Uitgestoken hand van de formatie. Hier gewoon niks aan de hand maar wel een definitieve formatie van het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Laibach, Of Mountains And Seas, Resonant en Vlimmer.
Jan Willem
Laibach – Alamut 2cd, Mute)
De liefde voor het in 1980 opgerichte Sloveense collectief Laibach is groot, al heb ik lang niet alles in de kast staan. Hun output varieert dan ook nogal. Van hun zwaar industriële begintijd, hun geweldige covers en coveralbums en meer bombastische werken. Ze werken veelal op conceptuele wijze. Ook beweren ze dat er zonder The Sound Of Music geen Laibach zou bestaan. Enfin, je moet hen deels met een korreltje zout nemen. Ze presenteren nu het dubbelalbum Alamut, dat gebaseerd is op het gelijknamige boek. Even een korte introductie:
“Alamut is een origineel symfonisch werk van Laibach, dat gebaseerd is op een beroemd verhaal uit het elfde-eeuwse Perzië, zoals verteld door de Sloveense schrijver Vladimir Bartol in zijn gelijknamige roman uit 1938. Het hoofdpersonage is Hassan-i Sabbāh, de charismatische religieuze en politieke leider van de Nizari Ismailieten en de oprichter van een mysterieuze militaire formatie, die bekendstaat als de Assassijnen, wiens naam nog steeds gevreesd en gerespecteerd wordt. Hassan-i Sabbāh is een zelfverklaarde profeet die vanuit zijn nest – het kasteel van Alamut – een heilige oorlog voert tegen het Seltsjoekenrijk. Alamut onderzocht propagandamechanismen in de tijd dat Bartol, getuige was van de opkomst van het fascisme in Triëst, Italië, waar hij woonde.”
Laibach werkt op dit album samen met het RTV Slovenia Symphony Orchestra, de zanggroep Human-Voice Ensemble uit Teheran, het Gallina Women’s Choir en AccordiOna, een accordeonorkest onder leiding van de Iraanse dirigent Navid Goharib. Het is allemaal in 2022 live gespeeld in een voormalig kruisvaarderskasteel in Ljubljana, al komt het meer als een heus studioalbum over. Ze wijken hierbij compleet af van wat ze hiervoor hebben gemaakt, al is dat eigenlijk ook weer niet verwonderlijk gezien hun oeuvre tot nu toe. Ze maken hier vlechtwerken van de ideeën van radicaal nihilisme met de klassieke Perzische poëzie van Omar Khayyam en vermengen de sensuele verzen van Mahsati Ganjavi met minimalistische orkestrale kleuren uit de Iraanse traditie. Dat levert een bezwerende potpourri op van kakofonische, klassieke, avant-gardistische, wereld- en industriële muziek op. De verbluffende koorzang staat soms op zichzelf, maar gaat ook wel eens samen met loodzware zang van Laibach. Toch hoor je het eigenzinnige handelsmerk van deze groep ook in alles terug. Hett is een album dat je compleet in de houdgreep weet te nemen en je door alle grootheid meevoert tot het sublieme einde.
Of Mountains And Seas – Of Mountains And Seas (cd, Shimmering Moods)
Of Mountains And Seas is een solopproject van de Franse multi-instrumentalist Aurélien Legert. Hij heeft al twee digitale mini’s uitgebracht en brengt hoofdzakelijk elektronische muziek, waarin je soms wel suggestieve geluiden van akoestische instrumenten hoort. Hij weet op meeslepende wijze een bepaalde ambiance te creëren. Dat is wederom het geval op het gelijknamige debuut, dat 9 tracks telt en bijna 41 minuten lang is. De muziek is rijk gedetailleerd en zit hoofdzakelijk in de ambienthoek, maar bevat ook elementen van neoklassiek, IDM, shoegaze, drones en lichte industrial. Hoewel het allemaal instrumentaal is, weet hij hier een intieme sfeer neer te zetten. Naar eigen zeggen heeft hij als uitgangspunt ook de gesprekken met zijn 7-jarige zoon gebruikt, die veel te snel groot wordt, en diens visie op de reis en de ontdekking van ons universum. Nieuwsgierigheid en liefde zou je ook kunnen zeggen. Het zijn dan ook warme composities geworden, maar wel met een experimentele aanpak. Om een idee te krijgen moet je denken aan een mengelmoes van Labradford, A Winged Victory For The Sullen, Tim Hecker, Fennesz, loscil en Boards Of Canada. Je wordt hierbij keer op keer verrast doordat er steeds weer nieuwe details op lijken te duiken, die allen tot de verbeelding weten te spreken. Het levert een opvallend en bovenal prachtig persoonlijk document op.
