NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
Selma Peelen – In The Boys Room (cd, Selma Peelen)
De Amsterdamse muzikante Selma Peelen is al even onderweg, zowel solo als in bands als Mankes en Nerven. Met het duo Mankes heeft ze drie albums uitgebracht vol gothic, folk-noise en postpunk. Dat echoot ook wel door in haar soloproject onder haar eigen naam, waarbij ze zichzelf creatief blijft uitdagen en altijd op zoek is naar nieuwe manieren om emoties vast te leggen in haar kunst. Naast muziek verkent ze tevens de beeldende kunst, voornamelijk via zelfportretten, collages en soms tekeningen en schilderijen. Ze snijdt bij dat alles altijd wel maatschappelijke thema’s aan en zeker feminisme staat hoog op de agenda. Het is veelal vanuit een persoonlijke visie, maar met het doel om de kijkers en luisteraars ongedwongen de wereld op nieuwe en onverwachte manieren te laten verkennen en ermee in contact te komen.
Nu is haar nieuwe album In The Boy’s Room een feit. Dat heeft Selma (zang, gitaar) samen bassiste Iris van Huis en drumster Sophie Neijts opgenomen. In een goede 31 minuten brengen ze 7 nummers, die zich op melodieuze wijze ergens tussen gothic, dark folk, post-punk, pop noir en alternatieve pop bewegen, al lijken genregrenzen één van de vele dingen om overheen te stappen. Neem alleen de fraaie flamencogitaarpartijen die er soms doorheen zitten, zoals in de titeltrack en de prachtige afsluiter “See What You’ve Done”. Ze brengt daarbij op openhartige en vooral persoonlijke wijze thema’s als feminisme, seksuele vrijheid, verlangen en liefdesverdriet ter sprake. Dat alles brengt ze ongepolijst, maar wel zo dat het de doorwaadbaarheid van de muziek niet in de weg zit. Alles wordt voorzien van vele subtiele details, waardoor je per luisterbeurt ook steeds weer nieuwe schatten ontdekt in haar muziek. De albumtitel vind ik ook veelzeggend en mooi gevonden, maar dat is ter interpretatie voor eenieder denk ik. Ze beweegt zich van artiesten van weleer als Sleeping Dogs Wake, Opium Den, Cranes, Siouxsie en PJ Harvey tot meer hedendaagse als Chelsea Wolfe, Andrea Schroeder, Esben And The Witch en Rykarda Parasol. Het is echt een intens en wonderschoon album geworden, waarop het grenzeloos (maar uiteraard niet overschrijdend) genieten is.