Er wordt dikwijls gedweept met vinyl voor het gevoel, de beleving, de mooiere artwork en dergelijke, maar tegenwoordig zijn er ook cd’s, die qua geluidskwaliteit tegenwoordig niet meer onder doen voor de grote broer, met covers die er mogen wezen. Fluid Audio/ Fracture is daar een goed voorbeeld van, maar ook het Amerikaanse in 2007 opgerichte label Lost Tribe Sound weet goede muziek aan fraaie artwork te koppelen. Los daarvan komen ze met echt ludieke, unieke bands en artiesten aanzetten, die ergens tussen folk, drones, neoklassiek, filmmuziek, postrock, veldopnames, minimal music, experimentele muziek of een combinatie daarvan uitkomen.. Vanaf 2014 start labelbaas Ryan Keane (Tokyo Bloodworm) diverse series met meerdere albums, verkrijgbaar in diverse formats. Voor wie dit allemaal gemist heeft, hier nog een overzicht:
-“Leave Me Sessions” (2014/15) van William Ryan Fritch, dat 9 albums omvat.
-“Prelude To The Decline” (2017) met 7 cd’s.
-“We Stayed The Path That Fell To Shadow” (2018) dat 5 schijven rijk is.
-“Built Upon A Fearful Void” (2020/21), bestaande uit 16 cd’s.
-“Salt And Gravity” (2021/2022), met in totaal 8 cd’s
-“Maps To Where The Poison Grows I & II” (2023/2024) met maar liefst 11 cd’s
De series bestaan niet per se uit een gedeeld thema, maar het is een manier om uitzonderlijke muziek gebundeld uit te brengen. Je kan je ook abonneren op dit alles of de losse releases los kopen, maar het loont wel de hele serie in één keer aan te schaffen, mede door de verzendkosten. En de kwaliteit is zonder uitzondering hoog. Inmiddels is er een nieuwe serie geboren, te weten “Moss & Mellee I & II”,ofwel “mos en gevecht:, die bestaat uit 7 albums. Ik bespreek ze zoals eerder weer in volgorde van het catalogusnummer en het dele van de serie (LTS-091. LTS-092, LTS-093, LTS-095 & LTS-094, LTS-096, LTS-097)
Rafa Ramos Sania – A Broadcast Of Your Silence (cd)
Rafael “Rafa” Ramos Sania is een Spaanse contrabasspeler, die naast zijn eigen naam eerder ook te vinden was in Naima en Calm Pieces. Op zijn nieuwe album A Broadcast Of Your Silence brengt hij 4 composities van samen 41 minuten. Lange stukken, waarbij hij het midden verkent tussen neoklassiek, dark ambient, drones en experimentele muziek. Het zijn stuk voor stuk diepgravende tracks, die ook zorgvuldig zijn opgebouwd en telkens weten te verrassen. Ondanks dat het allemaal geheel instrumentaal is, de muziek is echt veelzeggend en vol intense emoties. Stilte, zoals in de titel van dit album besloten is, kan fijn zijn, maar ook gevoelige zaken blootleggen. Ik denk ergens dat Sania hier ergens het snijvlak van dit alles opzoekt. De muziek voelt namelijk net zo melancholisch en pijnlijk aan als volslagen zen, gevoelig en troostvol. Het is derhalve een geweldige opener voor deze nieuwe serie geworden.
Corrado Maria De Santis – Threshold Of Light (cd)
De Italiaanse gitarist Corrado Maria De Santis was eerder te horen in de groep Eva Mon Amour, alvorens zijn vleugels solo uit te slaan. Onder zijn eigen naam heeft hij inmiddels 4 eerdere albums uitgebracht, die zich ergens in de schemer ophouden en eigenlijk het daglicht nauwelijks verdragen. Dat is wederom niet anders op zijn nieuwste album Threshold Of Light, dat zich letterlijk op de drempel van licht bevindt volgens de titel. Dat klopt hier ook wel. De 5 stukken van samen zo’n 33 minuten lang bevinden zich namelijk in het fragiele interval tussen verdwijning en verschijning, licht en donker en hoorbaar en stilte. Daarmee zou je wel kunnen stellen dat hij naar het licht beweegt en het allemaal minder zwaar op de maag ligt. Toch klinkt het dikwijls ook als een droom waaruit je wil maar niet kan ontwaken. Die spanning en onzekerheid maakt de verder rustieke muziek intrigerend. Het is allemaal bezwangerd van iets dat mogelijk komen gaat. Daardoor blijf je tot de allerlaatste seconde geboeid en gekluisterd aan je boxen. De Santis weet met hele subtiele verschuivingen en details in de muziek steeds weer een andere atmosfeer neer te zetten. De muziek beweegt zich verder ergens tussen drones en dark ambient. Het zijn melancholische klanklandschappen geworden, waarin je blijft dwalen op zoek naar een uitweg, waarvan je denkt te voelen dat die er is. Tot die tijd zit je gevangen of wellicht vrijwillig opgesloten in een bezwerende wereld vol pracht die z’n weerga niet kent.
