NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
CIEL – Call Me Silent (cd, V2)
Ik heb al eerder aangestipt dat de NNM categorie nooit helemaal in beton gegoten is, al is in het geval van CIEL er een duidelijke link met Nederland door de Groningse Michelle Hindriks, die live een keer bas heeft gespeeld bij de Blood Red Shoes en met haar groep ook al bij hen in het voorprogramma heeft gestaan. Inmiddels heeft ze al geruime tijd het mooie Groningen verruild voor Brighton, waar de groep CIEL werd opgetuigd. Eerst nog als viertal met tevens Spaanse inbreng, maar inmiddels gereduceerd tot het duo Hindriks (zang, bas, synthesizer) en Tim Spencer (drums, percussie, synthesizer). Live is er wel een gitarist mee. Hun eerste release stamt alweer van 2017 en in totaal hebben ze 4 mini’s geproduceerd. Ze brengen dromerige en bovenal melancholische lassen van indierock, shoegaze, alternatieve pop en postpunk.
CIEL presenteert nu het langverwachte debuut Call Me Silent. Ze serveren in bijna 36 minuten 11 tracks, die het midden houden tussen de genoemde genres. Het brengt je op de één of andere manier meteen op een heel prettige wijze naar de jaren 90, zonder dat je het idee hebt naar iets dat gedateerd is te luisteren. Daarbij is de zoetgevooisde zang ook een heerlijke oorvanger. De muziek is catchy en laveert fijn van melancholisch dromerig naar opzwepend hard. Ze variëren goed met alle ingrediënten, waarbij de ene keer de gitaren en stuwende drumpartijen overheersen maar op andere momenten de elektronica of weelderige orkestraties even de boventoon voeren. Bij dat alles moet je denken aan een hedendaagse kruisbestuiving van The Breeders, Cranes, The Art Of Noise, Garbage, Pale Saints, The Cure en A Place To Bury Strangers, Pale Blue Eyes. Het zou niet eens misstaan op het 4AD label. Daarbij vind ik de meer gitaar gestuurde, donkere tracks net iets beter dan de rest. Het is hoe dan ook een geweldig droomdebuut geworden.