Als je geen werk hebt maar wel een mening, dan is bondcoach wellicht nog iets voor je. Andere ongezouten meningen in het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Poppy Ackroyd, Broken Social Scene, Downtown Boys, His Name Is Alive (3x), Edward Ka-Spel (2x), Cate Kennan en Pharaoh’s Daughter.
Jan Willem
Poppy Ackroyd – Liminal (cd, One Little Independent / Konkurrent)
De Britse klassiek geschoolde muzikante en componiste Poppy Ackroyd, die met de piano en tevens viool naar buiten treedt, laat weer eens van zich horen middels haar alweer zesde soloalbum, getiteld Liminal. Ze is daarnaast te horen in de Hidden Orchestra. Dit nieuwe album is geschreven en opgenomen tijdens een periode van grote veranderingen en transitie. Zo verloor ze in 2024 haar vader, maar was er inmiddels ook nieuw leven. Zelf zegt ze hierover:
“De afgelopen drie jaar hadden alle mensen van wie ik het meest hield in de wereld me tegelijkertijd nodig. Er was nieuw leven en dood, liefdesverdriet en veel andere dingen die niet mijn verhalen zijn om te vertellen. Ik ben ook verhuisd naar de andere kant van het land, naar een deel van de wereld waar ik nog nooit eerder heb gewoond. Ik heb een paar chaotische jaren achter de rug, maar de enige manier om ermee om te gaan was door de dingen rommelig te laten zijn. Het rommelige en imperfecte omarmen, maar toch dingen voor elkaar krijgen. Ik besloot deze aanpak toe te passen op mijn muziek maken en ontdekte dat ik dezelfde aandacht voor detail behoud, maar dan zonder de druk. Ik werd opnieuw verliefd op het maken van muziek, op een compleet nieuwe manier.”
Naast al die veranderingen markeert het album tevens de terugkeer naar de kern van Ackroyds werk, waarbij piano en viool, net als op Feathers (2019), weer samenkomen. Dat alles heeft 8 intense, intieme stukken opgeleverd, die net zo melancholisch als sprankelend is. Hoewel het album voortkwam uit een uitzonderlijk moeilijke periode in haar leven, wordt het geleid door een stille vastberadenheid. En de verliefdheid op het maken van muziek hoor je er ook goed in terug, want wat een tot de verbeelding sprekende weelde weet ze hier in ruim 40 minuten de revue te laten passeren. Op constant hoog niveau weet ze diepe snaren te raken, die met enige regelmaat ook voor bergen kippenvel zorgen. Misschien wel haar allermooiste tot nu toe!
Broken Social Scene – Remember The Humans (cd, City Slang / Konkurrent)
Het Canadese collectief Broken Social Scene is in 1999 opgericht en bestaat uit leden van onder meer Stars, Metric, AroarA, The Bourbon Tabernacle Choir, Apostle Of Hustle, Do Make Say Think, Valley Of The Giants, Aliens, KC Accidental, Emily Haines & The Soft Skeleton, Eight And A Half, Tortoise en The Planet Smashers. De groepsomvang varieert dan ook van 6 tot 19 leden. Nu zijn ze na een goede 9 jaar terug met hun nieuwe album Remember The Humans, hetgeen klinkt als een noodkreet in deze bizarre tijden vol oorlogen. Neemt niet weg, dat ze muzikaal gezien gewoon weer geheel hun eigen koers varen. Ze leggen een eigenzinnige mix van indiepop, postrock, folk, jazz, Barokke pop en georkestreerde rock op tafel. Daarbij is alles rijk gedetailleerd, maar blijft het geluid op de één of andere manier ook bescheiden; gekanaliseerde uitbundigheid met intieme explosiviteit, zoiets. Hoe vaker je naar het album luistert des te meer je ontdekt. Hun vakmanschap is evident, net als hun goede smaak en gevoel om bepaalde onderwerpen onder de aandacht te brengen. Het zit allemaal zo goed in elkaar, dat er geen speld tussen te krijgen is. Geniet van dit geweldige comeback album.
