Een hartverwarmend begin van het lijstje uit het:

SCHADUWKABINET

Ik luisterde naar: Cardiacs, Flock Of Dimes, Will Paquin, Sprints, Zëro en Elie Zoé.

 

---

 

Jan Willem

Cardiacs – LSD (2cd, The Alphabet Business Concern)
Je hebt helden, superhelden en je hebt de Cardiacs. En recensenten die schromelijk overdrijven, al is dat in het geval van deze legendarische band natuurlijk nooit het geval. Deze is al in 1977 opgericht, destijds nog als Cardiac Arrest, en bracht een sublieme en unieke mix van prog en psychedelische rock, punk, folk, wave en avant-garde. Dat alles onder de bezielende leiding van zanger/gitarist Tim Smith. Ook alle aanpalende projecten als The Sea Nymphs, Spratley Japs, Mr & Mrs Smith And Mr Drake, Shrubbies, North Sea Radio Orchestra en Tim Smith solo leken te opereren in een eigen universum. Echter na een My Bloody Valentine concert (niet flauw doen!) krijgt Tim een hartaanval en als gevolg daarvan ook een beroerte, waarna hij ernstig blijft kampen met zijn gezondheid. In 2020 overlijdt hij helaas aan de gevolgen van nog een hartaanval. Het slaat een krater in het muzikale landschap, want een werkelijk geniaal muzikaal brein is dan niet meer. Het laatste album was overigens uit 1999, dus hun muziek werd al langer gemist. Maar -en nee ik heb niks geslikt- nu is toch daadwerkelijk het nieuwe album LSD een feit, waar een batterij aan muzikanten heeft meegewerkt en waarop ook grootmeester Tim Smith te horen is.

Personele intermezzo:
Tim Smith (zang, gitaar, toetsen), Jim Smith (zang, bas), Kavus Torabi (zang, gitaar, e-bow), Bob Leith (zang, drums), Craig Fortnam (zang, percussie), James Larcombe (piano’s, toetsen), Stephen Gilchrist (extra drums) en de fameuze Rob Crow (drumgeklooi) plus vocalisten Mike Vennart (Oceansize), Rose-Ellen Kemp, Sharron Fortnam, Jane Kaye, Jo Spratley, Suzanne Kirby, Melanie Woods en Claire Lemmon.

Uitgesmeerd over twee cd’s (of lp’s) krijg je 17 kersverse nummers, die samen zo’n 80 minuten duren. Het levert muziek in de beste traditie van de Cardiacs op, die eerder al zoveel andere bands heeft beïnvloed. Eigengereid, uit duizenden te herkennen, nog altijd urgent, energiek en gewoonweg zo heerlijk tegendraads en niet echt in een hokje te stoppen. Muziek als deze wordt nauwelijks meer gemaakt en laat staan zo goed. Wat een genot ze nog een keer zo te horen in al hun glorie. Tim Smith wordt nog altijd hevig gemist, maar dit is een nalatenschap om U tegen te zeggen. Voor mij één van de grootste releases van dit jaar. Alleen dan heb je jaren om over een hoes na te denken…maar goed dat is gezeur in de marge. Cardiacs FOREVER!

 

