Geen transfers hier, maar wel een nieuw lijstje in het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Automatism, Avi C. Engel, Fine Lame en We Lost The Sea.
Jan Willem
Automatism – Sörmland (lp, Tonzonen Records / Cargo /Creative Eclipse PR)
In 2017 gaat de Zweedse groep Automatism van start. Dit viertal maakt psychedelische rock en heeft inmiddels drie albums en een liveplaat uitgebracht. Na een adempauze van 6 jaar zijn ze nu terug met de lp Sörmalnd. In ruim 40 minuten leveren ze hier 5 nieuwe, instrumentale tracks, waar ze goed en bedachtzaam de tijd voor nemen om die uit te werken op hun twee gitaren, bas en drums. Tevens brengen ze Angelo Badalamenti’s “Laura Palmer’s Theme” en Kraftwerk’s “Neon Lights” op uiterst originele wijze ten gehore. Ze zetten die muziek volledig naar eigen hand en dat is knap, met name doordat ze geen elektronica inzetten. Maar ook de overige tracks mogen er meer dan wezen. Het is allemaal lekker landerig en tegelijkertijd toch spannend en tot de verbeelding sprekend.
Avi C. Engel – Mote (cd, Fenny Compton)
Als ik iemand muzikaal hoog heb zitten is het de Canadese non-binaire muzikant Avi C. Engel wel (voorheen Clara Engel, ter verduidelijking, want ik volg deze briljante muzikant al zo’n 20 jaar). En eerder dit jaar was er al het prachtige Nocturne, uitgebracht op het fijne Somewherecold. De mix van apocalyptische folk, gothic folk, experimentele muziek, drones en 4AD-achtige droompop mist z’n uitwerking nooit; in elk geval bij mij niet. Hoe vaak de albums van Engel in mijn jaarlijst zijn geëindigd gaat zeker richting de 10 (ongeveer de helft van de albums tot nu toe). En dan is er gewoon een tweede album, getiteld Mote en uitgebracht op een interessante startende Fenny Compton label. Avi brengt hier 8 nieuwe tracks van samen 40 minuten, die naast de immer prachtige zang met akoestische gitaar en bas, gudok, percussie en gasten op zang, klarinet, melodica en gitaar worden gebracht. Het is weer van zo’n narcotiserende pracht, dat je er haast niks zinnigs over kan zeggen. Maar de schoonheid die in de muziek verscholen is, schittert mede door de soberheid waar het mee gebracht wordt. Daarmee levert Engel gewoon een tweede prachtalbum in één jaar af.
Fine Lame – Vivre Comme On Éclaterait (mcd, Microcultures)
In 2019 wordt de Franse groep Fine Lame opgericht. Het wordt al snel duidelijk dat ze een originele benadering van de muziek hebben door noise, pop noir, jazz, pianomuziek, art rock, spoken word en avant-garde aaneen te smeden. De groep bestaat nog altijd uit zanger Raphaël Sarlin-Joly, pianist Mathias Bourre, gitarist/bassist Thomas Gendronneau (tevens koorzang) en drummer/percussionist Frank Quintard. Hun debuut Nous tournons en rond dans la nuit et nous sommes dévorés par le feu uit 2022 (die ik destijds ten onrechte als gelijknamig heb weggezet) mag je dan ook gerust een enorme belofte noemen. Nu zijn ze terug met Vivre Comme On Éclaterait, ofwel “Leef alsof je uit elkaar barst”; en zo hoort het! Ditmaal geen 5 maar 6 tracks van samen 25 minuten. En ze pakken gewoon de draad van destijds op, maar gaan mogelijk nog creatiever te werk. Sterke teksten en arrangementen, die op veelzijdige wijze omlijst worden met de genoemde genres. Het is dikwijls ontroerend mooi, maar het kent ook heerlijk opzwepende momenten om dan vervolgens ergens diep in de nacht te eindigen. En dan moet je het zoeken tussen The Young Gods, Stromae, Hint, Bästard, Diabologum, Noir Désir, Programme, Glauque en ga zo maar door. De belofte hebben ze meer dan waargemaakt en hopelijk krijgen ze hiermee ook het publiek dat ze verdienen. Echt een geweldig kleinood!
We Lost The Sea – A Single Flower (cd, Bird’s Robe Records / Creative Eclipse PR)
Het is even stil geweest rond het Australische zestal We Lost The Sea. Dit post-rock collectief bestaat na enkele wisselingen van de wacht uit Mark Owen (gitaar, piano), Matt Harvey (gitaar, noise), Kieran Elliott (bas), Mathew Kelly (piano, synthesiers, keyboards), Carl Whitbread (gitaar) en Alasdair Belling (drums, positiviteit). Ze zijn nu na 6 jaar stilte terug met hun vijfde album A Single Flower. En hoewel ze hier “slechts” 6 tracks presenteren, heeft het album wel een totale lengte van een bijna 71 minuten. Dat is ook wel gebruikelijk, gezien de vorige albums, dat ze tijd nemen om hun nummers op te bouwen. De songs variëren van 3 tot maar liefst 27 minuten. Ze hebben hun aanstekelijke post-rock sound meer verrijkt met piano en elektronica en tevens gewerkt aan geweldige spanningsbogen, wat het ontbreken van de vocalen, net als op hun laatste paar albums, ook helemaal wegpoetst. Ter vergelijk moet je denken aan bands als Russian Circles, Mogwai, Explosions In The Sky, Godspeed You! Black Emperor, Tangled Thoughts Of Leaving en Isis. De muziek kent een mooie dynamiek en verrassende energie, waarbij kracht en pracht op schitterende wijze hand in hand gaan. Het is tevens een contemplatief en tot de verbeelding sprekend album geworden, dat je echt tot de allerlaatste seconde in de houdgreep weet te nemen. Daarmee is dit ook hun magnum opus geworden, die het wachten meer dan waard was.