Zoals een 11-jarig meisje grootmeester kan worden, is een 55-jarige man als een klein meisje zo blij met de muziek uit het lijstje van het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Courant Zéro, Gurriers, Ibeyi en Protomartyr.
Jan Willem
Courant Zéro – Solari (cd, Constellation / Konlurrent)
Courant Zéro is het elektronische muziekproject van de in Montreal gevestigde componist, filmmaker en multimediakunstenaar Maxime Corbeil-Perron, tevens eigenaar van het Kohlenstoff Records label. Hij houdt zich ondanks zijn opleiding als pianist en jazzdrummer bezig met elektronische muziek, elektroakoestische compositie, improvisatie, geluidskunst, experimentele film en audiovisuele performance. Daarbij creëert hij meeslepende werken, die de grenzen tussen luisteren, waarnemen en materialiteit doen vervagen. Dat heeft hij inmiddels op zo’n 15 albums in verschillende projecten en pseudoniemen aangetoond. Hij presenteert zijn debuutalbum met deze nieuwe incarnatie en laat ook hier een bijzonder geluid horen. In de 8 stukken komen meerdere werelden samen, die van de elektronische compositie en de filmwereld. De elektro-akoestische muziek gaat haast op fluïde doch uiterst indringende wijze door genres en belevingswerelden. De tot de verbeelding sprekende muziek brengt je steeds weer ergens anders, maar staat soms ook met de voeten op de grond; ambivalent, maar daardoor ook zo meeslepend. Ik hoor er vele referenties in terug (Floating Points, Philip Jeck, Squarepusher, Labradford, Tim Hecker, Oneohtrix Point Never, Emika, Hauschka), maar zorg dan vermoedelijk meer onduidelijkheid dan een handvat te bieden (dus dat doe ik dan maar niet). Een meeslepend droomdebuut.
Gurriers – Nobody Is Coming To Save You (cd, [PIAS])
Het gebeurt meerdere keren per jaar dat er weer iets geweldigs uit Dublin komt, waardoor ik me afvraag wat er door het water zit daar. Zo debuteerde het kwintet Gurriers twee jaar geleden met het prima debuut Cone And See, maar ruimte voor groei was er zeker en dat mag. Ze gaan met hun rauwe, brutale en behoorlijk harde rockgeluid eigenlijk geen enkel onderwerp uit de weg. Nu zijn ze terug met hun tweede album Nobody Is Coming To Save You. Hierop serveren ze weer 10 heerlijk onstuimige tracks, die in goede handen waren van producer Mark Bowen (IDLES). Ze snijden weer alle hedendaagse onderwerpen aan en weten dit met een fijne punkattitude aan te vliegen. De pakkende zang met soms meedogenloze teksten en stevige muziek, die ergens tussen alternatieve rock en post-punk landt, weten je moeiteloos tot het einde in de houdgreep te nemen. Ze zijn enorm gegroeid en laten een geluid horen, dat dichtbij hun live sound komt. Qua associaties moet je denken aan IDLES, Turnstile, Fontaines D.C., Tramhaus, Sprints en The Murder Capital. Wat een sensationeel topalbum.
Ibeyi – Offering (cd, IBEYI Records)
Ibeyi is een Frans-Cubaans project van de tweelingzussen Lisa-Kaindé en Naomi Diaz, dochters van de overleden Cubaanse percussionist Miguel “Angá” Diaz (Afro-Cuban All Stars, Buena Vista Social Club). Ze leggen sinds hun gelijknamige debuut uit 2015 weten ze een origineel geluid aan de dag leggen. Op avontuurlijke en soms licht mysterieuze wijze weten ze hybriden te smeden een trip hop, droompop, soul, downtempo elektronica, jazz, pop en Cubaanse muziek. Dat in combinatie van de magische (samen)zang in het Engels, Frans en Yorùbá (ibeyi betekent “tweelingen” in die taal), waar ze met name op hun tweede album Ash (2017) meer bij experimenteren. Beide eindigen in mijn TOP20. Hun derde album Spell 31 volgt pas 5 jaar later. Hierop incorporeren ze naast de genoemde stijlen ook trap en reggaeton in hun rijke sounds. Ze mogen zoals altijd rekenen op diverse (bekende) muzikanten. Nu is eindelijk hun vierde wapenfeit Offering er, dat ze op hun eigen label hebben uitgebracht. Ze gaan in 12 nummers van samen een klein half uur lang door op de eerder ingeslagen weg, al is het gehalte elektronica en reggaeton her en der wat toegenomen. Voor de rest mag je weer rekenen op onvergelijkbaar materiaal, waarbij wederom diverse gasten aanschuiven. Het voelt allemaal persoonlijker, maar verliest nergens dat mysterieuze tintje of het innovatieve karakter. Dat levert gewoon weer het volgende verbluffende album op.
Protomartyr – Hotel Usona (cd, Domino)
De Amerikaanse post-punk band Protomartyr is al bijna 15 jaar onderweg en weet iedere keer sterke, tegendraadse albums af te leveren. Deze roeren enerzijds vuistdiep in het verleden, maar anderzijds leggen ze de fijne vinger op nieuwe stromingen. Hierdoor weten ze te verrassen en ook live diepe indruk te maken. Inmiddels zijn we alweer toe aan hun zevende album Hotel Usona. En iedereen die een zekere aversie tegen een jaarlijkse songs over een bepaald hotel, hoeft hier niet bang te zijn voor Ze brengen in drie kwartier 9 songs, die weer heerlijk ondergedompeld zijn in een stevig bad vol melancholie. Daarbij dikken ze de muziek aan met hoorns, die ze soms ook meer in de avantrock en artrock plaatst. De pakkende zang van Joe Casey in combinatie met het sterke spel van Scott Davidson (bas), Greg Ahee (gitaar) en Alex Leonard (drums) missen hun uitwerking niet. Hun muziek houdt het eigenzinnige midden tussen Nick Cave & The Bad Seeds, Shame, The Wedding Present, New Fast Automatic Daffodills, METZ enA Place To Bury Strangers. Krachtiger, machtiger en prachtiger dan ooit.