NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
Pitou – P2 (cd, Pitou)
Het muzikale pad van de Amsterdamse Pitou Nicolaes, als muzikante kortweg als Pitou opererend, is bepaald niet doorsnee te noemen. Sterker nog, eigenzinnig past veel beter als stempel. Al op zeer jonge leeftijd had ze een onverklaarbare interesse in klassieke muziek, wat ook al zorgde dat ze in een nationaal kinderkoor belandde. Ooit trad ze ook op bij de doop van prinses Amalia en ook in gerenommeerde orkestzalen in Europa. Mede door haar ouders werd deze klassieke liefde met die voor wereldmuziek vermengd. Door al deze ervaring is het verlangen geboren om haar eigen muzikale werelden te creëren, wat na haar middelbare schooltijd tot het Conservatorium van Amsterdam heeft geleid, alwaar ze niet de klassieke maar de popopleiding verkoos; zoals gezegd eigenzinnigheid is wat haar past. Verder heeft ze ook nog deelgenomen aan het Kobra Ensemble. Als solo artiest zet ze vooral emotie en sfeer op de eerste plaats. Maar dat kleurt ze muzikaal gezien ook altijd sterk in, wat al te horen was op haar epees Pitou (2016) en I Fall Asleep So Fast (2018) en bovenal haar debuut Big Tear (2023).
Nu volgt daar het in eigen beheer uitgegeven tweede album P2 op. Ze serveert hierop 11 nieuwe tracks, die wat sneller en spontaner tot stand lijken te zijn gekomen dan die van haar debuut. Ook hier hoor je weer goed hoe ze haar volkomen eigen koers vaart. Ze brengt naast zang en tevens achtergrondzang ook diverse instrumenten en smaples. Daarbij mag ze weer rekenen op de steun van veel muzikanten, die ik echter niet helemaal uit de geschreven tekst in de cd kan ontwaren. Volgens mij lees ik wat vaste waarden terug als drummer Mischa Porte, bassiste Jasja Offermans, toetseniste Lieke Heusinkveld en saxofonist/basklarinettist Marc Alberto. Ze opent het album op Zap Mama-achtige wijze, maar laveert erna op ludieke wijze door pop, folk, avant-garde, klassieke en wereldmuziek. Daarbij komen namen als Tori Amos, Chloe Charles, Ibeyi, Lana Del Rey, Suzanne Vega, Chantal Acda en Bel Canto naar boven. De songs steken knap in elkaar, zitten vol bijzondere en subtiele details en tonen goed de veelzijdigheid horen van deze muzikante aan. Na een droomdebuut volgt er gewoon een gedroomd tweede album.