In Frankrijk blijven ze maar schuiven met premiers als in een stoelendans. Hier gewoon zoals altijd solo verder met het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Big Thief, Bingo Crowd, Guerilla Toss, Jens Lekman en Marissa Nadler.
Jan Willem
Big Thief – Double Infinity (cd, 4AD)
De stijgende lijn in de discografie van het New Yorkse Big Thief is opmerkelijk, met name omdat ze al op zo’n hoog niveau beginnen. De lijn wordt wel steeds binnen hetzelfde kleine geluid doorgetrokken. Dat wil zeggen een mix van folkrock, Americana, indie en droompop, voorzien van een mysterieus vernis en de prachtig emotioneel geladen zang van Adrianne Lenker, die ook solo zich niet onbetuigd laat. Op hun nieuwe, zesde album Double Infinity laten ze een ander geluid horen. De groep bestaat naast Lenker (zang, akoestische gitaar, drone) uit kernleden Buck Meek (elektrische gitaar, zang) en James Krivchenia (drums, percussie). De groep mag hier echter rekenen op een waar leger aan gastmuzikanten, waaronder opvallende namen als zangeressen Hannah Cohen en June McDoom en de legendarische citer speler Laraaji. Het betaalt zich uit in vollere songs, die inleveren op de intieme geluid van weleer maar winnen aan rijkere arrangementen. Het doet me denken aan een kruisbestuiving van Cocteau Twins, Tarnation en Kendra Smith met Fleetwood Mac. Het is complexer en is iets moeilijker verteerbaar, maar na een paar keer merk je dat ook deze kant van de band onder je huid weet te kruipen. Het valt te prijzen dat ze deze stap genomen hebben, al blijf ik hun kleinere songs het allermooist vinden. Maar met onder meer “Los Angeles” en “Grandmother” leveren ze hier wederom een paar juweeltjes af. Klasse!
Bingo Crowd – Manners (cd, Crispin Glover Records / Stickman Records / Creative Eclipse PR)
De Noorse band Bitch Cassidy debuteerde in 2008 met het album Sinecure, waarop ze een fijne mix van indie en synthpop lieten horen. Leuk, hoor ik jullie denken, maar wat heeft dat met Bingo Crowd te maken? Zelfde initialen, maar ook dezelfde band, zij het 17 jaar later. Opnieuw bundelen Andreas Kjerkol Elvenes, Eivind Brønstad en Svein Segtnan de krachten en presenteren onder deze nieuwe naam hun album Manners, waarop ze 10 fonkelnieuwe songs laten horen. Nog altijd roeren ze in de indie en synthpop, al zit er dikwijls ook een behoorlijk post-punk vernis overheen, aangedikt met EBM elementen. Zelf omschrijven ze het als “depressieve disco”, maar dat doet een beetje afbreuk aan de kwaliteit van de songs. Ja er zit zeker een lekkere melancholie door alles gevlochten, maar het is ook pakkend en meeslepend wat ze hier naar buiten brengen. Liefhebbers van onder meer VNV Nation, Nine Inch Nails, Interpol, Editors, Joy Division, Depeche Mode en Madrugada zullen hier allemaal wel iets uit kunnen halen. Het is een geweldige terugkeer van een evenzo band.
Guerilla Toss – You’re Weird Now (cd, Sub Pop / Konkurrent)
Het Amerikaanse Guerilla Toss, dat rond 2012 van start is gegaan, heeft inmiddels bewezen dat gekte en genialiteit prima samengaan. Je kan eigenlijk nooit helemaal de vinger op hun muziek leggen, al zou je kunnen stellen dat het altijd pakkend, avontuurlijk en rete-interessant is. Ik kan zeggen dat ze een beklijvende mix maken noise, free jazz, avant-garde, elektronische interventies, IDM, shoegaze, art rock, punk, experimentele en improvisatie muziek, maar daarmee zijn ze toch een beetje het locomokipkanariefantje van de muziek; dat valt enkel te prijzen. Op hun vijfde album You’re Weird Now gaan ze daar vrolijk mee door, al lijkt er sprake van iets meer een focus en meer een nadruk op de post-punk. Maar voor de rest vliegt het heerlijk alle kanten uit en dikwijls ook uit de bocht. Zangeres en tekstschrijver Kassie Carlson, drummer Peter Negroponte en gitarist Arian Shafiee worden hier bijgestaan door de nieuwe basstist Zach Lewellyn en toetsenist Jake Lichter en diverse gasten. Ze leveren hier 10 geweldig ongrijpbare tracks af, die voor fans van uiteenlopende bands als Cibo Matto, Deerhoof, Dry Cleaning, Melt-Banana, Liars, Parquet Courts, Cake Like en ga zo maar door. En telkens als je denkt dat je ze kunt duiden, nemen ze weer een onverwachte afslag. Dat maakt ze ook echt zo woest aantrekkelijk. Het is meeslepend, verrassend en tevens zo origineel. Het is allemaal geproduceerd door Stephen Malkmus van Pavement. Opvallend goed(je)!
