Hier staat WK nog gewoon voor “week”, waarvan hier weer een lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Big Brave, The Bug Club, David Eugene Edwards, Hammock, Laura Misch, Mono, Slift en Taroug.
Jan Willem
Big Brave – In Grief Or In Hope (cd, Thrill Jockey / Konkurrent)
Dat er op de Canadese groep Big Brave, ook wel als BIG | BRAVE geschreven, echt geen maat staat bewijzen ze album naar album wel. Wel moet je je steeds meer schrap zetten, want hun sound wordt telkens grimmiger en minder behaaglijk. Maar gek genoeg ook iets dat je wil omarmen en waar je toch reikhalzend naar uitkijkt. Hun mix van noise, metal, postrock, drones en experimentele muziek samen met de krachtig doch getormenteerde zang van gitariste Robin Wattie weten telkens een diepe indruk achter te laten. Naast vast bandlid Mathieu Bell zijn het toetsenist Seth Manchester, bassist Liam Andrews en Luc van Weeldan op de spring reverb box, die op het nieuwe, tiende album In Grief Or In Hope acte de présence geven. Meer dan ooit speelt de groep met de contrasten tussen extremiteit en subtiliteit. Hun geluid is gruiziger dan ooit en is tevens van een hoge dichtheid, wat minder ademruimte maar wel meer spanning geeft. De nummers bevatten zoals altijd geen drums, waardoor de muziek zich voortsleept en het ritme bepaald wordt door de bas en de variatie komt van de diverse rudimentaire geluiden. Toch is het nergens dichtgeslagen en wordt de muziek meeslepend door de sterke experimenten en de diepe emotie achter dit alles. Er zit door alle ruis heen ook een soort folkgeluid door dit alles heen, wat het extra intrigerend maakt. Denk daarbij aan iets dat aanschurkt tegen Esben & The Witch, Hilary Wood, Chelsea Wolfe, Sunn O))), Lankum en de meer lawaaiige, latere kant van Low.Wat een intens en machtig werk wederom!
The Bug Club – Every Single Muscle (cd, Sub Pop / Konkurrent)
Het is alsof je een kraan openzet als het gaat om de releasestroom van The Bug Club uit Wales. Ze brengen hun albums sinds 2021 met een hoog tempo uit; wel tegen die stroom in. De groep bestaat tegenwoordig uit zanger en gitarist Sam Willmett, zangeres en bassiste Tilly Harris en drummer Tom Rees. Op hun nieuwe album Every Single Muscle tonen ze wederom met een gezonde punkattitude hun tegendraadse karakter. Ze laten in een goede 41 minuten maar liefst 18 tracks de revue passeren. Hierop weten ze je op meeslepende wijze te verleiden, enthousiasmeren, af te stoten en tevens je adrenalinespiegels een flinke boost te geven. Lekker catchy muziek met soms volsagen debiele teksten en daarnaast ook weer die de diepte ingaan. Muziek die zich eigenlijk op ongrijpbare manier nestelt tussen Archers Of Loaf, Butthole Surfers, The Moldy Peaches, Lou Reed, The Minutemen, Masters Of Reality, Pavement, Dry Cleaning, Ramones en The Fall. Heerlijk eigengereid en energiek. Pas vooral op dat je geen spier verrekt bij deze mee-banger!
David Eugene Edwards – Mercurial Silence (cd, Sargent House)
David Eugene Edwards is een sterk religieus man, al zal je hem, als je zijn muziek hoort, eerder voor een onheilsprofeet aanzien. Dat begon na kortlopende bands Pavilion Steps, Blood Flower en The Denver Gentlemen pas echt met het succesvolle 16 Horsepower, die momenteel weer druk aan het toeren zijn. Na het uiteengaan van die band maakt hij een sterke doorstart met zijn min of meer soloproject Woven Hand en duikt hij op in Crime & The City Solution 2 en The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project. Met zijn eigen projecten zit hij ergens tussen Americana, psychedelische rock, stoner, dark folk en altcountry in. Hij duikt voor het in 2018 onder zijn eigen naam op naast Alexander Hacke (ex-Einstürzende Neubauten) en brengt in 2023 zijn eerste album Hyacint onder zijn eigen naam uit. De keuze om Woven Hand te laten varen als naam snap ik ten dele. De muziek sluit er echt wel op aan, maar de akoestische instrumenten treden meer naar de voorgrond en tegelijk gebruikt hij ook meer elektronica. Maar je krijgt tevens het gevoel dat het nog persoonlijker is dan ervoor. Nu is hij presenteert hij Mercurial Silence, waarop hij in 12 tracks de lijn van zijn vorige album verder doortrekt. Fraaie akoestische instrumentaties en orkestraties gaan hand in hand met de meer elektronische muziek. Daarover klinkt zijn stem weer krachtig, bezwerend en gewoonweg zo overtuigend. Die bevlogenheid hoor je ook goed terug in de muziek, die heel sterk in elkaar steekt. Het is bepaald geen lichte kost, maar hier krijg je niet genoeg van. Een verrassend album, dat van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat.
