Netanyahu nomineert Trump voor de Nobelprijs voor de Vrede. Daar kan De Speld, Draadstaal, Jiskefet, Van Kooten & De Bie en dergelijke niet tegenop. Wel serieus te nemen is de muziek uit het lijstje van het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Biosphere, Durand Jones & The Indications, The Sick Man Of Europe en Kae Tempest.
Jan Willem
Biosphere – The Way Of Time (cd, AD 93)
Het sinds 1991 lopende project Biosphere van de Noorse muzikant Geir Jenssen behoeft eigenlijk geen introductie. Jenssen is ervoor overigens vanaf 1984 al muzikaal actief met onder andere E-man, het schitterende Bel Canto, Bleep en Time Probe. Later komen daar nog The Fires Of Ork, Levi, Cosmic Explorer en met Biosphere tevens de samenwerkingsverbanden met The Higher Intelligence Agency en Deathprod bij. Met Biosphere, een project dat ik al vanaf het eerste uur op de voet volg, weet hij telkens andere invalshoeken te vinden. Of het nu gaat om ijzige landschappen of passages uit de geschiedenis, hij weet er altijd zijn eigenzinnige decors omheen te bouwen. De ene keer koerst hij meer richting ambient, maar dat kan op andere momenten ook heel experimenteel, vol beats of juist richting neoklassiek uitpakken. Zijn nieuwste album The Way Of Time is vrij geïnspireerd op Elizabeth Madox Roberts’ roman The Time Of Man, waarbij hij de stem van Joan Lorring uit de hoorspelbewerking van de roman uit 1951 samplet. Dat laatste pakt geweldig uit en doet me een heel klein beetje denken aan Jóhann Jóhannsson’s Ibm 1401, A User’s Manual uit 2006, zij het wat minder robotachtig. Hij brengt hier ambientachtige muziek met die kenmerkende arctische geluiden, maar ook warme ondertonen, golvende melodielijnen en her en der wat hardere beats. Het blijkt echt weer een gouden combinatie. En zo knap dat hij met meer dan 20 albums op zijn naam nog steeds zo verrassend uit de hoek kan komen. Hij weet je hier weer even helemaal uit de realiteit te nemen en je onder te dompelen in een poëtische wereld, zoals enkel hij die kan scheppen. Echt wat een biologerende pracht weer!
Durand Jones & The Indications – Flowers (cd, Dead Oceans / Konkurrent)
Op zijn laatste album Wait Til I Get Over (2023) was zanger Durand Jones er een keer zonder zijn vaste groep The Indications, omdat het een uiterst persoonlijk album was. En een mooie bovendien voor liefhebbers van de betere soulvolle muziek. Nu is hij terug met The Indications. Het ontstaan ervan is wel grappig (en herhaal ik graag). In 2012 verlaat Jones zijn ouderlijk huis om altsaxofoon te studeren aan de universiteit van Indiana. Op een avond, in een dronken bui, staat hij voor zijn eveneens beschonken medestudenten op het podium te zingen met de lokale rock & rollband Dock Of The Bay als begeleiding. Die band bestaat uit drummer Aaron Frazer, gitarist Blake Rhein, bassist Kyle Houpt en organist Justin Hubler. Dat is erna The Indications geworden en hun zanger is sindsdien Durand Jones. Tegenwoordig bestaan The Indications naast Aaron Frazer (zang, drums, synthesizers) en Blake Rhein (gitaar, synthesizers, bas) uit Steve Okonski (piano, Fender Rhodes) en Michael Isvara Montgomery (bas). Ze lengen hun soulmuziek aan met blues, jazz, funk en r&b. Het nieuwe album start met een korte intro, waarna er weer 10 gloedvolle songs volgen, die naast hun eigen inbreng nog gelardeerd worden met een batterij aan achtergrondzangers en -zangeressen en strijkarrangementen. Het is derhalve wel hun meest gladde en soulvolle album tot nu toe geworden. Maar ook zo ontzettend mooi! Het is The Love Boat met rafels en diepgang. Ze winnen hier toch echt op punten met die prachtige samenzang, al dan niet met koorzang erbij. Het duo Jones en Frazer is echt een gedroomde combinatie. Daar waar het allemaal wat rafeliger wordt is het voor mij het meest perfect. Sowieso staat er geen maat op deze grootse artiesten. Die bloemen hebben ze dik verdiend!
