NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
TAXITAXI – Lepeltje Lepeltje Lepeltje (cd, TAXITAXI)
Onlangs verscheen er een OOR met daarin een leuk overzicht van 50 jaar punkmuziek. Wat je dan precies onder punkmuziek moet verstaan is iets waarover je kunt discussiëren. Als je het overzicht bekijkt, dan is er veel wat je wellicht ook hardcore of popmuziek zou kunnen noemen. Veel voer voor salonpunkers ook. Maar goed, ook onder de punkbands was er destijds al geen consensus. The Stranglers zouden geen punkmuziek maken, want ze konden instrumenten spelen. Bij punk ging het om de boodschap en kunnen spelen was helemaal geen vereiste; sterker nog, liever niet. En korte nummers.! Deze beweging, want zo moet je het noemen, heeft echter maar kort zo bestaan. Daarna werd het meer harde muziek, hardcore en post-punk, hetgeen weer overging naar new wave en dergelijke. Dus ja, wat kan je heden ten dagen nog punk noemen? Boeit het eigenlijk? Nee, natuurlijk niet! Je vindt de muziek goed of niet en wellicht doe je nog iets met de boodschap…als die er al is.
Groningen heeft altijd al de neiging met lekker tegendraadse bands te komen. Daar hoort ook het drietal TAXITAXI bij. Deze bestaat uit Bobbie Baloney (bas, zang), Freddie Sunshine (gitaar, zang) en Roberto Cornetto (drums, zang). Na hun debuut Hey Pieter (2025) komen ze nu met het album Lepeltje Lepeltje Lepeltje. Hierop presenteren ze harde muziek, die je door het tegendraadse karakter en de korte songs onder punkmuziek zou kunnen scharen. Je zou het net zo goed bruistabletten vol adrenaline kunnen noemen. Ofwel, neem het niet zo serieus en geniet of niet. Ze brengen in moordend tempo hun nummers, die vol grappen zitten. Pretpunk is het ook niet alleen en het is serieus lekker allemaal. Een soort liefdesbaby van de Beastie Boys, Boegies, De Jeugd Van Tegenwoordig, Toy Dolls, Wire en Minor Threat, maar laat ik er geen labeltje labeltje labeltje op plakken. In een kleine 25 minuten raggen ze er 15 nummers doorheen, die vol energie zitten, met enige regelmaat een glimlach op je gezicht toveren en je zo met grote happen consumeert. Wat wil je nog meer? Oi!