Dan toch eindelijk een beetje meer vrede op aarde. Ook rustig is het in het lijstje uit het:

SCHADUWKABINET

Ik luisterde naar: The Black Cat’s Eyes, Electric Litany en The Rootworkers.

 

---

 

Jan Willem

The Black Cat’s Eye – Decrypting Dreams Of Weird Animals And Strange Objects (cd, Tonzonen / Carggo / Creative Eclipse PR)
“Several Species Of Small Furry Animals Gathered Together In A Cave And Grooving With A Pict” komt danal snel in me op als ik de titel Decrypting Dreams Of Weird Animals And Strange Objects van het uit Frankfurt afkomstige kwintet The Black Cat’s Eye. Hoewel ze er met de titel van hun debuut The Empty Space Between A Seamount And Shock-Headed Julia uit 2023 ook mochten wezen (kijk zo’n recensie vult zich vanzelf). Toch doet het gitaarwerk hier ook wel denken aan Pink Floyd. Ze kronkelen dan ook door de grensgebieden van de psychedelische rock, krautrock en post-rock, waar je ook raakvlakken met Can, Magma, Neu! en Motorpsycho zal ontdekken. Toch zorgt de avontuurlijke aanpak van de groep ervoor dat ze een eigen sound laten horen, dat soms heel opzwepend en op andere momenten juist contemplatief is. Dat geldt zowel voor de vijf instrumentale tracks, die ze met gitaren, keyboards, drums en percussie aanvliegen, als de ene song met zang. Het is een majestueus en meeslepend album geworden.

 

Electric Litany – Desires (lp, Muting The Noise / Creative Eclipse PR)
De Britse band Electric Litany bestaat al sinds 2007 en ik heb er werkelijk nog nooit van gehoord. De groep bestaat tegenwoordig uit Alexandros Miaris (zang, gitaar, piano, synthesizer), Richard Simic (drums, pads, samples), Jason Tsontilis (synthesiers, percussie) en George Alevizakis (bas), waarbij ze geholpen worden door producer George Botis. In het verleden werkten ze al eens samen met de legendarische Alan Parsons, die hen begrijpelijkerwijs de volgende Radiohead heeft genoemd. Die invloed hoor je ook terug op hun vierde album Desires, al grijpen ze veel breder om zich heen met hun mix van indie, synthpop, post-rock en allerhande elektronica. Het is allemaal pakkend, rijk gedetailleerd en voorzien van een luchtige melancholie, Daarbij passeren ook invloeden als New Order, Sigur Rós, The Pirate Ship Quintet, I Like Trains, Interpol en 2 By Bukowski de revue. Er zit ook overal wel een lekkere scheut dramatiek door, zonder dat het teveel wordt. Ze leveren een groots en intrigerend album af, dat zowel de liefhebbers van de meer pop- als alternatief gerichte muziek zal kunnen bekoren.

 

The Rootworkers – Don’t Beat A Dead Horse (lp, Bloos Records / Peyote Press)
Met de nieuwe cd Don’t Beat A Dead Horse van de band The Rootworkers, denk je toch heus met een onvervalste Amerikaanse bluesrock band van doen te hebben. Maar niets is minder waar, want het betreft een Italiaanse groep met Enrico Palazzesi (zang, gitaar), Andrea Ballante (gitaar), Lorenzo Cespi (bas) en Enrico Bordoni (drums, keyboards) in de gelederen. Ze laten in 9 tracks van samen bijna 36 minuten lang horen hoe je heerlijk ongepolijste, door de gieren afgekloven bluesrock maakt. Hierbij kruiden ze het geheel ook met allerlei andere invloeden, waardoor de associaties uiteenlopen van Jon Spencer Blues Explosion, Black Keys en Masters Of Reality tot Led Zeppelin, Tom Waits en Ween. Rauw, pakkend, uit de grond getrokken en overheerlijke muziek.

Comments

comments