Hopelijk krijg ik ook zonder gestolen fatbike geen onmenselijke reacties op mijn lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Laura Catrani/ Laura Catrani, Accademia dell’Annunciata & Riccardo Doni, Dakota Suite, The Spacelords en Squirrel Flower.
Jan Willem
Laura Catrani – Vox In Femina (cd, Stradivarius)
Laura Catrani, Accademia dell’Annunciata & Riccardo Doni – Barbara Strozzi. Virtuosissima Sirena (cd, Outthere Music France)
Naast muziek met kop en staart, kan ik ook genieten van muziek die meer een vrij koers vaart en buiten de lijnen kleurt. Dat laatste beheerst de Italiaanse sopraan Laura Catrani als geen ander. Ik leer haar muziek vier jaar geleden kennen als ze Vox In Bestia uitbrengt, wat haar eerbetoon aan Dante was. Ze liet daarop sopraanzang, spoken word en stemkunsten horen, hetgeen een wonderschoon luisteravontuur opleverde. Nu is ze terug met Vox In Femina, ofwel “de stem van een vrouw”. De werkwijze is hetzelfde, het resultaat echt anders. Wel is het minstens zo avontuurlijk als voorheen. Ze brengt a capella interpretaties van werken van diverse Italiaanse componisten, waaronder Berio. Ze speelt weer met tijd en ruimte, waardoor er een gelaagdheid in de muziek ontstaat en het haast driedimensionaal lijkt soms. Het is niet altijd gemakkelijke kost, maar wel biologerend en verrassend. Met haar prachtige stem schetst ze weer van alles op ruimtelijke wijze, waardoor je als het ware tussen de muziek wandelt; oude muziek binnen een nieuwe architectuur. Het is niet alleen virtuoos, maar ook echt een geweldige belevenis. Haar vorige werk noemde ik -mede door de titel- beestachtig goed, deze is vol vrouwelijk schoon.
Laura is tevens betrokken bij de cd Barbara Strozzi. Virtuosissima Sirena. Strozzi (1619-1677) was
een Italiaanse Barok zangeres en componiste. Ergens past ze, zij het wat later, in de lijn van Hildegard Von Bingen. Ik vind het altijd fascinerend hoe men oude muziek interpreteert, want dat is wat er gebeurt. Mechthild Von Leusch heeft haar hele leven in dienst ervan gesteld en kwam uiteindelijk op elektronische composities, omdat die volgens haar de eerlijkste moderne weergave zou zijn. Natuurlijk is er muziek op papier en dikwijls met de instrumenten erbij, maar een viool, cello of klavecimbel uit die tijd kan toch net andersn klinken. Catrani is samen met Accademia dell’Annunciata en klavecimbelspeler en toetsenist Riccardo Doni in het werk van Barbara Strozzi gedoken.Ze brengen op het album in dik een uur tien interpretaties van haar composities. De muzikanten geven Catrani’s prachtige sopraanzang van een schitterende antieke omlijsting. En toch weten ze het ook helemaal naar het hier en nu te brengen. Daarbij hebben ze zeker raakvlakken met ,strong>Christina Pluhar & L’Arpeggiata en Sequentia, maar daar vinden ze wel hun eigen weg. Het is echt een prachtige weergave van toen met een moderne bril op. Catrani blijkt zowel een virtuoos als breed georiënteerde artieste.
Dakota Suite – This Drowning Light (cd, Navigators Yard)
Ja, je kunt iets gemist hebben en iets gemist hebben. Nu heb ik een album van één van mijn favoriete projecten allertijden Dakota Suite gewoon helemaal over het hoofd gezien destijds. Wellicht omdat het snel volgde op zijn laatste hartverscheurend mooie Forever Breathes The Lonely Word uit 2024, hetgeen een verwerkingsalbum en eerbetoon is aan één van zijn beste vrienden Nick Hawley, die aan kanker overleden was. Maar er waren natuurlijk ook geen recensies. Hoe dan ook, achter het roer staat de Britse muzikant Chris Hooson, die van verdriet en melancholie briljante nummers kan smeden. This Drowning Light is wellicht zijn laatste stuiptrekking en een compilatiealbum geworden met obscure 7’ b-kanten, die tussen 2000 en 2018 zijn verschenen. Dat blijken bepaald geen kliekjes, maar serieus goede nummers, die net als vroeger afwisselend gezongen worden dan wel filmisch instrumentaal zijn. Hij brengt in zo’n 65 minuten maar liefst 14 tracks, die echt een must voor de fans is dan wel prima zijn om als nieuweling in te stappen. Je herkent meteen die heerlijk droefgeestige sound van Dakota Suite. Ook staan er twee verrassende tracks met de immer sublieme Chantal Acda op; een combinatie die geweldig uitpakt. Het is hoe dan ook, zij het wat laat opgemerkt, een schitterend album om heerlijk in te verdrinken en dat niet mag missen in je collectie.
