifer Decilveo (piano, synthesizer, drumprogrammering, keyboards) van Hozier, Hinds en Bat for Lashes. Daarnaast is er nog een handvol gasten uit de kringen van Nine Inch Nails, Tori Amos, Queens Of The Stone Age en Air, op bas, gitaar, drums, viool en geschreeuw. Het is mooi hoe ze je op haar albums meeneemt in de reis die ze zelf doormaakt, waarbij zij als hoofdpersonage toch altijd herkenbaar blijft. Maar ook de muziek die ze hier serveert, waar schoonheid en verval hand in hand gaan, is van een invoelbare emotie en indringende pracht. En of het nu hard of zacht is, ze weet altijd een verpletterende indruk te maken.

 

Yarotz – Resurgence (Yarotz / Vous-Connaissez?)
Yarotz is een Frans powertrio dat wel omschreven wordt als een chaotische hardcore/postmetal band. Ik ben dan altijd een beetje bang voor allemaal slingerende voorwerpen. Nu ken ik het debuut uit 2022, Erinyes, niet. Laat ik zeggen dat ze op hun tweede album Resurgence met een dusdanige vaart en kracht uit de startblokken schieten, dat er sowieso chaos zou kunnen ontstaan. In een kleine 35 minuten werken ze 9 nummers af, dat echt heel hard is. De groep bestaat uit Fabien Zwernemann (zang, gitar), Vincent Perdicaro (zang, bas), and Enzo Laidi (drums). Met echt scheurende gitaren, zware en bovenal opzwepende drum- en baspartijen en uitzinnige zang weten ze wel een diepe indruk te maken. Er zit een molotovcocktail aan emoties doorheen, waarbij ze soms ook wel een gas terugnemen en ook dan een diepe indruk weten te maken. Daarbij moet je het ergens zoeken tussen In Der Welt, Isis, Neurosis, Cult Of Luna, The Dillinger Escape Plan, Deftones, Unsane, Converge en dergelijke. Heerlijk ongeremd goed en keihard de beste.

Comments

comments