NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
Meral Polat Trio – Meydan (cd, Meral Polat/ W.E.R.F. Records)
Drie jaar geleden dook de supergetalenteerde actrice en kennelijk ook begenadigd zangeres Meral Polat op met haar debuutalbum Ez Kî Me als het Meral Polat Trio. Dat was voor mij een wereldalbum in alle opzichten. Ik ben dan ook wel een groot fan van de Turkse muziek. Toch was het op voorhand geen zekerheid om de leuke actrice uit onder meer het hilarische toneelstuk Snorro van het RO Theater en tevens Mees Kees, De Luizenmoeder plus de Gesluierde Monologen van Adelheid Roosen ook succesvol op cd te horen. Ze heeft overigens ook al opgetreden met Merals Harem. Hier laat ze meer van haar Turk-Koerdische komaf horen. Toen ik jaren geleden door Turkije trok, vroeg ik dikwijls wat die mooie muziek was die ik her en der hoorde. Ik heb een redelijk goed geheugen als het gaat om namen; zo heb ik ook jaren Kızılırmak en Selda Bağcan onthouden en gevonden. Maar ik kreeg meestal een wedervraag: of ik een communist of links was en dergelijke. Later begreep ik dat de muziek die ik meestal heel mooi vond onder de noemer protestmuziek viel en ook nog wel eens van Koerdische komaf was. Ik versta de taal niet nu eenmaal en ga op het gevoel af. Het heeft me wel een schatkamer vol prachtige muziek opgeleverd. Haar debuut paste daar ook tussen, waar ze diverse gedichten in wist te verwerken, mede van haar dan overleden vader.
Nu is ze terug met Meydan, hetgeen het Turks voor “vierkant” is. Ze gaat echt wel verder dan op haar debuut en verkent in veelal eigen composities de Anatolische en Mesopotamische muziek. Het is ook wat meer psychedelisch en meeslepend dan voorheen. Ze mag daarbij weer rekenen op de steun van uit (medeschrijver) Chris Doyle (gitaar, keyboards, piano, orgel) en Frank Rosaly (drums), die beide een behoorlijke en gevarieerde staat van dienst hebben op muzikaal gebied. Maar ook diverse andere muzikanten geven hier acte de présence, waaronder de zangers Mola Sylla en Ibelisse Guardia Ferragutti en muzikantn Murat Ertel (Baba Zula) en Can Omer Uygan. Het is een verdieping van haar ingezette koers, waarbij haar vocale klasse alleen maar meer uit de verf komt. Ook Afrikaanse, waaronder de Nigeriaanse Afrobeat en Malinese blues, en Zuid-Amerikaanse elementen weet ze fraai te incorporeren in haar gevarieerde muziek. Daarbij komt ze eveneens op voor de rechten van de vrouw. Misschien is urgentie ook wel een term die haar album hier meer kenmerkt dan voorheen. Ze weet echt op eigengereide wijze de Turkse muziek in te kleuren en van een energieke impuls te voorzien. Het is een passievol prachtalbum geworden dat van alle tijden is en waar je enkel vierkant achter kunt staan.