Even één-tweetje, maar weetje toch een lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Boards Of Canada en The Doomed Bird Of Providence.
Jan Willem
Boards Of Canada – Inferno (cd, Warp)
Het is niet iedere artiest gegeven om met elektronische muziek onderscheidende, boeiende muziek te maken. Eén die daar al jaren in slaagt is de ietwat mysterieuze Schotse band Boards Of Canada, die sinds 1986 bestaat; hun eerste album is overigens pas in 1995 verschenen. De band rond de broers Michael Sandison en Marcus Eoin hebben hun naam is afgeleid van de “National Film Board of Canada”, waarvan de documentaires het duo en hun creatieve werk inspireerden. Hun discografie mag dan niet groot zijn, groots is deze zeker. Ze bevinden zich op een bevreemdende manier altijd op het snijvlak van IDM, ambient, downtempo en zelfs post-rock. Na maar liefst 13 jaar keren ze eindelijk terug met het nieuwe album Inferno. Een titel die zich lijkt te vervreemden van al het aardse, maar juist hun meest menselijke, organische album tot nu toe is. Dat laatste heeft mede te maken met de vele stemmen dan wel spraakfragmenten. Daarnaast creëren ze met hun mix van vele elektronische en akoestische instrumenten weer zo’n bijzondere hybride aan stijlen. Naast de eerder genoemde genres zitten er ook subtiel droompop, neoklassiek, gothic en wave elementen doorheen, die je door dat laatste wel eens in de vroegere 4AD-sferen weet te brengen. Maar ze gebruiken tevens esoterische ingrediënten, die je even uit de realiteit weten weg te nemen. Het gaat van hoogtepunt naar hoogtepunt, waarbij je veel aanknopingspunten vindt. En met 18 tracks van samen bijna 80 minuten lang, leveren ze een comeback van jewelste. Klasbakkerij van topniveau!
The Doomed Bird Of Providence – Meteoric Heralds Of Danger (cd, 10 to 1 Records)
Er zijn van die bands, die meteen bij je passen als een goede sweater. Dat geldt bij mij zeker voor de in 2009 opgerichte band The Doomed Bird Of Providence. Deze band rond de Australische maar vanuit Londen opererende multi-instrumentalist en zanger Mark Kluzek brengt een eigenzinnige mix van darkfolk en post-rock, waarbij het duistere, veelal bloedige koloniale verleden van Australië, zijn land dat hij achtergelaten, dikwijls centraal staat; de “murder ballad” als kunstvorm. Ze zijn nu terug met het vijfde album Meteoric Heralds Of Danger, waarbij ze weer eens een geheel instrumentaal album afleveren. In 8 nummers van samen zo’n 39 minuten brengen ze weer hun typerende geluid ten gehore. Kluzek (accordeon, bas, klokkenspel, percussie) wordt hierbij geholpen door maar liefst 10 muzikanten op drums, viool, melodica, bas, ukelele, fluit, gitaar, zang, klarinet, tuba en altviool, waaronder Richard Acton (Limn), Joolie Wood (Current 93, Sun Dial) en Katie English (Isnaj Dui, Littlebow, The Owl Service). Het is vooral een experimenteel folkalbum geworden, dat opgebouwd is uit grafische partituren, improvisaties en zoals altijd de geschiedenis van koloniaal Australië. Soms zegt muziek ook meer dan woorden. De langere tracks worden dikwijls voorafgegaan door een kleinere proloog, maar zowel in het lang als kort maken ze hier weer een diepe indruk. De nummers zijn thematisch geïnspireerd op de roman ‘For the Term of His Natural’ uit 1874 van Marcus Clarke, een avonturenverhaal over een veroordeelde. Ter referentie moet je het ergens zoeken tussen
Current 93, Owain Phyfe, Dirty Three, A Hawk And A Hacksaw, Hungry Ghosts, Kiss The Anus Of A Black Cat, The Bullfight en The Long Dead Sevens. Het is echt weer van zo’n onderscheidende praal en pracht.