Downtown Boys – Public Luxury (cd, Sub Pop / Konkurrent)
Muziek met een boodschap, dat kan je gerust overlaten aan het Amerikaanse Downtown Boys. Na een jaar of 9 is het kennelijk weer eens tijd dat dit vijfkoppige gezelschap met hun vierde wapenfeit Public Luxury aan komt zetten. De licht gewijzigde line-up bestaat uit Joey La Neve DeFrancesco (gitaar, drum programmering, synthesizer), Mary Regalado (bas), Joe DeGeorge (saxofoon, synthesizer, orgel, zang), Mary Jane Regalado (bas, zang) en brulboei Victoria Ruiz. Deze tegenhanger van de Uptown girl(s) laat in een goede 34 minuten 11 nieuwe tracks los, die er weer niet om liegen. Niet dat het per se allemaal vernieuwend is, maar wel zeer overtuigend. Ze brengen hun politieke boodschap, waar veel woede en onbegrip in zit verborgen, ouderwets en terecht onder in stekelige punkrock. Heerlijk tegendraads, vol urgentie en af en toe met een Latin twist, waarbij ze meer aansluiten bij hun live optredens.Zoals ze zelf aangeven is het de hardnekkige overtuiging dat een betere wereld mogelijk is, terwijl we tegelijkertijd de gruwelen die we dagelijks zien volledig erkennen en de individuele en collectieve verantwoordelijkheid om het nihilisme en de hopeloosheid die we allemaal voelen te weerstaan. In elke vezel voel je het verzet, waarbij ze alles aangrijpen om onrecht de kop in te drukken. Bij dit alles moet je het ergens zoeken tussen Pissed Jeans, Dead Kennedys, Minor Threat, No Age, Babes In Toyland, Mano Negra en Made Out Of Babies. Daarbij laten ze dikwijls een genadeloos hard geluid horen, maar brengen ze her en der ook wat meer nuances. Zonder herhaling van zetten weten ze hier echt een verpletterende indruk te maken.
His Name Is Live – Livonia (cd, 4AD)
His Name Is Live – Home Is In Your Head (cd, 4AD)
His Name Is Live – Mouth By Mouth (cd, 4AD)
Onder 4AD-fans woeden (online) nogal eens discussies over wat de laatste band is die echt op het label past. Dat is altijd een lastige, want het label start met post-punk en experimentele muziek, gaat daarna een beetje overstag richting de gothic en omhelst daarna ook de betere noise en shoegaze. Je kunt wel stellen dat na de verkoop van het label door Ivo Watts-Russell in 1999, er een andere koers wordt gevaren. Nog wel één met een bijzondere smaak en eigenlijk ook zonder het verleden uit te wissen. Een band die volgens mij zonder enige discussie voor het label geschapen is, is toch wel de Amerikaanse band His Name Is Alive. Hun fragmentarische mix van art rock, etherische muziek, indie, experimenten, shoegaze en later ook soul is echt ongeëvenaard. Constante factor is multi-instrumentalist Warren Defever.
Hun eerste album Livonia werd uitgebracht in 1990 en paste meteen zo goed op het label. De bevreemdende muziek en sfeer met die typisch etherische zang van Karin Oliver, die de band van 1989 tot 1998 van haar vocalen heeft voorzien, waren echt van een bijzonder biologerende pracht. Maar ook de onconventionele fragmentarische muziek, met soms heel korte nummers, maakten het tot een eigengereide band. Eentje waar de 4AD-fans weer eens hun hart aan op konden halen. Er zat een vleugje Cocteau Twins en een beetje Throwing Muses doorheen, maar dan echt origineel gekruid. Het album is in 2024 heruitgegeven, maar wordt dit jaar opnieuw op de markt gezet met de twee opvolgende albums erbij. Dus hier nog een keer onder de aandacht. Het debuut telt 5 bonustracks van samen maar liefst een goede 41 minuten. Het gaat om 4 strijkuitvoeringen van originelen op twee violen, een contrabas, bas, feedback en drums. Daarnaast staat er de titeltrack “Livonia” op, die eerder op een latere versie van het album op Rykodics stond. Daarmee heb je 17 nummers van ruim 76 minuten, die echt elke seconde waard zijn.