Daniël Jolan – Sublime Lenteur (cdl)
De Belgische muzikant Daniël Jolan heeft de afgelopen jaren op verstilde doch indrukwekkende wijze van zich laten horen met zijn project ’t Geruis, waarmee de albums op spraakmakende labels als Line, Lost Tribe Sound, LAAPS en Quiet Details zijn verschenen. Met dat project zoekt hij doorgaans naar de balans tussen schoonheid en hetgeen als kapot wordt beschouwd. Het kapotte in de muziek maakt het juist vaak perfect wordt, hetgeen bij ’t Geruis ook het geval is, met een veelal mysterieus resultaat als gevolg. Nu is hij terug onder zijn eigen naam met het album Sublime Lenteur, ofwel “sublieme traagheid”. Hij vertelt hierover het volgende:
“Het was een erg grijze en bewolkte winter vol verandering en zoektocht. Ik maakte lange, eenzame wandelingen in het bos, in de mist, met sneeuw en regen. Ik was er helemaal alleen, met hoop en verdriet, verbondenheid en de natuur die in slaap viel met de belofte van een prachtige terugkeer. En dit album is daar echt een voorbeeld van geworden. Het seizoen en mijn gemoedstoestand hebben dit album meer beïnvloed dan mijn eerdere werk.”
Het is een persoonlijk verhaal, waardoor hij vermoedelijk voor zijn eigen naam heeft gekozen. De fans van zijn project zullen zich er overigens prima thuis voelen. Alleen heeft hij misschien meer overdacht en filosofischer benaderd. In 7 stukken van een dik uur samen laat hij een soort vloeibare droefheid op je los waarin toch lichtpuntjes zijn te ontwaren. De langzaam voortbewegende muziek sluit deels wel aan op zijn project, met veldopnames, suggestieve stemgeluiden en verfijnde details. Hij bevindt zich met zijn muziek ergens tussen dark ambient, drones, lichte noise en hints van neoklassiek met piano en weet zich toch weer te onderscheiden van bijvoorbeeld zijn labelgenoten, die in min of meer dezelfde vijver vissen. Ik denk dat liefhebbers van onder meer A Winged Victory For The Sullen, Hammock en natuurlijk ’t Geruis hier hun hart aan op kunnen halen. Het is een zeer overtuigend en prachtig persoonlijk document geworden.
Seabuckthorn – Never The Same River (cd)
De Britse, maar in Frankrijk woonachtie gitaarvirtuoos Andy Cartwright houdt er sinds 2008 het ietwat mysterieuze project Seabuckthorn op na. Daarnaast is hij terug te vinden in Mt Went. Hij legt veelal de basis met vele gehavende gitaren, waar hij tokkel- en strijktechnieken op los laat en waarmee hij steeds beter voor de dag komt. Hij koerst daarmee steevast naar de grensgebieden van diverse genres als neoklassiek, folk, ambient en experimentele muziek. Dat is wederom het geval op zijn nieuwe album Never The Same River. Hij werkt hier overigens naast gitaar ook met drum, percussie, saz, autoharp, viool, banjo, taishogoto en stem. Her en der ontvangt hij hulp van Phil Cassel op contrabas, tuba en trombone en eenmaal ook van labelgenoot William Ryan Fritch op altviool. Het album, dat 14 nummers telt van samen bijna 54 minuten, zoekt ook meer de folk- en wereldmuziekhoek op. De muziek is melancholische gestemd, maar sprankelt door de vele doch subtiele details. Het is tevens zijn meest ritmische werk tot nu toe geworden. De titel is ontstaan uit Cartwrights wekelijkse ritueel: hij liep steeds dezelfde bergroute en merkte telkens kleine verschillen in het landschap op. Dit leidde hem tot de beroemde uitspraak: “Niemand stapt ooit twee keer in dezelfde rivier, want ze zijn niet dezelfde persoon en het is niet dezelfde rivier.” Zo is het met de muziek hier ook, steeds anders en iedere luisterbeurt ontwaar je nieuwe geluiden.Dat leidt dan tot de beroemde uitspraak: “Niemand zet ooit twee keer dezelfde koptelefoon op, want ze zijn niet dezelfde persoon eh het is niet dezelfde koptelefoon.” Nietzsche? Nee, Broek! Ik denk dat het album voer voor liefhebbers is onder meer The Humble Bee, øjeRum, Vieo Abiungo, Matthew Collings, Orla Wren, Dictaphone, Pierre Bastien en Yadayn, overgoten met Oosterse kruiden. Zijn magnum opus!
