NNM is een serie waarin we nieuwe muziek van Nederlandse artiesten bespreken.
Bruno Bavota & Chantal Acda – Safer Places (cd, Challenge Records Int.)
De NNM rubriek is voor nieuwe Nederlandse muziek, maar nooit helemaal in beton gegoten. Eerder, te weten in 2022, heb ik ook al een samenwerkingsverband van de Italiaanse pianist Bruno Bavota en de Nederlandse, maar al jaren in België woonachtige zangeres/muzikante Chantal Acda hier besproken. Bavota heeft al diverse fraaie piano-albums op zijn naam staan, waarmee hij zich met gemak kan meten met artiesten als Nils Frahm, Max Richter, Fabrizio Paterlini, Dustin O’Halloran, Ludovico Einaudi, Lubomyr Melnyk, Bruno Sanfilippo en Federico Albanese. Ja en Chantal Acda zal voor de trouwe lezer hier vaak genoeg langs zijn gekomen. Voor mij beschikt ze over één van de allermooiste zangstemmen die er zijn en met haar muziek weet ze ook keer op keer te verrassen. Dat is allemaal met dreadlocks (sst, niet verder vertellen) in 1999 is begonnen met Chacda, gevolgd door Sleepingdog met Adam Wiltzie (Stars Of The Lid, A Winged Victory For The Sullen, The Dead Texan, Aix Em Klemm) en vanaf 2013 weer steevast onder haar eigen naam. Daarnaast mogen er nog meer projecten rekenen op haar geweldige zang, waaronder Distance Light & Sky met Chris Eckman (Dirtmusic, The Walkabouts en manlief Eric Thielemans), i-H8 Camera, Stasola, Isbells, Marble Sounds, True Bypass (met Craig Ward), Machinefabriek/Rutger Zuydervelt, Nu Nog Even Niet en COHO LIPS met Styrofoam, Alówan en Bill Frisell. Met haar zachte zang, waar altijd een licht vibratie inzit en ook met haar bescheiden, ingetogen aanpak weet ze echt het verschil te maken. Ik heb haar vorig jaar eindelijk live mogen zien (in Vera, waar anders?) en dat was ook een ontwapende, ontzaglijk mooie ervaring.
Nu is er een tweede album Safer Places met Bruno Bavota, waarbij ze ook aankondigt dat dit voorlopig haar laatste nieuwe album is. Dat laatste is hopelijk geen slecht nieuws; ik schrik toch altijd een beetje wanneer de vaste waardes in de muziek wegvallen. Maar goed dit album, uitgebracht op het Challenge jazzlabel, bevat 10 nieuwe nummers van samen zo’n 39 minuten lang. Naast Bruno (akoestische gitaar, piano, synthesizer) en Chantal (zang, percussie) zijn het Beatrijs De Klerck (viool), Gerd Van Mulders (bugel), Phill Brown (texturen), Niels Van Heertum (euphonium), Pavel Karlik (gitaar) en niemand minder dan Adam Wiltzie (synthesizer), die samen de rest hier op eigengereide wijze inkleuren. Net als op hun vorige gezamenlijke album weten ze elkaar hier weer zo mooi te vinden en aan te vullen. Het gaat hier echt van hoogtepunt naar hoogtepunt, zij het wel met een melancholisch vernis; dat alles overigens enkel alleen maar mooier maakt. Het is muziek die je tot op je bot voelt. En je emoties de vrije loop laten voelt in het bijzijn van Chantal altijd veilig; geen idee of dit iets met de albumtitel te maken heeft, maar zo komt het op mij over. Voor de rest is dit echt weer muziek op eredivisie niveau, waar je enkel op narcotiserende wijze van kunt genieten. Er lijkt echt geen maat te staan op deze geweldige artieste, die pure schoonheid lijkt in en uit te ademen. Maar ook de overige muzikanten leveren hier een topprestatie af. Het is weer zo’n heerlijk intiem meesterwerkje geworden.