De droogte houdt aan, maar toch nog een kwartet in het lijstje uit het:

SCHADUWKABINET

Ik luisterde naar: The Camel Crew, Cinder Well, Closing Ceremony en My Raining Stars.

---

 

Jan Willem

The Camel Crew – Knock A Door Run (cdep, The Camel Crew / Vous Connaissez?)
Uit Nantes komt een nieuwe rockgroep met de bijzondere naam The Camel Crew. Deze bestaat uit Shaun Guillon (zang, bas), Kilian Guillon (gitaar), Simon Clénet (gitaar) en Titouan Pinier Golfier (drums).Ze presenteren nu hun mini debuut Knock A Door Run, waarop ze in een kleine 20 minuten 6 nummers servereb. Hun muziek zit ergens tussen garagerock, alternatieve rock en indierock in. Op energieke en bevlogen wijze brengen ze hun muziek naar buiten, die mede door de zang nogal aanstekelijk is. Ter referentie moet je denken aan een eigengereide mix vanThe Gun Club, The Strokes, Arctic Monkeys, Ramones en Fatal Flowers. Met dit album weten ze indruk te maken en een belofte voor de toekomst af te geven.

 

Cinder Well – A Blooming Body (cd, Cinder Well/ Hen House Studios)
De Amerikaanse multi-instrumentaliste Amelia Baker (zang, gitaar, viool, piano, synthesizer, Rhodes, e-bow, orgel) is al zo’n 11 jaar onderweg met haar indringende project Cinder Well. Ze brengt een soort hedendaagse folk, waarbij ze traditie vermengt met haar eigen bijzondere inkleuring. Ik heb haar live gezien en het is echt muziek waar je stil van wordt. Overigens zou je ook kunnen denken dat haar muziek Iers is. Ze presenteert na een titelloze epee en drie eerdere albums nu haar nieuwe werk A Blooming Body, waarop in ruim 36 minuten 8 tracks de revue passeren. Daarbij krijgt ze hulp van diverse muzikanten op drums, bas, synthesizers, zang, samplers, klarinet, vleugelhoorn, Franse hoorn en tuba. Hoewel alles weer behoorlijk ingetogen en melancholisch is, weet ze toch een rijkdom aan emoties en pracht over te brengen. Dat komt naast de werkelijk schitterende muziek ook door haar licht geknepen zang die je niet onberoerd laat. Haar voorgaande albums waren ontzettend mooi, maar ze gaat hier in overtreffende trap overheen. Het is voer voor de liefhebbers van onder meer Natalie Merchant, Nancy Elizabeth, Lankum, Heidi Berry, Red House Pianters en Laura Marling. Zo mooi dat het haast zeer doet. Haar allerbeste tot nu toe!

 

Closing Ceremony – Lost Melody (cd, Editions6)
Ik denk dat als je alle muziek van de Britse muzikant Jon Attwood achter elkaar op zou zetten, je meerdere keren om de aarde kunt reizen. Hoewel hij al veel langer in diverse band muziek naar buiten brengt, is hij vanaf 1998 het meest actief als Yellow6. Hiermee maakt hij muziek, veelal gemaakt op de gitaar met effecten, die ergens landt tussen ambient en post-rock en vaak een filmisch en bovenal melancholisch karakter heeft. Daarnaast is hij te horen in projecten als JARR, The Deep Bells, The Sleep Of Reason en The Poets Tear. Dat laatste project deelt hij met de Amerikaanse artiest Shane Beck. Nu slaan ze handen weer ineen, maar aangevuld met muzikant Kevin Erhardt-Hansen (Dirt Chamber, Dead City Soundscape, Vacant Brain), waarbij ze hun projectnaam hebben aangepast tot Closing Ceremony. Daarvan is nu het debuut Lost Melody verschenen. Ze serveren hier 8 tracks van samen ruim een uur lang. Shane zorgt wederom voor de woorden en poëtische inbreng, terwijl de andere twee het geheel van stemmige muziek voorzien, die ergens tussen drones, ambient, post-rock, shoegaze en minimal music inzit. Het levert een tot de verbeelding sprekend prachtalbum op, dat alle drie de artiesten op andere plekken brengen en zeker voor herhaling vatbaar is.

 

My Raining Stars – Toy Club (cd, Shelflife / Too Good To Be True)
Ik heb wel een zwak voor de Britse pop en indierock uit de jaren 90. De Franse muzikant Thierry Haliniak deed daar met de groep Nothing To Be Done, waarin tevens Didier Frahier (E-grand) zat, ook aan mee en deelde onder meer het podium met Moose, The Boo Radleys en Adorable. In 1998 gaat Haliniak verder als MY Raining Stars, die in dezelfde hoek opereert. Hij laat doorgaans namelijk stemmige mixen van indiepop, droompop, jangle pop en shoegaze horen, die je op nostalgische wijze doen terugdenken aan de hoogtijdagen van de jaren 90. Voor zijn nieuwste album Toy Club is de aanpak anders geweest. Hij heeft Didier van zijn vroegere band uitgenodigd het album te arrangeren. Didier selecteerde zijn favoriete nummers uit een reeks demo’s en ontving uitgeklede versies met alleen de essentiële elementen. Dit gaf hem volledige creatieve vrijheid om het materiaal te benaderen met vooral gitaar en keyboards. De enige voorwaarden waren het behoud van de originele vocale melodieën en songstructuren. Casper Iskow voegde er nog bas- en drumpartijen aan toe. Vervolgens is het geheel gemasterd door Mark Gardener (Ride) met een 9 tracks tellend album als resultaat. De titel, voordat men er iets raars van gaat denken, komt van een kleine muziekclub in Lyon, waar de muziekvrienden elkaar leerden kennen. Het album put wederom uit de genoemde bronnen en is heerlijk melancholisch, maar het bevat ook een frisse energie en iets sprankelends. Daarmee komen ze ergens uit tussen Pale Saints, The Blue Aeroplanes, The Field Mice, Autumn Leaves, The Bats, Bubblegum Lemonade, Sophia en de eerder genoemde bands van weleer. Daarmee is dit een uitmuntend album geworden

Comments

comments