Yoal – Gloaming (cd)
Als de naam van de Schotse, maar in Engeland gevestigde componist, pianist en singer-songwriter Euan Alexander Millar-McMeeken ergens opduikt, dan ben ik meteen op voorhand al enthousiast. Hij schetst zijn muziek veelal met een donker, melancholisch vernis op de piano, maar dat levert ook zinnenstrelende pracht op. Dat zowel onder zijn eigen naam als in projecten als Civic Hall (met Craig Tattersall), The Kays Lavelle, Gallowglass, The Dead Bell (met The Green Kingdom) en Graveyard Tapes (met Matthew Collings). Nu is hij terug met het project Yoal, dat hij deelt met de uit Tokio afkomstige acid-folk muzikante en zangeres Satomimagae. Ze presenteren in deze serie hun debuut Gloaming, die behoorlijk afwijkt van de hierboven beschreven albums. Dit met name omdat het meer een songstructuur heeft, zij het dat ze die wel op een experimentele, psychedelische, poëtische en bovenal originele en melancholische manier aanvliegen. De 13 tracks van samen bijna 51 minuten zullen je bepaald niet onberoerd laten. Op uiterst fragiele en subtiele wijze weten ze echt in vervoering te brengen, diep te raken en soms ook weg te laten dromen. Bij dit alles moet je het ergens zoeken tussen Vargkvint, Soap&Skin, Grouper, Dakota Suite, múm en Isabel Pine. Het is soms zo mooi dat het haast zeer doet. Een overrompelend meesterwerk!
De laatste twee delen zullen later verschijnen (augustus-september, maar neem ik nu alvast mee. De labelspecial op Senzor AM zal online verschijnen als de laatste twee delen er zijn.
Arrowounds – Fluidic Time Cathedral (cd)
Arrowounds is sinds 2017 het soloproject van de Amerikaanse muzikant Ryan S Chamberlain, die in het verleden in diverse metalbands speelde. Dat laatste hoor je nog wel eens terug in zijn muziek, die doorgaans bestaat uit een mix van drones, dark ambient, experimentele muziek, noise en allerhande elektronische sounds. Doorgaans verdraagt zijn muziek het daglicht niet. Twee jaar geleden kwam hij met het imponerende vierluik Therianthrope Series. Nu is hij terug met Fluidic Time Cathedral, waarop hij in bijna een uur 9 tracks de revue laat passeren. Het geluid is harder, venijniger en ook meer industrieel en tribaal. Je kunt het nog steeds wel ergens in de drones en dark ambient plaatsen, maar de geluiden zijn echt loodzwaar en voorzien van metaalachtige klanken. Toch zijn de drie laatste track iets lichter, zodat je even op adem kunt komen; maar verwacht geen licht in de duisternis. Het is muziek die liefhebbers van MGR, Thomas Köner, In Slaughter Natives, David Kristian, Jasper TX, Svarte Greiner, Ashtoreth, Tribes Of Neurot en GAS wel zal aanspreken. Echt een imponerend prachtalbum voor ergens diep in de nacht.
Civic Hall – The Dead Bell (cd)
Civic Hall is zoals bij het nieuwe project Yoal hierboven te lezen is eveneens een project van de Schotse, maar in Engeland gevestigde componist, pianist en singer-songwriter Euan Alexander Millar-McMeeken. Dat bestiert hij amen met Craig Tattersall, die je wellicht van projecten als Hood, The Humble Bee, The Remote Viewer, The Boats, The Seaman And The Tattered Sail. The Sea en Famous Boyfriend kent. Beide zijn ze erg goed in de kleine ruimte, hetgeen ze op hun wonderschone debuut The Trembling Line (2024) al lieten horen. Het wordt wel de samenwerking tussen Glacis en The Humble Bee genoemd, wat de lading daar ook misschien het beste dekt. Dat betekent dus intieme, melancholische, minimalistische muziek, die de heren in perfectie uit wisten te voeren. Hierbij moet ik aantekenen dat het dikwijls om fragmentarisch en gebroken geluid gaat; imperfectie die leidt tot perfectie. Daar gaan ze gewoon met door op hun tweede album The Dead Bell, waarop ze 10 nieuwe creaties serveren van samen dik 55 minuten lang. Hun spel met haperend geluid, tijd en ruimte is fascinerend. Net als op het debuut worden Euans kenmerkende zachte, krakende pianolijnen en fragiele, gefluisterde vocalen door Craigs verweerde tapemachines getransformeerd tot iets dat ver buiten het emotionele bereik ligt. Daarbij laten ze soms stukken zonder kop of staart horen, die je toch aan de hand mee weten te nemen. Naast hun eigen projecten moet je ook denken aan White Winged Moth, Daniel Blumberg, Dakota Suite, Labradford en Talk Talk. Het is werkelijk bij de strot grijpend mooi wat ze hier laten horen.