Straks kan je dan wel tijdelijk gewoon van Mexico naar de VS en Canada, maar dat is logisch-hss. Ook grenzeloos genieten is het met het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: The Birch, Great Panic Roger, Sangre De Muérdago, Vlimmer en Yellow6 (3x!).
Jan Willem
The Birch – Vicious Mind (lp, Tonzonen Records / Cargo / Creative Eclipse PR)
The Birch presenteert hun nieuwe album Vicious Mind, dat twee jaar na hun debuut Dazed Dreams. Dit jonge Duitse trio bestaat uit Lucas Habenreich (gitaar, zang), Santiago Garcia Echeverri (bas) en Volker Blath (drums). Op hun nieuwe album worden ze nog bijgestaan op keyboards, die soms net even een orkestraa dan wel warm tintje levert. Voor de rest maakt de groep onvervalste psychedelische rock, al zit daar ook wel wat kraut, stoner en blues doorheen. Ze brengen in bijna 31 minuten 7 tracks, die van uiterst sfeervol naar behoorlijk stevig laveren. Daarbij klinken ze enerzijds tijdloos en roerend in het verleden, maar blikken ze ook op frisse wijze vooruit. Om een idee te krijgen moet je denken aan een kruisbestuiving van Blues Pills, Led Zeppelin, Queens Of The Stoneage, Masters Of Reality en The Tea Party. Een geweldige tweede worp!
Great Panic Roger – Anger Box (cdep, Araki Records/ Cœur Sur Toi/ L’Autre Distribution / Vous Connaissez?)
Die Fransen weten wel wat het is om een fijne pot herrie te maken. Ook Arnaud Tock (zang, gitaar, synthesizers) doet dat als Great Panic Roger met verve. Al sinds 2021 brengt hij sporadisch zijn muziek naar buiten. Nu is zijn nieuwe epee Anger Box een feit, waarop hij nog hulp krijgt van Florian Desvignes (drums). Ook is het indrukwekkend wie hij voor de opnames, mix en mastering heeft mogen inschakelen, dat zijn namelijk respectievelijk Peter Deimel (The Kills, dEUS), Christophe Hogommat (Mad Foxes, Basic Partner) en Thibault Chaumont (It It Anita, Birds In Row). Dit om maar even de ambitie aan te geven. In ruim 16 minuten passeren 5 songs de revue, die ergens het midden houden tussen noise, post-punk en electro. Het zit geweldig in elkaar en is meeslepend en dikwijls ook lekker explosief. Daarbij boort hij goudaders van weleer aan als Deity Guns, Nine Inch Nails en Sonic Youth aan, maar zullen liefhebbers van IDLES, It It Anita, Sleaford Mods, Todd en Shame hier ook wel raad mee weten. Een knap knallend kleinood!
Sangre De Muérdago – O Xardin (cd, Música Máxica)
Uit het autonome Spaanse gebied Galicië komt de eigengereide band Sangre De Muérdago, hetgeen “maretakbloed” betekent. Ze laten op hun albums dan ook een soort volksliederen uit dat gebied horen. Ze brengen al sinds 2010 hun innemende muziek naar buiten, die ergens tussen folk, rock en Barokke muziek inzit. De groep wijzigt nog wel eens van samenstelling en bestaat tegenwoordig uit componist en tekstschrijver Pablo Caamiña Ursusson: (zang, gitaar, draailier, muziekdoos, percussie (onder meer de traditionele pandero cuadrado de Peñaparda en pandereta), bellen), Georg “Xurxo” Börner (nyckelharpa, bellen, zang), Saúl Nogareda (cello, zang, bellen) en Xoel López (klarinet, zang, bellen, en pandero cuadrado de Peñaparda). Op hun (denk ik) achtste album O Xardin, waar het woord “de tuin” wel uit te halen is. In 48 minuten laten ze 10 songs op de luisteraar los, die weer het mooiste uit de regio naar boven halen. Qua droefgeestigheid lijken ze er wederom een schepje bovenop te hebben gedaan, maar eveneens wat betreft de schoonheid. De mengelmoes van de genoemde genres pakt hier nog beter en intenser uit. Tradities vloeien op schitterende wijze uit in het heden. Hoewel ze een geheel eigen geluid in huis hebben, moet je denken aan een mix van onder andere Owain Phyfe en diens The New World Renaissance Band, Myrkur, Nils Økland en Christina Pluhar & L’Arpeggiata. Wat een meesterwerk!
Vlimmer – Cystacanca / No Cars Go (cdr-s, Blackjack Illuminist Records)
Goede tradities moet je er gewoon in houden. Zo brengt Vlimmer in de aanloop naar een nieuw album tegenwoordig een aantal singles uit met enerzijds een albumtrack en anderzijds een Duitstalige cover van een Engelse song; die zijn echt zo ontzettend goed en leuk iedere keer. Vlimmer is één van de tig projecten van de muzikale duizendpoot en Blackjack Illuminist Records eigenaar Alexander Leonard Donat, dat veelal ergens op het kruispunt van indierock, gothic, post-punk, synthpop, darkgaze en wave belandt. Nu is er de zoals altijd uiterst gelimiteerd single Cystacanca / No Cars Go. Eerste track is van zijn volgende, zevende album en laat wat meer elektronische geluiden dan eerder horen; hij blijft steeds sleutelen aan zijn sound en weet telkens te verrassen. De b-kant is de Duitse versie van “No Cars Go”, dat oorspronkelijk op Arcade Fire’s tweede album Neon Bible te vinden was. Met zijn passievolle zang weet hij ook eigenlijk alles wel naar zijn hand te zetten. Het is daarom weer een zeer smakelijke amuse voor vast weer een te gek album geworden.
