Een beetje op herhaling, maar toch niet minder mooi in het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Codeine en Lowlife (5x!).
Jan Willem
Codeine – Dessau (cd, Numero Group)
Vroeger hield ik alleen van muziek met gitaren erin, zij het wel breed georiënteerd/ Overigens kwam daar ook al snel verandering in en werd ik een muzikale veelvraat, maar dat terzijde. Je had altijd al geweldige gitaarbands en die daar op uitzonderlijke wijze nog eens bovenuit staken. Zo’n groep was Codeine zeker. Of is, want ze zijn na hun twee mag ik toch wel zeggen magistrale albums Frigid Stars (1991) en The White Birch (1994) uit elkaar gegaan, om later voor liveoptredens weer samen te komen. De slowcore helden van weleer hebben in 2022 toch het nieuwe album Dessau uitgebracht. Op zo’n groot ding dat niet in de cd-speler paste. Het label Numero Group heeft deze nu wederom op cd uitgegeven. De groep bestaat hier uit de kernleden Stephen Immerwhar (zang, bas0 en John Engle (gitaar) plus drummer/gitarist Chris Brokaw (Come, The New Year). En ze zijn hier behoorlijk in topvorm. Heerlijk traag voortslepende muziek, die je stevig in de houdgreep neemt en je tegelijkertijd weg laat dromen tot er weer eens een (rustige) uitbarsting volgt. Liefhebbers van onder meer The For Carnation, June Of 44, Rodan, Idaho, Shellac, Bedhead en eigenlijk gewoon Codeine zelf. Wat een klasbakken zijn dit toch nog steeds!
Lowlife – Eternity Road (5cd, LTM / Konkurrent)
Een band die prima meedraaide met de new wave periode in de jaren 80 en 90 is het toch ietwat onterecht onderbelichtte Schotse Lowlife. De band kwam voort uit Dead Neighbours, een vrolijke titel mits je er oog voor hebt, en werd opgericht door de leden Craig Lorentson (zang) en Will Heggie (bas), die tevens deel uitmaakte van Cocteau Twins. Daar kwamen drummer Grant McDowell en gitarist Stuart Everest nog bij. Na diverse singles brachten ze hun mini album Rain uit in 1985, gevolgd door Permanent Sleep een jaar later. Het zette de toon voor hun eigengereide geluid binnen het druk betreden genre, waar ook etherische en post-punk elementen in verscholen gaan. Toch hebben ze het qua populariteit nooit zo hoog geschopt als bijvoorbeeld Cocteau Twins, Joy Division, For Against, Modern English, The Comsat Angels of The Sound; bands waar ze zich met gemak mee konden meten.
Nu heb ik het vaak over dat ik mijn favoriete albums dikwijls meermaals aanschaf en daar is Lowlife dan ook geen uitzondering op. Hun diverse albums zijn dikwijls gecombineerd, dan wel aangevuld met vele extra’s. Nu is de compilatie Eternity Road uit, met de subtitel “Reflections Of Lowlife 85-95”, al hebben ze officieel tot 1997 bestaan. De eerste van de 5 cd’s bevat de eerste twee albums Rain en Permanent Sleep, zij het in omgekeerde volgorde op cd, aangevuld met een andere versie van de singletrack “From Side To Side”. In totaal krijg je 15 nummers van maar liefst 63 minuten lang, die mij vooral doen denken aan Cocteau Twins, The Sound en de vroegere Fra Lippo Lippi, waarbij tevens het donkere van Joy Division nooit ver weg is.
De tweede schijf bevat het album Diminuendo uit 1987. Deze sluit qua geluid behoorlijk aan op het vorige werk. Wel hoor je al dat ze iets beter op elkaar ingespeeld zijn en is het er bepaald niet lichter op geworden. Er sluipen al wel heel langzaam wat indierock elementen in het geluid, mede door de ritmische akoestische gitaarpartijen, waarbij ook bands als Simpleminds, New Order en The Smiths in beeld komen. Het levert wederom een ijzersterk album op. Net als eerder is dit 9 nummers tellende album aangevuld met 6 singletracks, waardoor je bij elkaar bijna 59 minuten aan new wave genot hebt plus diverse aanpalende genres. Vrolijk zal het nooit worden, maar dit is wel echt precies de melancholie waarvoor ik val. Lowlife had echt een veel grotere band moeten zijn….vind ik dan.
Op hun derde album in deze boxset vind je Godhead uit 1989, waar de 11 tracks van een goede 38 minuten nog eens aangevuld worden met 5 nummers van de zogeheten mini The Black Album (1989). Op die laatste, die overigens meer nummers telt, krijg je demo versies of niet gepubliceerde tracks, die veelal niet onder doen voor de rest. De band koerst hier af op een ietwat meer toegankelijker geluid dat zoals eerder een donkere variant op The Smiths had kunnen zijn. Maar de groep blijft doorgaan met hun heerlijk melancholische missie vol pakkende muziek. Het is destijds tevens mijn instapalbum geweest, maar vind de voorgangers desondanks net een tikje sterker. Deze voelt als de derde verdunning van een olijvenpers: nog altijd smakelijk en zeker noodzakelijk, maar net even iets krachtiger.
Het vierde deel omvat het album San Antorium uit 1991. Hierop gaat de groep gewoon verder waar ze gebleven zijn, al grijpen ze ook weer terug naar het verleden. De 10 oorspronkelijke tracks worden aangevuld met de rest van The Black Album, waardoor je wederom een goed uur aan sterke muziek krijgt. Ze brengen nu echt meer indierock met new wave, droompop en shoegze elementen, aangevuld met meer elektronica, waarbij tevens Wire, U2, Simple Minds, The Cure en New Order meer in het vizier komen. Daarmee behouden ze hun eigen smoel en opereren ze nog altijd een beetje parallel aan hun genregenoten. Het toont ook aan dat het band is die altijd in beweging is en blijft zoeken naar nieuwe zijwegen. Dit is weer echt een topalbum in hun oeuvre.
Tot besluit is er nog de laatste schijf met daarop hun allerlaatste, vijfde album Gush uit 1995. In een krap drie kwartier presenteren ze 9 tracks, die weer een tandje meer melancholisch zijn; afscheid nemen doet ook pijn. Er zijn ook op hun vorige albums wel eens gastmuzikanten aangeschoven, maar hier is een opvallende rol weggelegd voor zangeres Jennifer Bachen en toetsenist (tevens sampler) Jason Taylor. Sowieso zijn de elektronische invloeden hier meer prominent aanwezig, al roeren ze meer dan ooit weer in de new wave. Het was eigenlijk ook wel een band geweest die naast Factory niet had misstaan op 4AD. Het is derhalve een schitterende zwanenzang van een groep, die best meer naar de voorgrond had mogen treden. Deze uiterst betaalbare geweldige boxset is dan ook een aanrader voor iedere melancholicus of van één van de genoemde bands.