Resonant – Ecos (cd, Anti-Demos-Cracia)
Resonant is een nieuwe groep, dat ontstaat als dat José Henrique Almeida na het afronden van de opnames van zijn tweede soloalbum van zijn JH-Lab-project een aantal vrienden uitnodigt, met wie hij eerder heeft gewerkt. Samen besluiten ze het album Ecos op te nemen, ofwel “echo’s” in het Portugees. De ondertitel luidt “de estilhaços planetários endossomáticos”, wat iets als “van endosomatische planetaire fragmenten” betekent. José (samples, zang) is verder ook terug te vinden in Floating, Seres, Coro “Novus-Cantus, Mind Reset, Canto dos Lírios, Poplavk, Edelvaisse en meer. Hij werkt hier samen met Paulo De Mendonça (gitaar, keyboards, zang) van onder meer Mind reste, The Drowning Men, Coro “ComSonante”, Os Vultos e os DelDuques en Geração X, João Proença (gitaar, Portugese gitaar) uit Poplavk en Estados Alterados, Bruno Silva (bas) en tweemaal zangeres Ana Mila. De titel van het album kan mogelijk refereren naar het feit dat je veel stijlen terug hoort in de muziek, maar dat ze niet per se helemaal in hokjes denken en werken. Zo zitten er echo’s van post-punk, avant-garde, alternatieve poprock en zelfs fado door hun geluid verweven, waarbij ze op heerlijk emotioneel geladen en karakteristieke wijze zingen in het Portugees. Je moet het ergens zoeken tussen A Naifa en Von Magnet. Ze weten hun krachten optimaal te bundelen, hetgeen 9 doorleefde prachtsongs oplevert. Resonant heeft een schitterend droomdebuut gemaakt.
Vlimmer – Hintersommer (cd, Blackjack Illuminist Records)
Hoewel de Duitse muzikant Alexander Leonard Donat (Fir Cone Children, Flight Recorder, Jet Pilot, Feverdreamt, ASSASSUN, WHOLE, Infravoids ,Leonard Las Vegas) met zijn project Vlimmer, dat toch een beetje fungeert als vliegdekmoederschip voor al zijn andere muzikale uitlatingen, al zeker 10 jaar onderweg is heeft hij qua albums er pas slechts 4 (al dan niet met een extra album vol outtakes) plus een soundtrack uitgebracht. Hij grossiert wel in mini’s en singles (met vaak leuke covers ook) en sowieso is het bij elkaar opgeteld ongelooflijk wat de output van deze klasbak is. En hoe kwalitatief hoogwaardig dat alles ook is en blijft. Nu is hij terug met zijn vijfde album Hintersommer. Doorgaans wijkt hij niet af van zijn recept, dat uit een overheerlijke mix bestaat van alternatieve- en indierock, gothic, post-punk, synthpop en wave. Wel kruidt hij zijn albums steeds weer net wat anders of gaat de bereidingswijze net even op een andere manier. Dat is nu ook weer het geval. In een goede drie kwartier lanceert hij 10 tracks, die net even wat steviger zijn dan voorheen. Zware baspartijen, pompende elektronica en scherp aangezette gitaren in combinatie met de immer pakkende zang in het mooie Duits. Dat alles gaat met een behoorlijk tempo en gehuld in iets donkerder atmosferen. Het levert een net zo vertrouwd als toch weer ander geluid op, mede omdat er toefjes shoegaze en krautrock aan het geheel zijn toegevoegd. Daarbij moet je het ergens zoeken tussen Fra Lippo Lippi, The Cure, Clan Of Xymox, O.M.D., Bleib Modern, XTR Human, Je T’Aime, Factice Factory en Wumpscut. Het is weer een geweldig nieuwe Vlimmer hoofdstuk geworden, waarbij het ouderwets genieten is.