Yellow6 – Searching For Your Perfect / Strata (2xcdr, Sound In Silence)
Yellow6 – Past Preserved (cd, Editions6)
Is er muziek, die je altijd kan draaien? Voor mij is het antwoord daarop bevestigend en toepasselijk voor Yellow6. Als ik boos ben brengt het rust, als ik rustig ben zorgt het voor contemplatie en weet het tot de verbeelding te spreken en als ik verdrietig ben geeft het troost. Je kan er alle kanten mee op. Dit project Jon Attwood is nu zo’n 26 jaar onderweg en ik heb hiervan bijna 100 releases in de kast staan, waarmee hij de absolute aanvoerder is in mijn selectie. Dat is overigens inclusief de joint ventures en andere projecten als JARR (met Ray Robinson), The Sleep Of Reason (met Dirk Serries) en The Deep Bells (met Jason T. Lamoreaux van The Corrupting Sea, Transverse en The Warm Jets). Is het dan de perfecte muziek? Ja, wellicht wel. Maar dan mede omdat het niet perfect is en ruimte biedt voor de luisteraar. Nu is zijn nieuwe album Searching For Your Perfect een feit, zoals vaker uitgebracht op het prestigieuze Griekse label Sound In Silence. Jon zegt hierover:
“Wat is perfect? De titel hiervan schoot me te binnen toen ik een bericht op sociale media zag waarin iemand zei dat hij na duizenden foto’s eindelijk de perfecte zonsondergangfoto had gemaakt. Mijn eerste gedachte was: “Wat nu?” Als je perfectie hebt bereikt, geef je dan op, want niets kan daaraan tippen?
Ik geloof dat perfectie in de ogen van de toeschouwer ligt. Wat voor de één perfect is, is voor de ander gebrekkig. Als ik ooit zou denken dat ik het perfecte muziekstuk had gemaakt, zou al het andere dan minderwaardig lijken? Ga je door in de wetenschap dat wat je ook maakt, misschien nooit aan diezelfde standaard zal voldoen?
Ik geloof niet dat ik perfectie heb bereikt of ooit zal bereiken, maar alle muziek die ik maak geeft me plezier en voldoening in het creatieve proces en het eindresultaat.”
Het is tevens voor mij kennelijk de manier, dat ik keer op keer verrast wordt door zijn nieuwe creaties, die dikwijls meer als op gevoel ontstane improvisaties dan strak gecomponeerde stukken overkomen. Muzikale overpeinzingen, die je even helemaal uit de realiteit weten te nemen en dwalen over tot de verbeelding sprekende landschappen. Dat is ook nu weer het geval. Met 8 nummers in 73 minuten neemt hij je mee met zijn bedachtzaam voortkabbelende muziek. Titels als “All A Dream”, “No Plan” en “See What Comes Of it” sluiten daar goed bij aan. Hij weet me wederom op hypnotiserende wijze in de houdgreep te nemen tot de allerlaatste seconde. Het zal ongetwijfeld liefhebbers van Roy Montgomery, Robin Guthrie, Labradford, The Dururri Column, Windy & Carl, Below The Sea en Flying Saucer Attack wel aanspreken, al is de signatuur van het meesterlijke Yellow6 toch wel overduidelijk een geheel eigen. Echt wonderschoon wederom!
Zoals vaker zit er bij zijn album een bonus album en waarom nu ook niet, als je toch al zo’n lang album hebt afgeleverd? Precies, daarom is er in een gelimiteerde oplage van 100 stuks ook een tweede schijf beschikbaar getiteld Strata. Hierop brengt Yellow6 nog eens 8 composities van samen een goede 56 minuten lang. Er staat echt geen maat op deze klasbak, die kwantiteit ogenschijnlijk heel eenvoudig aan kwaliteit weet te koppelen. De tracks hebbken allen de titel van het album met een overeenkomstig tracknummer erachter meegekregen. De muziek heeft dezelfde rust en poëtische kracht als Amenra, maar dan zonder de waanzinnige uitbarstingen. Dit levert op een constant hoog niveau wel de nodige spanningsbogen en tevens schoonheid op. Attwood weet als geen ander emoties over te brengen met muziek of in elk geval die suggestie aan te boren bij de luisteraar. De titel verwijst natuurlijk naar lagen en de muziek is dan ook gelaagd. Je dwaalt af in ruimtelijke en bovenal prachtige muzikale labyrinten. Het is een verbluffend mooie toevoeging aan een toch al geweldig album.
Hoewel er ook nog een album uit de zogeheten “Merry6mas”-serie aan zit te komen, is er ook nog het album Past Preserved verschenen. Dit album is opgenomen naar aanleiding van de release van de heropname van zijn debuutsingle, ter ere van het 20-jarig jubileum. De muziek is wat rauwer, harder en meer ongepolijst en kaler dan de recente albums. Attwood probeert de beperkingen van viersporenopnames van meer dan 20 jaar geleden te herstellen in plaats van de eindeloze lagen die digitale technieken bieden. In bijna drie kwartier lang en wederom 8 nummers breed, krijg je een sound die meer leunt op zijn vroegere werk en een Kranky band als Labradford. Dat is precies de periode dat ik Yellow6 ben gaan volgen (begin van deze eeuw) en sindsdien zo hoog in het vaandel heb. Onwaarschijnlijk hoeveel schoonheid Yellow6 naar buiten weet te brengen, maar het is gewoonweg een feit.