Met een koolmees als verkenner moet het wel goed komen met het milieu toch? Hier hoop ik dat er een haan kraait naar het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Mad Vantage, Rosalía en Noura Mint Seymali.
Jan Willem
Mad Vantage – Minutiae (cd, Art As Catharsis / Creative Eclipse PR)
Mad Vantage is een Australisch project dat is ontsproten uit het brein van toetseniste Selene Messinis akak Solune, die ook te vinden is in de Circus Oz Band. Met haar band bestaande uit twee gitaristen, een bassist en een drummer presenteert ze nu haar nieuwe alsum Minutiae, dat 8 instrumentale track bevat van samen ruim 47 minuten. Ze nemen de tijd om hun eigengereide muziek aaneen te smeden. Overkoepelend zou je de muziek progressief kunnen noemen, maar ze maken de muziek met delen rock, jazz, pianomuziek en ook metal. Zeker dat laatste genre geeft een bijzondere kracht aan de muziek. Het is redelijk hard allemaal, maar door de aanstekelijke ritmes en de soms ook computerachtige geluiden er doorheen maakt dat het goed doorwaadbaar blijft. De muziek is super gedetailleerd; er gebeurt echt heel veel per vierkante seconde. Daarbij onderzoekt thema’s als erosie en kracht, intern en extern, waarbij ze reflecteren op persoonlijke en tevens maatschappelijke verandering in het tijdperk van digitale transformatie. Het is muziek van catharsis, zelfdefinitie en uitdagende kwetsbaarheid. Dat emotioneel geladen aspect hoor je ook wel af aan de muziek. Het is een sterk en meeslepend album geworden.
Rosalia – LUX (cd, Columbia/ Sony Music)
De Spaanse zangeres Rosalía Vila Tobella, die kortweg als Rosalía haar muziek naar buiten brengt is op z’n zachtst gezegd een ontzaglijk en bovendien talent. Op haar eerste twee eerdere album brengt ze een nieuwe stijl flamencomuziek, die ze aandikt met r&b, trap, hip hop, Afrikaanse elementen, reggaeton en bachata. Uiterst smaakvol en dikwijls met de hulp van geweldige producers als Raül Refree. Ook op haar vorige album Motomami (2022) toonde ze aan op innovatieve wijze de muziek aan te vliegen. Naast weer een batterij producers, zijn ook The Weeknd, James Blake en Tokischa te gast. Het gaat van gevoelige bijna ballad-achtige track tot spetterende en ook heel abstracte. Ze is echt niet de zoveelste popartiest. Dat bewijst ze nu weer op LUX, dat ze heeft opgenomen met het London Symphony Orchestra. Ze mag rekenen op de vrouwenstemmen van onder Björk, Carminho, Estrella Morente, Silvia Pérez Cruz en het koor Escolania de Montserrat i Orfeó Català. Rosalía onderzoekt thema’s als vrouwelijke mystiek (en kruipt soms ook muzikaal in de huid van die vrouwen), transformatie en spiritualiteit, waarbij ze de boog volgt tussen illusie en verlies, geloof en eigenheid. De mix van klassiek, latin, flamenco, pop en nog wat genres maakt dat haar muziek in een soort eigen hoekje van de muziekwereld uitkomen. In een uur laat ze 18 songs horen, die vaak verlammend mooi zijn maar ook intens emotioneel. Verrassend en groots.
Noura Mint Seymali – Yenbett (cd, Glitterbeat / Xango Music Distribution)
Ik houd enorm van de zogeheten desert blues, waar op het Network label ooit een 3-delige serie van is verschenen. Hierop vind je je vele bekende en onbekende artiesten vindt uit de woestijngebieden van Afrika, samen met schitterende foto’s. Allen brengen ze een soort blues ten gehore, waarbij je vooral de heerlijk melancholische stemming daarbij als constante factor moet zien. De uit Mauritanië afkomstige zangeres Noura Mint Seymali zou daar ook prima tussen passen. Ze speelt tevens de ardine, dat een soort 9-snarige harp is. Haar thuisland grenst aan Mali, Westelijke Sahara, Algerije, Senegal en de Atlantische oceaan, bestaat voor een groot deel uit woestijn (Sahara) en steppe en is bovendien behoorlijk arm, dus de desert blues is geen onlogische keuze. De Moren zijn er aan de macht, die pas in 1981 de slavernij hebben afgeschaft. Nog een reden waarom deze protestmuziek daar goed uit de grond is gekomen. Ook Seymali behoort tot het Moorse deel van de bevolking, waar de griotten, een gerespecteerde afstammeling van hun cultuur, een belangrijke rol spelen om als een spiegel voor de maatschappij fungeren en de sociale banden en de geschiedenis naar de mensen blijft vertolken. Ze heeft twee pionierende albums op haar naam staan, waarvan de laatste uit 2016 stamt. Nu is ze dan eindelijk terug met haar derde album Yenbett. Haar band bestaat uit van gitarist Jeiche Ould Chighaly, bassist Ousmane Touré en drummer Matthew Tinari. Tevens krijgt ze steun van een zestal muzikanten op ardine, zang, bas, tidinit en t’beul; de laatste twee zijn typische Mauritaanse instrumenten, respectievelijk een snaar- en een percussie-instrument. De muziek is krachtig, ongepolijst en net zo traditioneel als eigentijds. Ze mengt een behoorlijke dosis psychedelica, Toeareg muziek en rock door haar muziek, die het opzwepend, interessant en meeslepend maken. Haar felle zang met dikwijls poëtische teksten vervullen daarbij een belangrijke rol en worden prachtig verweven met de muziek. Liefhebbers van onder meer Mdou Moctar, Tinariwen, Tamikrest, Aziza Brahim en Altın Gün zullen hier ook van kunnen genieten. Door haar eigengereide benadering van de muziek weet Seymali zich wel echt te onderscheiden. Tijdloze wereldmuziek van een ongekend niveau!