Hoewel het zelfs blijft rommelen in het demissionaire kabinet, gaat hier alles weer gesmeerd in de lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Eve Adams, Ólafur Arnalds & Talos, Deftones, JARR, Adrian Lane en Bret McKenzie.
Jan Willem
Eve Adams – American Dust (cd, Basin Rock / Konkurrent)
Vier jaar geleden bracht de Amerikaanse ssinger-songwriter Eve Adams haar aangrijpende en echt prachtige Metal Bird uit, dat volgde na In Hell (2017) en Candy Colored Doom (2019). Haar kale folk noir wist diepe snaren te raken. Af en toe mengde ze daar nog droompop en Americana doorheen. Nu is ze terug met American Dust. Zoals op de sticker op de cover valt te lezen is het album “een ode aan de schoonheid van het Amerikaanse Zuidwesten, waar uitgestrekte woestijnlandschappen zowel grimmige als tedere verhalen herbergen. Eve Adams’ karakteristieke folk noir weeft een levendig tapijt van liefde, opoffering en stille openbaring, met beelden van stofstormen, zwerfhonden en verre treinen.” Voeg daar gerust nog ronddolend tuimelgras aan toe. Muzikaal gezien schuift ze daarmee soms wat meer naar de (uptempo) altcountry, hetgeen ze op haar eigen wijze doet. Ze brengt naast zang ook gitaar, piano en samples en krijgt daarbij nog steun van muzikanten op viool en cello. Maar het allermooist zijn de wat zwaardere, trage songs zoals de geweldige “Strangers”, “Dirty Thirties” en “Ricochet”. Al met al weer een wonderschoon album!
Ólafur Arnalds & Talos – A Dawning (cd, OPIA Community/ Mercury KX/ Universal Music)
Ólafur Arnalds geldt al jaren als een uiterst getalenteerde IJslandse componist, multi-instrumentalist en veelzijdige muzikant, al ligt de focus nogal eens op de piano. Naast muziek onder zijn eigen naam, die varieert van neoklassiek met elektronica tot pianomuziek en filmmuziek, maakt hij deel uit van het elektronische duo Kiasmos. Met zijn ijle en droefgeestige sound weet hij altijd wel zijn kenmerkende stempel te drukken. En dan is hij ook nog eens de neef van Ólöf Arnalds. Het is al even geleden dat er wat van hem is verschenen en nu komt het toch ietwat beladen A Dawning, dat hij samen met Talos heeft gemaakt. Talos is of beter gezegd was het alterego van de Ierse elektronische indie muzikant Eoin French, die overigens vaak in IJsland te vinden was. Gedurende de opnames werd hij ziek en is vorig jaar helaas op 36-jarige leeftijd overleden. Arnalds heeft uiteindelijk de puntjes op de i gezet en zo’n jaar na het overlijden dit werk het licht laten zien. De 8 tracks duren niet veel langer dan een half uur, maar ze maken wel een ontzaglijke indruk. De vederzachte pianopartijen, de subtiele elektronica en stemmige orkestraties vormen een prachtige ondergrond waarop de stem van Talos opstijgt. Deze zit ergens tussen Jonsí (Sugur Rós), Ben Christoffers, Mark Hollis en Bon Iver in; echt wonderschoon! Links en rechts krijgen ze nog hulp van Sandrayati Fay, Alexi Murdoch, Niamh Regan en Ye Vagabonds. Het levert echt een verpletterend mooi album en eerbetoon op!
Deftones – Private Music (cd, Reprise Records)
Als je het hebt over bands, die op een gegeven moment echt tot groten der aarde zijn gaan behoren, dan ben je dikwijls echt vele jaren verder. Beloftes die nooit uitgroeiden zijn er namelijk zo vaak. Maar als je 37 jaar onderweg bent en eigenlijk vanaf je eerste album er meteen bij, dan is dat meer dan indrukwekkend. Toch is dat het geval bij de Deftones, die 30 jaar geleden hun eerste album het licht lieten zien. Onder leiding van zanger Chino Moreno, die ook te vinden is in ††† (Crosses), Palms, Saudade en Team Sleep, presenteren ze vijf jaar na hun laatste album hun tiende Private Music, waarop ze 11 nieuwe tracks serveren. Ze zijn altijd creatief in hun eigen alternatieve of nu metal genre bezig, door ook elementen uit andere genres te incorporeren en niet gangbare wegen in te slaan en keyboards en draaitafels in te zetten. Dat lijkt tot de volgende gedaantewisseling te hebben geleid, want ze klinken hier frisser, inventiever en gevarieerder dan ooit, al zijn ze natuurlijk onmiskenbaar herkenbaar als de Deftones. Er bestaat eigenlijk geen middelmatig album van deze band, maar sommigen springen er net even iets meer uit. Dit is er zo één. Groots!
JARR – Sun Swift Swoon (cd, Whitelabrecs)
Een goede twaalf weken terug presenteerde JARR nog hun vijfde album Evangeline en nu zijn ze alweer terug met Sun Swift Soon. Als je weet dat de eerste twee intitalen van de bandnaam van de Britse muzikant Jon Attwood, van onder meer Yellow6, zijn dan is de snelheid waar ze dit mee brengen wellicht minder verwonderlijk. Maar de eveneens Britse muzikant en tevens een bekroonde romanschrijver Ray Robinson van het project Wodwo, die verantwoordelijk is voor de tweede set van de initialen, kan er ook wat van. De titel van hun nieuwe album stond kennelijk al jaren in een notitieboekje en bleef hangen. Het bleek ook een inspiratie voor de aanpak op dit album, waar ze aanhoudende noten, melodieën in golvende bewegingen vooruit laten kabbelen. Maar ik kan het allemaal mooi vertellen, echter dat kan Ray het beste als volgt verwoorden:
“Alles op dit album begon met de gitaar, maar niet op de gebruikelijke manier – niet als leadinstrument of puur als melodiedrager. Ongebruikelijk voor ons lieten we de piano, synthesizer, bas en beats het zwaarste werk doen. We waren meer geïnteresseerd in wat er gebeurt als je de gitaar zichzelf laat herhalen, wanneer je een frase laat loopen en vervolgens de gaten inspeelt die er ontstaan, door delays en modulaties te stapelen zodat de maatsoorten tegen elkaar aan beginnen te ademen en akkoorden vervagen tot drones. Een enkele noot kan tien seconden blijven hangen, langzaam van toonhoogte veranderen, waarbij de galm wegsterft in de volgende maat.”
