NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
Conrad Freling – Through The Glass Of A Radiostore (cd, Brandy Alexander Recordings / Sonic Rendezvous)
Mensen krijgen vaak pas een vakantiegevoel als ze naar het buitenland gaan, maar kennen dan vaak de pareltjes uit eigen land niet eens. Dat is met muziek ook nog wel eens zo; komt het bijvoorbeeld uit de VS of Engeland, dan lijkt het soms meerwaarde te hebben. In deze NNM categorie hoop ik met enige regelmaat het tegendeel te bewijzen. Dat geldt toch zeker voor de releases op het Brandy Alexander Recordings label, waar naast The Bullfight ook andere geweldige albums uitgebracht worden. Zo ook van, een met die band verwante, zanger en multi-instrumentalist Conrad Freling. Daarnaast is hij al jaren bezig met het schrijven van songs voor anderen en in groepen als Wallrus en Seven Stars Over Sicily (met onder meer Anne Bakker). Zijn solodebuut Never Gonna Change The World was er echt één om in te lijsten, zo mooi. Hiermee gaat er ook een droom in vervulling, want hij wilde ooit een album maken en laten klinken als muziek waar hijzelf naar zou luisteren. Daarmee doelde hij op de barokke pop van eindjaren ’60, al grijpt het album breder en moderner om zich heen; zij het wel met die warme gloed van toen. Mocht je deze gemist hebben, dan is dat alsnog een dikke aanrader.
Nu is hij (bijna, te weten 13 juni) terug met zijn tweede wapenfeit Through The Glass Of A Radiostore, waarop hij in een kleine drie kwartier 13 nieuwe tracks serveert. De melancholie sijpelt hier werkelijk weer uit iedere porie. Daarbij heeft hij weer echt de tijd genomen om nummers of misschien eigenlijk meer composities te creëren, die ergens in de tussen Barokpop, pop noir, folk, klassieke muziek en indierock inzitten. Toch gaat het ook weer buiten alle genres om en is het vooral de emotie en sfeer waar het allemaal om draait. De muziek bevat prachtig stemmige orkestraties en andere instrumentale inkleuringen. Daarnaast is de getormenteerde, breekbare zang en gastzang van hoog niveau. Samen maakt het dat het album vol instant klassiekers staat, die je meteen als een vertrouwde dierbare omarmen. Het gaat echt van het ene naar het andere hoogtepunt. Hoewel Freling een eigen geluid in huis heeft, moet je denken aan een steeds wisselende kruisbestuiving van Radiohead, Bodies Of Water, Get Well Soon, Bowerbirds, Daniel Blumberg, Roger Waters, Steve Harley, Wovenhand en Nick Drake. En ik snap dat je daar niet per se een beeld bij kunt vormen, dus zelf luisteren is het beste devies. Het is een wonderschoon tot de verbeelding sprekend, troostvol en contemplatief topalbum geworden.