Hammock – The Second Coming Was A Moonrise (cd, Hammock Music / Konkurrent)
Andrew Thompson ent Marc Byrd, beide hoofdzakelijk gitaristen, zijn de oprichters van de uit Nashville afkomstige groep Hammock, die al sinds 2003 in de lucht is. Het blijven ontdekken en experimenteren is iets wat hun muziek wel kenmerkt. Niet dat de releases verschillen als dag en nacht, maar een subtiele verschuiving van zetten is er zeker. De laatste jaren is er een zekere diepe emotie in hun muziek gevaren. Dat geldt ook weer voor hun nieuwe album The Second Coming Was A Moonrise. Ze brengen een kruisbestuiving van shoegaze, post-rock, ambient en neoklassieke elementen. Het geluid is weer wat zachter, maar is rijkelijk gedetailleerd. Ze mogen rekenen op bijdragen van Christine Byrd (engelachtige zang), Wayne Coyne (zang)en Steven Drozd (gitaar) van The Flaming Lips, Matt Kidd (strijkinstrumenten, gitaar) van Slow Meadow, Matthew Doty (synthesizer, gitaar) van Deserta, Chad Howat (keyboards, piano, bas), Ellen Story (viool, altviool), Aimee Norris (cello) en Jake Finch (drums). Ze zorgen voor een vol geluid, maar ondanks de bezetting niet te overdadig. De muziek is zacht en zwoel, maar kent wel de nodige diepgravende emoties. Hoewel ze echt een eigen geluid in huis hebben, behoren Sigur Rós, Mogwai, Explosions In The Sky, L’Altra, The Album Leaf en Slowdive tot de referenties. In 10 nummers laten ze wederom hun ontzaglijk hoge kwaliteit horen en leveren ze gewoon weer het zoveelste weergaloze album af.
Laura Misch – Lithic (cd, One Little Independent / Konkurrent)
De in Londen gevestigde saxofoniste, producer, singer-songwriter en veldopname muzikante Laura Misch, zus van Tom Misch (Spuershy), is alom geprezen door haar bijzondere creaties. Deze starten ergens in de jazz, maar waaieren daarna uit naar van alles en nog wat om zo tot uiterst eigenzinnige muziek uit te groeien. Dat heeft ze al op overtuigende wijze bewezen op haar debuut Sample The Sky (2023) en het daarmee verbonden Sample The Earth (2024). Ze is terug met Lithic. Naar eigen zeggen is deze in een grot geboren uit emoties en elementaire krachten. Geluid en existentiële gedachten echoën door de kloven en oeroude geschiedenis dwarrelt voort in de steen. Het is gebroken door de tijd, geërodeerd door het weer en gewekt door stem, lichaam en adem. Het voert geluid terug naar zijn oeroude oorsprong en brengt muziek aan het licht die wordt opgeroepen vanuit de grond en uit de donkerste delen van onszelf. Verder is het album geïnspireerd door steen, water, bliksem en wind, en voert een reis door de diepe tijd en de duistere diepten van de psyche in de dageraad van een nieuw sonisch stenen tijdperk. Dat alles heeft 12 uiterst biologerende tracks opgeleverd, waarbij je een regen van fijnbesnaarde details en genres over je heen krijgt. De basis wordt nog altijd gelegd met hedendaagse jazz, maar dat wordt aangelengd met pianomuziek, IDM, drum ‘n’bass en allerhande elektronica. Het houdt het bevreemdende midden tussen Insides, Portico Quartet, Antenne, Pauline Oliveros, Sade en Arooj Aftab. Een volslagen unicum met een werkelijk adembenemend mooi resultaat.