The Sick Man Of Europe – The Sick Man Of Europe (cd, The Leaf Label)
Ik werd door één of andere online mailing echt aangetrokken tot de naam The Sick Man Of Europe. Op zich geen onbekende duiding, maar bij een band wel een iets waarbij ik de oren spits. Na een cassette eerder dit jaar komen ze met hun gelijknamige debuut. Ten minste, ik vermoed dat het een band is door het geluid en zie ook wel eens afbeeldingen met meerdere personen erop, al staat op de cover enkel de zanger en wellicht multi-instrumentalist. Ze hullen zich een beetje in mysterie, maar dat past ook wel bij de muziek. Het album is een studie naar de spanningen tussen menselijke identiteit, technologische vooruitgang en de zoektocht naar betekenis in de moderne wereld. Op welk punt raken we overbodig? Hoewel zowel de zang als de muziek vrij monotoon is, weten ze er één van de meest innovatieve lassen van post-punk, krautrock, art rock, experimentele muziek en synth punk te smeden met hun pulserende motorische beats, zeurende baslijnen, dreunende elektronica en zware grimmige zang (ergens tussen Ian Curtis en Michael Gira in), die alles weet op te slokken. Ergens is het een feest der herkenning en toch herken je er vooral de sound van het project in terug en dat is knap. Op sensationele wijze krijg je een kruisbestuiving van Joy Division, D.A.F., Kraftwerk, Swans, Suicide, Wire, Trisomie 21, LCS Soundsystem, Sleaford Mods en Spoonfed Hybrid. Ja horen is geloven! Luister alleen maar eens naar het verbluffende “Sanguine”, waar zoveel samenkomt. Maar dat geldt eigenlijk ook voor de rest, altijd lekker in het zwart-wit gehuld zoals de albumhoes, en vooral met die Joy Division vibe, alleen gewoon van hier en nu. Op de cd krijg je ook de tracks van Moderate Air Quality cassette erbij. In bijna een uur krijg je een meesterwerk, dat op eentonige wijze van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat met kaalgeslagen pracht.
Kae Tempest – Self Titled (cd, Island)
In 2022 wist Kae Tempest een verpletterende indruk te maken met het album The Line Is A Curve. Hierop trakteerde Tempest je drie kwartier lang op een weergaloze trip, die een hybride was van hip hop, trip hop, poëzie en spoken word, maar waar ook plek voor rock was. Toen mocht je de Britse artiest nog met haar aanspreken. Inmiddels is hij een trotse transman en uiteraard heeft dat z’n de weerslag op de muziek. Dat blijkt ook wel uit het nieuwe album dat niet titelloos is, maar bewust Self Titled heet. Het hele proces naar de wording van zichzelf speelt zeker een rol en daarnaast is ook de stem lager. Wat gebleven is, zijn de pakkende en stekelige muziekstukken, die nog altijd een mix vormen van de genoemde stijlen. En ondanks de soms zware of zelf pijnlijke en toch wel hartverscheurende onderwerpen, weet hij er toch een lekker doorwaadbaar geheel van te maken. De mooiste uiting van de pijnlijke worsteling hoor je denk ik in “Know Yourself” waar hij een soort duet zingt met zijn vroegere zelf (als sample). Het is vreselijk als je niet jezelf kunt zijn en jezelf wel kent; zo mooi om ook die bevrijding hier terug te horen en zo knap dat hij dit in muziek heeft weten te gieten. Maar het is niet alleen dapper of een wegbereider dan wel voorbeeld voor anderen, het is ook gewoon echt een sterk album geworden, waarbij ook het kippenvel met enige regelmaat op de armen verschijnt. Echt, wat een klasbak!