Dat heeft 6 uiterst contemplatieve tracks opgeleverd, die gezien de totale lengte van een goede 36 minuten, op uiterst rustieke wijze worden opgebouwd. Ik wilde eerst zeggen bedachtzaam, maar dat past niet helemaal bij het improvisatorische karakter van de muziek. Daarmee laveren ze door genres als ambient, drones, post-rock, neoklassiek en experimentele muziek. Dat pakt uiterst afwisselend uit. Zo is het in “Open Afternoon” haast of je Labradford hoort, met op de achtergrond de Cocteau Twins. De experimenten van Flying Saucer Attack, de landerigheid van Red House Painters, de ambient van Harold Budd en Robin Guthrie of de ruimtelijke ambientrock van Windy & Carl dienen eveneens als referenties. Het is een meeslepend prachtalbum geworden.
Adrian Lane – Where Once We Danced (cd, Whitelabrecs)
Er is zoveel piano- en neoklassieke muziek tegenwoordig, dat het onderscheid soms echt moeilijk is te maken. Dat geldt bepaald niet voor de Britse multi-instrumentalist, componist, schilder en beeldend kunstenaar Adrian Lane, die hier meermaals langs is gekomen. Lane beschikt over het vermogen om zijn diepste gevoelens in muziek (en vermoedelijk ook schilderingen) om te zetten. Daarbij rekent hij Arvo Pärt, Philip Glass, Steve Reich, Jóhann Jóhannsson, Hildur Gudnadottir en Ryuichi Sakamoto tot zijn voorbeelden, hetgeen je ten dele wel terug hoort in zijn muziek, die hij de laatste jaren volop naar buiten brengt en soms in maar oplagen van 5 of 10 stuks. Hij wisselt meer elektronisch gestuurde en klassiek getinte releases met elkaar af. Het hangt dikwijls ook van de inspiratiebron af. Voor zijn nieuwe album Where Once We Danced werd hij door een defect aan zijn autoradio tijdens lange ritten afhankelijk van BBC Radio 3 (klassieke zender) en raakte verzonken in meer traditionele klassieke muziek. Hieruit vloeide een wens voort om meer genoteerde muziek te schrijven. Hij schreef stukken voor piano en strijkers en voegde later de klarinet als leidende stem toe aan de verschillende composities. In één daarvan een gastoptreden van klarinettist Bryan Styles. Verder zijn er op subtiele wijze ook elektronica aan toegevoegd. Het resultaat omvat 14 nummers van samen zo’n drie kwartier lang. De titel van het album heeft zowel iets verdrietigs als iets van een mooie verre herinnering, maar het deelt beide de nostalgie. Dat laatste is ook de rode draad door dit album, al gaat het zeker gepaard met een fijne melancholie. Hoewel hij zelf Chopin, Schubert en zowel Clara als Robert Schumann hier onbewust als grootste invloeden beschouwt, is dat er nooit direct uit te filteren. Wel kan je stellen dat dit één van zijn meest klassieke albums is geworden, zij het dat deze ook nog flink tegen de filmische muziek en ambient aanleunt. Het is wellicht toegankelijk voor liefhebbers van klassieke muziek, maar voer voor die van onder meer Library Tapes, Bersarin Quartett, Hania Rani, Jóhann Jóhannsson, Max Richter en Dustin O’Halloran.Het is een album vol tot de verbeelding sprekende muziek geworden, die soms zo mooi is dat het haast zeer doet.
Bret McKenzie – Freak Out City (cd, Sub Pop / Konkurrent)
Drie jaar geleden debuteerde de Nieuw-Zeelandse muzikant Bret Peter Tarant McKenzie, kortweg Bret McKenzie, met Songs Without Jokes. Geen overbodige titel als je weet dat hij ervoor jarenlang deel uitmaakte van het komische duo Flight Of The Conchords, maar tevens muziek schreef voor The Muppet Show, The Simpsons, Spongebob Squarepants, Ricky Gervais en meer. Oh en hij was ook een elf in Lord Of The Rings. Nee het was hem nu echt ernst en het is natuurlijk ook gewoon een uitstekende muzikant, die hier geïnspireerd door Harry Nilsson, Randy Newman, Steely Dan, Dire Straits en ik vermoed ook David Bowie een puike eersteling afleverde. Nu is hij terug met Freak Out City. Met een batterij aan gasten op zang, keyboards, drums, bas, saxofoon, trombone, viool, altviool en cello lever hij hier 10 songs af met een tijdloos karakter. Als dit in de jaren 70 was gemaakt, had dat ook best gepast, zij het dat er wel een hedendaagse saus overheen zit. Hij mengt zijn singer-songwritermuziek met soul, altcountry, rock en blues. Het is allemaal net zo weemoedig als zomers en dat maakt zijn muziek ook zo bijzonder en innemend. En wederom om serieus te nemen.