The Spacelords – Uranus Omnibus Sanctus (cd, Tonzonen / Cargo / Creative Eclipse PR)
De Duitse spacerockband The Spacelords werd in 2008 opgetuigd. Inmiddels hebben 7 albums uitgebracht, die behoorlijk psychedelisch zijn, maar ook harde muziek niet uit de weg gaan. Je gaat overigens al bijna hallucineren als je naar hun albumhoezen kijkt. Dat is op hun achtste album Uranus Omnibus Sanctus, ofwel “Uranus, heilig voor allen”. Bij het horen van de eerste tonen heb je ook het idee ergens in de ruimte te vliegen waar je ieder moment The Guardians Of The Galaxy tegen denkt te komen. De groep bestaat hier wederom uit Matthias HATZI Wettstein (gitaar), Ejhard AKEE Kazmaier (bas) en Marcus MUDGE Schnitzler (drums). Ze lanceren 4 tracks die samen een kleine drie kwartier duren; het mogelijke zweefeffect dient zich op voorhand al aan. Daarbij keren ze iets meer terug naar de basis en brengen meer rock en minder effecten. Hierdoor klinkt alles krachtiger, al blijft het tevens geestverruimend. De nummers worden heel sterk opgebouwd en spreken tot de verbeelding. Heel af en toe vliegt de spaceshuttle even buiten z’n baan, maar voor de rest wordt het op bedachtzame wijze gedaan allemaal. Je kunt ze ergens plaatsen in het rijtje van Thee Hypnotics, Motorpsycho, Spacemen 3, King Crimson, Pink Floyd, Hawkwind en Electric Moon. Ze leveren hier weer een sublieme ruimtetrip!
Squirrel Flower – Say A Prayer To The Gods Of Getting Going (cd, Polyvinyl)
Eekhoorntjesbrood kende ik al heel lang, maar sinds een goede10 jaar is daar ook Squirrel Flower bij. Ja, ik verzin het ook niet. Dit is het project van de Amerikaanse Ella O’Connor Williams, waarmee ze meestal een sober, intiem geluid dat ergens tussen alternatieve rock, folk en indierock uitkomt. Altijd met een zeker thema. Over haar zesde album Say A Prayer To The Gods Of Getting Going zegt Williams dat elk nummer fungeert als een levend archief van een moment of plek, met de ruimte om een eigen leven te leiden, los van de onverbiddelijke voortgang van de tijd. Ze schakelde een kring van vrienden in, maar liefst 14, onder wie Dimitri Giannopolous (Horse Jumper of Love), Sofia Jensen (Free Range), Clay Frankel (Twin Peaks), Andy Krull (Red PK), Book Not Brooke (Babywave) en zelfs familieleden Jameson, Jesse en Nate Williams. Ze brengen naast de zang, gitaar, Fender Rhodes, accordeon, blokfluit en percussie van Ella bas, drums, percussie, keyboards, piano, percussie, zang, altviool en cello. Hoewel er een warme gloed door haar muziek zit, kan ze hier wederom behoorlijk luid uit de hoek komen. Alles balanceert tussen autobiografisch en fictief en toont aan wat een geweldige, tot de verbeelding sprekende liedjessmedin ze is. Je moet het zoeken tussen namen als Lana Del Rey, Soccer Mommy, Torres, Lisa Germano, PJ Harvey en Low. Een prachtalbum, waarbij het ook zonder bidden goedkomt.