Ja, ik heb het vaker gezegd, maar je favoriete albums koop je dikwijls meerdere keren. Soms valt het tegen wat er op de nieuwe versie staat. Home Is In Your Head uit 1991 is denk ik mijn favoriete album van de band, al is dat met een neuslengte verschil. Hierop brengen ze een iets meer toegankelijk geluid, zonder het eigenaardige aspect dat hun geluid opsiert te verliezen. En daarbij weten ze ook in de nummers van 10 tot 18 seconde iets bijzonders neer te zetten. Eigenlijk is het gewoon telkens zo verrassend, zodat je nooit de tijd krijgt om echt te bevatten wat ze over je heen strooien. Dit sublieme album van 23 tracks heeft als bonus maar liefst 11 nummers, waaronder die van de geweldige epee The Dirteaters (1992), waar ook een totaal onherkenbare DIO cover op staat. Verder vind je er nog live uitvoeringen en nog wat andere extra’s op. Het is goed voor een kleine 80 minuten aan avontuurlijk luistergenot.
Ik denk dat de meest onderscheidende albums van HNIA, zoals ze afgekort dikwijls worden genoemd, toch wel de eerste 3 zijn (plus de demo albums). De albums erna zijn ook echt de moeite waard, maar zijn misschien iets meer “normaal”. Hun derde album Mouth By Mouth uit 1993 mag er ook wezen. Hierop behouden ze het bevreemdende, maar koersen ze soms ook meer de rock-kant op. Ook het shoegaze aandeel neemt wat toe. Het blijft een echte 4AD-band, zoveel is duidelijk. De 17 albumtracks worden hier aangevuld door 9 extra track, hoofdzakelijk demo’s van eerdere en latere tracks, die wel voor extra franje zorgen. Daarmee weten ze je nog eens bijna 77 minuten lang in de houdgreep te nemen. Ook onderstrepen deze heruitgaven nog maar eens hoe tijdloos en onderscheidend deze muziek is. Dat nog even los van die immer fraaie artwork op dit label. Mocht je de band nog niet kennen, dan zijn dit echt wel de perfecte instapalbums.
Luister Online:
Livonia
Edward Ka-Spel – Hallucinating Happy Land (cd-r, Edward Ka-Spel)
Edward Ka-Spel – The Neon Weeps Tonight (cd-r, Edward Ka-Spel)
Ik denk dat de poëtisch zingende muzikant Edward Ka-Spel de meeste bekendheid geniet als kopman van The Legendary Pink Dots, al is hij naast zijn solowerken ook terug te vinden in The Tear Garden, Mimir, A Star Too Far en meer. Vroeger regende het Pink Dots releases, maar tegenwoordig zijn dat veelal de werken onder zijn eigen naam. Zo is er dit jaar als eerste het album Hallucinating Happy Land, wat zo maar de geboortestreek van deze bijzondere muzikant had kunnen zijn. In 11 tracks van samen zo’n 63 minuten weet hij weer het hallucinerende verschil te maken met zijn uiterst psychedelische muziek. Hierbij sluit hij weer iets meer aan bij de beginperiode van zijn moederband. Zijn kenmerkende zang lijst hij hier op bijzondere wijze in. Telkens als je denkt dat je grip krijgt op de muziek, slaat hij weer een onverwachte zijweg in. Het zorgt weer voor een evenzo fraaie als bevreemdende luisterervaring.