Jens Lekman – Songs For Other People’s Weddings (cd, Secretly Canadian / Konkurrent)
Sinds zijn nummer “If You Ever Need a Stranger (To Sing at Your Wedding)”, van het iets minder romantisch klinkende album When I Said I Wanted To Be Your Dog (2004), heeft de Zweedse muzikant Jens Lekman een bijbaantje, waarbij hij verzoeken van vreemden beantwoordt om op hun bruiloften te zingen. Samen met schrijver David Levithan heeft hij in 2020 het idee opgevat om een roman met muziek te maken met de titel Songs From Other People’s Weddings. Hierin zouden dan die liedjes van de bruiloften komen. Maar gaandeweg gingen verhalen uit het boek over in songs en omgekeerd. Het boek behield wel de verhaallijn, maar de muziek is niet alleen meer van de bruiloften; wel voor bruiloften of de liefde. Vandaar dat “from” naar “for” veranderde voor het nieuwe album van Lekman. In 16 songs van samen bijna 80 minuten krijg je zijn eigenzinnige visie op euforie, twijfel, ontwrichting, tederheid, conflict, speelsheid, dankbaarheid, ondankbaarheid, verlangen, erbij horen, vragen stellen en antwoorden. De muziek varieert dan ook van heel erg romantisch naar meer soulvol en soms ook met een lichte snik en doet me soms aan die van Sufjan Stevens, Momus, Arthur Russell, Adam Green en Brett Anderson denken.. Hoewel het huwelijk mij even gestolen kan worden, is de muziek hier het meer dan waard om volmondig “ja” tegen te zeggen.
Marissa Nadler – New Radiations (cd, Bella Union)
Hoewel het voor mij soms voelt alsof de Amerikaanse singer-songwriter en schilderes Marissa Nadler nog maar net komt kijken, draait ze toch al een goede 21 jaar mee met haar bijzondere muziek. Haar muziek herken je meestal uit velen. Al 9 officiële albums heeft ze op haar naam staan, allemaal vol met songs die in nevelen gehuld zijn. Haar bitterzoete, ietwat hese zang sluit daar ook altijd mooi bij aan. Toch weet ze ieder album haar muzikale penseelstreken weer net anders aan te brengen, zodat ze nooit in herhaling valt met haar muziek; al zou dat geen straf zijn. Het is vier jaar geleden dat ze van zich liet horen en kwam toen wat dromeriger uit de hoek en de nevel leek iets te zijn opgetrokken. Nu is ze terug met haar tiende album New Radiations, waarop ze in 11 songs weer een meer intieme sfeer neerzet, waarbij de muziek weer wat rauwer en ook mysterieuzer klinkt. Naast zang brengt ze akoestische gitaar en Milky Burgess verzorgt her en daar de rest op elektrische gitaar, steel gitaar, orgel en synthesizer, waarbij hij met het laatste eenmaal door Randall Dunn (Sunn O))), Earth) geholpen wordt. Het levert een ingetogen en tevens emotioneel geladen geheel op, waarbij ze op tot de verbeelding sprekende wijze haar verhalen over reizen in tijd en ruimte naar buiten brengt. Zoals altijd is er een fraai contrast tussen de weelderige, zachte melodieën en de best unheimische sfeer. Maar juist dat maakt haar muziek zo meeslepend. Ze levert wederom een sterk prachtalbum af.