NNM: The Family Acid - Colour Out Of Space

NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.

The Family Acid – Colour Out Of Shape (cd, Concerto Records)
Er zijn niet veel alternatieve albums uit Nederland, die tot de absolute meesterwerken gerekend mogen worden, maar ze zijn er wel degelijk. Van de hand van The Ex en Nasmak bijvoorbeeld, maar ook absoluut het album Barefoot And Pregnant uit 1990 van The Serenes. Deze Friese band rond Theo de Jong en Paul Dokter wist echt een fenomenaal geluid neer te zetten, waar de term on-Nederlands ongetwijfeld zal zijn gevallen. Ik krijg nog altijd kippenvel als ik het luister. Ook het tweede album Back To Wonder (1993) mag er wezen, maar behaalt niet de cultstatus van het debuut (de cassette uit 1988 even niet meegerekend). Bovendien was de chemie er niet tussen beide frontmannen en Dokter deed toen al niet meer mee. Daarna is de Jong onder de radar verder gegaan als Slide, Simmer en het onlangs met zijn broer Tjitze gestarte Electrobardo. De rest lijkt te zijn gestopt. Toch pakken Theo en Paul uiteindelijk samen de draad weer op in 2014, om als The Family Acid de studio in te duiken. En zoals The Serenes ooit aan de frontlinie stonden van een totaal ander geluid in de Nederlandse muziekscene, hebben deze twee ook nu weer een andere afslag gekozen. Een minder leuk detail is dat Dokter, ooit begonnen in The Toylets, in 2020 is overleden in zijn toenmalige woonplaats Amsterdam.

Theo ‘Pûdsje’ De Jong (zang, gitaar, bas, drumpatronen, piano, orgel, mellotron, minimoog, keyboards) en Paul ‘Krotje’ Dokter (zang, gitaar, minimoog, synthesizers, keyboards) gooien zoals gezegd vaker het roer flink om, zo ook op het album Colour Out Of Space. Deze hebben ze tussen 2014 en 2018 opgenomen en wordt nu eindelijk uitgebracht op Concerto Records, waar dikwijls fraaie muziek uit eigen land op is verschenen. Uit het instrumentarium valt al goed af te lezen dat de output veel meer elektronisch is. Daarbij hebben ze zich niet ingehouden qua melancholie, waarmee ze wel bij hun eerste gezamenlijke project The Serenes aansluiten. Hoewel ze hier veelal op bedachtzame, landerige dan wel dromerige wijze hun elektronica over je uitstrooien, gaan ze ook wel eens lekker uptempo richting techno en dub. Het levert echt 10 afwisselende en uitzonderlijk fraaie nummers op. Daarbij moet je denken aan een caleidoscopische kruisbestuiving van Piano Magic, The Notwist, Tears For Fears, John Carpenter, New Order en de latere The Triffids. De cover is ook wel tekenend voor de muziek, want ze brengen het meest noodzakelijke (skelet) en hangen daar her en der hun eigenzinnige elementen aan (de telkens anders gekleurde vogels). En dat de cover zo van een Talk Talk album had kunnen kunnen zijn klopt, want hun vaste ontwerper James Marsh heeft ook deze gemaakt. Het is een echt totaalkunstwerk geworden, dat van een ontzaglijk hoog niveau is. Er wordt gefluisterd over een tweede album, maar dat zien we dan wel weer. Voor nu hebben deze twee wederom aangetoond in hun eigen league te opereren.