Daarnaast is zijn in 2022 op cd-r uitgegeven album The Neon Weeps Tonight opnieuw uitgebracht. De 6 composities van samen ruim 48 minuten lang, zijn buitengemeen melancholisch. En dan zoals alleen Ka-Spel dat kan; niet pathetisch, maar intens en invoelbaar. Zijn gedragen, poëtische zang dwaalt hier wederom rond in uiterst psychedelische klanklandschappen. Dat wisselt hij af met goed doorwaadbare stukken. Maar zoals vaker blijft het een heerlijk verstrooiend en psychedelische aangelegenheid, zoals eigenlijk dat maar weinigen zo goed en op unieke wijze kunnen dan de meester zelf. Hij weet je langzaam op sleeptouw te nemen, om je vervolgens in een soort draaikolk mee te sleuren. En gaandeweg weet hij ook nog eens diepe snaren te raken. Het is echt altijd een veelzijdige totaalbelevenis.
Cate Kennan – Shadows (cd, Kranky / Konkurrent)
Een release op het prestigieuze Kranky label is altijd de moeite waard en dat geldt ook zeker voor nieuwkomer Cate Kennan. Ze laat er haar tweede album Shadows het licht zien. Hoewel, de titel doet al vermoeden dat er meer in de duisternis plaatsvindt. Ze brengt 10 elegante, poëtische stukken, die zich bevinden op het kruispunt van droom en werkelijkheid, nevel en helderheid, bekend grijpbaar en onbekend ongrijpbaar geluid. De trage muziek bestaat uit haar bitterzoete, ietwat mistige zang, melodische synthesizerpartijen, pianoklanken, gitaarschetsen en atmosferische elementen. Ze weet hiermee intrigerende klanklandschappen te creëren, die dikwijls kort duren. Het is muziek die je omarmt, waarin je heerlijk kunt ronddwalen en waar de tijd even stil lijkt te staan. Het album houdt het filmische en soms vintage midden tussen experimentele muziek, droompop, shoegaze en ambient. Daarbij moet je denken aan een mix van Lisa Germano, Grouper, Hail, Birds Of Passage, Swalllow en Ana Roxanne. Het is allemaal cryptisch ingetogen en vol troebele schoonheid, waarbij de fijne nostalgie naar buiten sijpelt. Muziek die het verleden meeneemt naar een onzekere, maar hoopvolle toekomst. Daarmee levert ze hier een enorme en bovenal prachtige belofte voor de toekomst af.
Pharaoh’s Daughter – Songs Of Desire (cd, Tzadik)
Pharaoh’s Daughter is het project rond de enigmatische zangeres Basya Schechter, dat al sinds eind jaren 90 in de lucht is. Ze brengt tussendoor soms ook solowerk uit en is verder te horen in Mycale. Na 12 jaar is de groep eindelijk terug met het zesde album Songs Of Desire, dat op het prestigieuze label Tzadik van John Zorn is uitgebracht. Ze keren weer iets meer terug naar het begin, waar de wereldmuziek naast de Joodse invloeden meer op de voorgrond staan. Het album is een meditatie over het oude en het hedendaagse; een achttien jaar durende artistieke reis geworteld in de poëzie van het Hooglied en tot leven gebracht door geleefde ervaringen. Het omarmt tegenstellingen:: heilig en sensueel, gestructureerd en improvisatorisch en intiem en expansief. Verder is het vooral een ode aan de schoonheid en liefde, dat zeker in deze tijd wellicht wat complex is. Naast Basya (zang, oud, gitaar, percussie) wordt de harde kern ditmaal gevormd door Daphna Mor (fluiten, ney, shams, zang), Uri Sharlin (keyboards, piano, accordeon), Shanir Ezra Blumenkranz (bas, gitaar), Yuval Lion (drums) en Mathias Kunzli (percussie). Verder mogen ze rekenen op maar liefst 18 gastmuzikanten op keyboards, kanun, gitaar, percussie, drums, saz, bas, trompet, fluit, handgeklap en (veel) zang. Het heeft 12 songs van samen ruim 48 minuten opgeleverd, die zich op melancholische wijze een weg banen door neo Chassidische muziek, wereldmuziek, klezmer, mediterrane en Oosterse elementen. Daarbij is de sterke zang, in het Hebreeuws en Engels, weer een opvallende sterke factor. Een wereldplaat in alle opzichten!