Flock Of Dimes – The Life You Save (cd, Sub Pop / Konkurrent)
De Amerikaanse muzikante Jenn Wasner houdt er sinds 2011 soloproject Flock Of Dimes op na, waarmee ze tot nu toe pas twee albums heeft gemaakt. Niet zo heel verwonderlijk want ze duikt eveneens op in groepen als Wye Oak, Dungeonesse, A Merge Group, Errant Strike en Noble Lake of als gast bij Future Islands, Sharon Van Etten, Titus Andronicus, Shearwater, Matmos, Madeline Kenney, Sylvan Esso, Bon Iver, Dirty Projectors en The Soft Pink Truth. Het valt dan ook goed te begrijpen dat ze op haar derde album The Life You Save mag rekenen op steun van acht muzikanten, die haar prachtig bitterzoete zang, gitaarpartijen, synthesizerwerk en elektronica voorzien van aanvullende inkleuringen op gitaren, lap/pedal steel, mandoline, cello, pomporgel, synthesizers, piano, drums en elektronica. Een hele opsomming, maar het geeft ook aan hoe rijk gedetailleerd de muziek hier is, zonder dat er ooit sprake is van overdaad; daarvoor houdt Wasner het te intiem. Het gaat dan ook over haar zielenroerselen die ze hier brengt, dus daar past ook meer een sobere setting bij. Ze is openhartig over de diepten van verslaving en co-dependentie, geërfd en ervaren trauma en het proces van het vinden van vrede te midden van het lijden van anderen. Het is het verhaal van hoe het voelt om gevangen te zitten tussen twee werelden, die waar je vandaan komt en die waar je naartoe bent ontsnapt; over de overtuiging dat je op de één of andere manier je geliefden mee kunt nemen naar deze plek; over het verdriet van het besef dat de enige persoon die je kunt redden, jijzelf bent. Het is scherpzinnig, relativerend, troostvol en invoelbaar en het neemt je even uit de realiteit naar een plek waar je tot jezelf kan komen. Dat alles verpakt ze op prachtige wijze in een mix van alternatieve rock, avant-pop en altcountry. Het roept wel associaties op met Phoebe Bridgers, Jesca Hoop, Cat Power, Half Waif, Mia Doi Todd en Feist. En het grootst en allermooist is als ze het op haar kleinst brengt. Een intens prachtalbum!

 

Will Paquin – Hahaha (lp, Will Paquin Music / Konkurrent)
Nieuwe Amerikaanse muzikant Will Paquin (zang, gitaar) presenteert zijn debuut Hahaha, waar hij samenspeelt met Abigail Zachko (bas0 en Sebastian Salazar (drums). Alles leuk en aardig, het album wordt omschreven als “Heeft het geluid van een uitbraak uit de slaapkamer. Het album is rauw, luid en staat midden in het leven.” In dat laatste kan ik wel inkomen, maar bij het eerste denk ik dan weer niet aan het geluid dat hij hier opdient. Het is namelijk lekker tegendraadse rock met pakkende zang, die je alle hoeken van de kamer laat zien. Dus binnen de slaapkamer had ik dan wel begrepen. Ondanks de titel van het album is de muziek zeker serieus te nemen. Paquin is beïnvloed door vooraanstaande jazzgitaristen zoals Wes Montgomery en Kenny Burrell en ontwikkelde een unieke gitaarstijl, die wordt gekenmerkt door complexe en boeiende riffs. Hij heeft zichzelf min of meer gelanceerd via TikTok, waar hij ook covers van Elliott Smith en Phoebe Bridgers naar buiten bracht, hetgeen ook wel iets over zijn intenties zegt. Hij weet met deze kleine bezetting toch een groots geluid neer te zetten. Een gigantisch energiek visitekaartje waar niemand om zal lachten.

 

Sprints – All That Is Over (cd, City Slang / Konkurrent)
Het uit Dublin afkomstige Sprints gold al jaren als een ware sensatie, ook live, en wist dat met hun debuut Letter To Self uit 2024 moddervet te onderstrepen. Dat terwijl ze al sinds 2019 aan de weg aan het timmeren zijn. Tegenwoordig bestaat de groep uit die stad waanzinnig goede bands komen is inmiddels wel bekend. Hoewel het viertal, dat bestaat uit Karla Chubb (zang), Jack Callan (drums), Sam McCann (bas) en het nieuwe bandlid Zachary Stephenson (gitaar). Hiermee brengen ze nu hun tweede album All That Is Over. Ik heb zo’n maandkalender van Make That The Cat Wise, met allemaal Nederlandse uitspraken die letterlijk naar het Engels vertaald zijn. Daar heeft de titel wel wat van weg. Maar de muziek liegt er niet om en behoeft geen enkele vertaling. Het is nog rauwer, compromislozer en gewoonweg beter dan het toch al ijzersterke debuut. Wat een energie weten ze te leggen in hun muziek, die ergens tussen garagerock, noise, post-punk en wave inzit. Een soort achtbaan, waar je geen genoeg van krijg. Je moet daarbij denken aan een dwarsdoorsnede van Dry Cleaning, Wet Leg, Joy Division, The Murder Capital, Sonic Youth, Fontaines D.C. en nog wel meer. Ze gaan van hoogtepunt naar hoogtepunt, waardoor je niet uitgeluisterd raakt. Het is van een belachelijk hoog niveau wat ze hier weten neer te zetten. En zo aanstekelijk lekker! Really not to believe so good.

