NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
Chantal – The Whale (cd, Starman Records/ Cluster-Park)
De Nederlandse, maar al jaren in België gevestigde zangeres/muzikante Chantal Acda heb ik hoog zitten. Dat blijkt ook wel uit de vele keren dat ze in mijn jaarlijstje op is gedoken. Haar narcotiserende en werkelijk wonderschone zang is haar handelsmerk geworden. Dat betekent overigens niet dat ze met haar muziek ooit in herhaling valt. Integendeel! Daarbij zijn er nogal wat verschillende projecten. In 1999 is het allemaal begonnen met Chacda, gevolgd door Sleepingdog met Adam Wiltzie (Stars Of The Lid, A Winged Victory For The Sullen, The Dead Texan, Aix Em Klemm) en vanaf 2013 weer steevast onder haar eigen naam. Maar er mogen nog meer projecten rekenen op haar geweldige zang, waaronder Distance Light & Sky met Chris Eckman (Dirtmusic, The Walkabouts en manlief Eric Thielemans), i-H8 Camera, Stasola, Isbells, Marble Sounds, True Bypass (met Craig Ward), Machinefabriek/Rutger Zuydervelt, Nu Nog Even Niet en COHO LIPS met Styrofoam. Daarnaast werkt ze samen met Bruno Bavota, Alówan en Bill Frisell. Overal schuiven er steeds meer artiesten aan en toch blijft ze bescheiden en haar eigen koers varen; waar die ook heengaat.
Ze presenteert nu haar nieuwe album The Whale, waarop ze in ruim 40 minuten 8 nieuwe songs het licht laat zien. De band die ze deze keer om zich heen verzameld heeft bestaat uit bassist Alam Gevaert (2 Belgen, dEUS), drummer Eric Thielemans, gitarist Gaetan Vandewoude (Isbells) en euphonium speler Niels Van Heertum. Daarbij mag ze ook weer rekenen op Chris Eckman voor de productie. Wat opvalt is dat de muziek soms wat harder uit de hoek komt, zelfs behoorlijk richting de rock gaat. Maar ook de nodige jazz elementen worden hier fraai geïncorporeerd. Tussendoor krijg je ook weer van die rustieke songs vol verlammende pracht, die me qua minimalistische invulling nog wel eens aan Talk Talk doen denken. Het album heet de walvis, wat natuurlijk symbool staat voor uiteenlopende zaken als wijsheid en kennis, oerverbinding en diepte, bescherming en moederschap, transformatie en spirituele reis, kracht en natuurlijk ook grootsheid. Vanuit Bijbels perspectief staat het symbool voor beproeving, inkeer en verlossing. Dat laatste genoemde boek lees ik dan niet per se, maar de muziek is daarentegen wel hemels. Ik weet ook niet hoe ik deze walvis aan moet vliegen, maar voel vooral momenten van bezinning, troost, bevrijding, ontroering en toch ook wel avontuur. Dus wellicht is het wel een dwarsdoorsnede van alle betekenissen geworden. Veel belangrijker is dat het een mooi en meeslepend album is geworden, waar al dat talent van Chantal weer op zo’n hoog niveau naar buiten spuit (via dat spiraculum van die walvis natuurlijk). Daarbij is de subtiele en vooral liefdevolle invulling van alle betrokkenen echt zo indrukwekkend ook. Het is echt een gezamenlijk en wellicht daardoor ook uiterst gevarieerd project geworden. Wat een weelde!