Mono – Snowdrop (cd, Temporary Residence Ltd / Konkurent)
Dat rasmuzikant en producer Steve Albini plots overleed in 2024 had niemand zien aankomen. Een klap voor de muziekwereld in meerdere opzichten. Ook het Japanse Mono, dat inmiddels zo’n 27 jaar onderweg is, had een nauwe band met deze producer. Hun laatste, twaalfde album Oath uit 2024 zou echter de laatste worden met deze held samen. Nu zijn Takaakira “Taka” Goto (gitaar), Tamaki Kunishi (bas, piano, zang), Hideki “Yoda” Suematsu (gitaar) en Dahm Mario Santo Majuri Cipolla (drums) terug met hun nieuwe album Snowdrop. Dat er door hun mix van harde en zachte postrock een flinke schep droefheid zit vermengd is dan ook niet verwonderlijk. Dat wordt dikwijls onderstreept door de stemmige orkestraties. De band schakelde een tienkoppig orkest en een achtkoppig koor in voor de acht monumentale stukken die ze hier hebben neergezet. Ze weten het verdriet hier te duiden, een plek te geven en van ongekend mooie muziek te voorzien. Daarmee landen ze ergens tussen Anoice, Mogwai, Sigur Rós en Godspeed You! Black Emperor. Het is een sterke soundtrack geworden over verlies en rouw, maar tevens een eerbetoon aan de man die zoveel voor hen betekende. Steve dwarrelde als een sneeuwvlok naar beneden en zag dat het goed was.
Slift – Fantasia (cd, Sub Pop / Konkurrent)
Men heeft het nog wel eens over de Franse slag, maar dat is nooit echt positief bedoeld. Toch als de groep Slift uit dat land de slag te pakken heeft, dan is er geen ontkomen meer aan. Dit trio, bestaande uit Jean Fossat (gitaar, synthesizers, zang, mellotron), Rémi Fossat (bas, synthesizers) en Canek Flores (drums, synthesiers), weet al jaren een diepe indruk te maken met hun eclectische combinatie van stoner-, kraut-, pscychedelische, garage-, prog- en spacerock, metal en noise. Daar komt nu een vierde album Fantasia bij, dat misschien nog wel explosiever is dan alles ervoor. Hun genoemde blend is hier nog beter uitgewerkt en zorgt voor een muzikaal genot op hoog niveau. De instrumentie is iets aangepast, maar de intentie en energie is er niet door veranderd. Het is hun meest gestroomlijnde en directe plaat tot nu toe; de acht nummers duren samen een kleine 50 minuten. Het is tevens hun meest meeslepende album tot nu toe, een indringende saga over het overwinnen van internationale onrust, gebracht door een band die er vol voor gaat en geen seconde verspilt. Je moet om een idee te krijgen denken aan een mix van The Mars Volta, Motorpsycho, Killing Joke, Stabbing Westward, Fugazi en Goat. Ik denk dat er marktverkopers zijn die hun waar minder aanprijzen dan deze, maar het geeft wel aan hoe goed en eigengereid deze groep is. Een overrompelend sterk k/prachtalbum!
Taroug – Chott (cd, Denovali)
Taroug is het project van Duitse drummer en elektronische muziekproducent Tarek Zarroug, die zijn roots heeft liggen in de Tunesisch woestijn. Hij debuteert in 2024 met Darts & Kites, waarop hij is geïnspireerd door de Penrose-tegels en thema’s van verandering en transformatie onderzoekt en een uiterst gevarieerd en album oplevert. Op zijn nieuwe album Chott, vernoemd naar het uitgestrekte Zuid-Tunesische zoutmeer Chott El Djerid, gaat hij nog meer de confrontatie aan met zijn persoonlijke geschiedenis en de zoektocht naar identiteit. Wellicht dat de muziek, die hier verspreid over 10 nummers en ruim 41 minuten, meer ingetogen is en intiemer aanvoelt. De percussie speelt nog steeds een grote rol, maar wordt schitterend omhult door allerhande elektronische uitstapjes. De muziek is een wereldse mix geworden van ambient, abstracte muziek en IDM, die wel toegankelijk is. Het is een prachtige versmelting van Westerse muziek en zijn afkomst; Duitse snelwegen vol palmbomen. Er staan nummers op, die je echt tot op het bot voelt. Je moet het heel breed zoeken tussen Abouar Brahem, Emika, Phylr, Soma, The Knife, Hector Zazou en Muslimgauze. Taroug weet een sonische wereld te scheppen, waarbij grenzen vervagen, die verbindt, het verleden in het heden laat nestelen en gewoonweg van een unieke schoonheid is.