 

Zëro – Never Ending Rodeo (cd, Ici D’Ailleurs)
Even een korte geschiedenisles. Van 1990 tot 1993 had je de geweldige Franse noiseband Deity Guns. Uit de as hiervan ontstaat de minstens zo goede groep Bästard, die iets meer experimenteert. In 1997 gaat ook die groep uit elkaar en de leden verspreiden zich over projecten onder hun eigen naam en Narcophony, Spade & Archer en later ook Healthy Boy & The Badass Motherfuckers. In 2006 komt driekwart van Bästard weer samen om een doorstart te maken als het kwartet Zëro, waarmee ze al 6 albums hebben afgeleverd. Na een gat van zes jaar zijn ze terug met Never Ending Rodeo. Zëro bestaat hier uit Eric Aldéa (zang, gitaar), Franck Laurino (drums), Ivan Chiossone (synthesizer, persephone) en de nieuwe bandlid Varou Jan (bas, gitaar), die voorheen te horen was in Le Peuple de l’Herbe, Go Public! en Condense. Ze brengen in een kleine 40 minuten 9 fonkelnieuwe tracks, die zich weer op onnavolgbare wijze een weg banen door postrock, krautrock, postpunk, noise, experimenten, avant-garde en psychedelica. Maar veelal valt er genre te ontdekken in hun bezwerende muziek, die bol staat van de spanning. Het schuurt, bonkt, verstrooid en soms gaat het op ramkoers. Ze weten continu te verrassen met hun creatieve vondsten. Liefhebbers van onder meer Ulan Bator, Faust, Hint, Enablers, Diabologum, The Young Gods en hun vroegere projecten zullen hier wel raad mee weten. Het blijven ongeëvenaarde klasbakken!

 

Elie Zoé – Shifting Forms (cd, Humus Records / Epicerie Libre)
Het laatste album van de Zwitserse muzikant Emilie Zoé uit 2022 heette al Hello Future Me, maar nu keert die dan ook terug als Elie Zoé. Op het vijfde album Shifting Forns is er dan ook een behoefte om de relatie met de stem en de wereld te herdefiniëren. Zelf zegt Zoë erover: “Ik betreed 2024 alsof ik de soort “mythische tijd” betreed waar animistische kosmogonieën over spreken: mijn gebruikelijke zanggewoonten werken niet meer en ik weet niet meer hoe ik me in het openbaar moet presenteren. Ik kies ervoor om deze staat van non-definitie te zien als een spannende manier om te begrijpen en te heroverwegen wie ik ben en wat ik doe. Daarvoor moet ik een veilige plek creëren.” [….] “In de herfst verander ik publiekelijk mijn naam, waarbij ik een “mi” uit mijn oude artiestennaam verwijder. Mijn naam is Elie Zoé.” De stem is zwaarder, dus alles van voorheen zal nooit meer klinken als voorheen. Maar dat dit bepaald geen aderlating is, blijkt wel uit dit nieuwe album. De 9 songs, die in een goede 42 minuten de revue passeren, klinken doorleefder dan ooit. Het album is gemaakt met hulp van Louis Jucker, waarmee Zoé de groep Autisti deelde. Deze innemende en emotioneel geladen alternatieve rock doet me wel enigszins aan Thalia Zedek en Anari denken. Ook deze hernieuwde kennismaking is een uiterst aangename.

Comments

comments