NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
Mansur – Pentatonic Ruins (cd, Denovali)
Ik vind het wel eens opmerkelijk hoe sommige artiesten onder de radar blijven opereren en toch iedere keer met verrassende en kwalitatief hoogwaardige muziek weten te komen, die werkelijk anders is dan veel andere hedendaagse artiesten en bands. Daartoe behoort ook de Nederlands/Indonesische multi-instrumentalist Jason Köhnen uit Zeist, die in vele genres opvalt. Hij is of was namelijk te vinden in Bong-Ra (jungle/breakcore), The Lovecraft Sextet (darkjazz), MaskXSoul (experimentele jazz/folk), The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble (elektronische jazzrock) plus de improviserende zusterband The Mount Fuji Doomjazz Corporation, maar ook in death en doom metalbands als Korsakov, Orphanage, Celestial Season, White Darkness en Bluuurg. In 2019 is Köhnen (bas, elektronica) het project Mansur gestart samen met de Russische oud-speler Dimitry El Demerdashi (Phurpa) en de Hongaarse zangeres Martina Horváth (Niburta). Hiermee produceren ze een kruisbestuiving van darkjazz, drones, neoklassiek, darkambient, wereldmuziek, gothic en allerhande experimenten.
Na een mini en drie albums presenteren ze nu het vierde volledige wapenfeit Pentatonic Ruins. Qua receptuur wijken ze niet heel veel af van de voorgaande albums, al is het ook bepaald geen herhaling van zetten. In 9 nieuwe tracks van samen bijna 37 minuten lang weten ze wel weer het verschil te maken. In een ietwat mysterieuze en duistere setting laveren ze hier gewoon weer tussen de eerder genoemde stijlen, waarbij de nadruk meer op de zang van Martina Horvath ligt, die echt van een onaardse pracht is. Zelf noemen ze het een verzameling Mansur-liedjes op een meer hypnotiserende en trance-achtige manier. Dit album kan dan ook worden gezien als liedjes voor transcendentale rituelen. En dan altijd met die heerlijk dark jazz en Oosterse penseelstreken erdoor. Je moet denken aan een wisselende, eigenzinnige hybride van Von Magnet, Dead Can Dance, Isihia, Niyaz, Bohren Und Der Club Of Gore, Phylr en de andere dark jazz projecten van Köhnen. Alle schoonheid brengen ze traag en zwaar en de muziek weet dan ook op langzame wijze de grond onder je voeten weg te slaan en je mee te nemen naar een nieuwe wereld. Het is echt weer van een klasse apart, hetgeen een breed publiek verdient.