Geen Eurovisiesongfestival voor ons, maar wel een lijstje mét echte muziek uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Félicia Atkinson & Christina Vantzou , Iva Bittová (2x), Design, Carla dal Forno, Aldous Harding, Tacoma Radar/ loveliescrushing/ Super Static Fever, Tamikrest, Taxology en Todd Tobias.
Jan Willem
Félicia Atkinson & Christina Vantzou – Refelctions Vol. 3: Water Poems (cd (Japanse import)/ lp, RVNG Intl./ Plancha / lp via Konkurrent)
Reflections is een sublabel of serie van RVNG Intl., waarop hedendaagse samenwerkingen een kans krijgen met elkaar samen te werken. Na Black Decelerant en Steve Gunn & David Moore valt nu de beurt aan Félicia Atkinson (stem, synthesizers, piano, Rhodes, mellotron) en Christina Vantzou (stem, gitaar, piano, mellotron, synthesizers). De Franse avant-gardistische muzikante Atkinson (Louisville) brengt veelal schetsmatige maar tot de verbeelding sprekende muziek uit. De Amerikaanse muzikante Vantzou (The Dead Texan) komt altijd op diepgravende wijze ergens tussen ambient en neoklassiek uit. Op hun gezamenlijke album Refelctions Vol. 3: Water Poems bundelen ze hun vriendschap en sfeervolle artistieke talent tot een ceremoniële focus. Gesproken woord en orkestrale verbeelding vloeien als zijrivieren samen in een verenigde stroom, resulterend in een verzameling dromerige liederen en soundscapes geworteld in zee, lucht en steen. Door middel van elektro-akoestische instrumentatie, stem en omgevingsgeluiden nodigt het album luisteraars uit in een onderbewuste ruimte ergens tussen alledaagse intimiteit en het oceanische raadsel waaruit al het leven voortkomt. In herhaling vallen komt in hun beider woordenboeken niet voor en ze weten hier op intrigerende wijze in een goede 55 minuten hun 12 poëtische en spookachtige creaties ten gehore te brengen, waarvan de laatste 4 nummers instrumentale versies zijn van 4 eerdere tracks met stem. Voer voor liefhebbers van Bing & Ruth, Harold Budd, Sarah Davachi, Labradford en uiteraard de muziek van beide artiesten zelf. Het is allemaal van een bezwerende, fluisterrijke pracht, die je niet snel los zal laten. De lp versie is in Nederland verkrijgbaar, de cd moet uit Japan komen.
[
Iva Bittová – 明天之歌 Songs Of Tomorrow (cd, Old Heaven Books)
Iva Bittová & Orchestre National D’Île de France – Berio · Ravel (cd, NomadMusic / PIAS)
Zoals velen weten is mijn oudste dochter Iva vernoemd naar de Tsjechische zangers, violiste en meer Iva Bittová. Keer op keer weet ze te verrassen met haar muziek, die dan weer de folk opzoekt of juist meer het experiment. Maar ook klassiek. Het is altijd een beleving en zeker live, waar ze de ruimte helemaal gebruikt. En live albums hoeven van mij doorgaans niet, want ik ben er dan liever bij of het moet een herinnering zijn aan iets waar ik geweest ben. Alleen bij Iva is het dus live altijd weer anders. Zo ook op de cd 明天之歌 Songs Of Tomorrow, dat een liveregistratie bevat haar optreden in het Chinese Shenzhen in 2014 op het eerste Tomorrow Music Festival. Gewapend met haar stem, viool en de kalimba geeft ze daar een energiek en gevarieerd optreden. Je hoort haar door de ruimte gaan als een dartele vogel. Ook beweegt ze zich hier naadloos tussen Roma liederen, klassieke composities, poëzie, sprookjes en avant-garde experimentele muziek. Dit tot groot vermaak voor het aanwezige publiek. En nu ook voor de luisteraar, die ruim een uur mee kan genieten van de 8 composities die ze er bracht. Veel hadden het concert gemist doordat tyfoon Kagaza, de krachtigste tyfoon op aarde, die dag woedde. Het is aan hen opgedragen. Verder schetst dit prachtalbum goed de veelzijdigheid en het unieke van Iva Bittová.
En over dat laatste gesproken: Iva Bittová duikt op naast Orchestre National D’Île de France (ONDIF) onder leiding van Case Scaglione. Ze brengen samen het album Berio · Ravel, alwaar Bittová voor de vocale delen zorgt in de 11 folk composities van Luciano Berio. Ondanks de klassieke aanpak hoor je goed dat het folk songs zijn, mede door de speelse zangstukken van Iva. Ze beschikt over een enorm bereik, van mezzosopraan tot sopraan, hetgeen het orkest uiterst fraai weet te omlijsten. De laatste 6 composities, tevens het langste deel van dit album, bestaan uit werken van Maurice Ravel. Deze worden sterk uitgevoerd, al kunnen zij ook niet om de bombast heen die er soms in de muziek schuil gaat; en al helemaal niet in het sluitstuk de “Boléro”. Al met al biedt dit album veel genietbaars en maakt het zeer de moeite waard.
Design – Faithless (cd, Overdub Recordings / Peyote Press)
Sommige kwaliteitsbands opereren wel heel erg onder de radar. Zo is het Italiaanse Design al in 2008 opgericht en heeft het ook al diverse epees en de albums Technicolor Dreams (2012) en Daytime Sleepers (2015) uitgebracht. Ze brengen doorgaans een blend van alternatieve rock, industrial, elektronica, post-punk en new wave naar buiten; en op zeer verdienstelijke wijze. Wellicht dat hun nieuwe album Faithless hen meer naar de oppervlakte brengt. De groep bestaat hier uit Daniele Strappato (zang, programmering), Sara Tringali (bas), Nicola Cerasa (gitaar, keyboards) en Roberto Cardinali (drums, programmering). Hierop laten ze in 11 nummers van samen een goede 42 horen waar ze toe in staat zijn. De in goed Engels gezongen teksten worden voorzien van de bovengenoemde mix aan stijlen, waarbij opvalt dat ze het naast krachtig allemaal melodieus houden, wat maakt dat het uiterst meeslepend blijft. Toch zit er door dat alles flink wat persoonlijk leed, desillusie en toch hoop houden en weerpakken doorheen. Dat geeft de muziek ook dat fijne droefgeestige mee. Daarbij moet je denken aan een eigengereide mix van Stabbing Westward, These New Puritans, Nine Inch Nails, Depeche Mode en New Order. Dat zijn toch namen waarmee je thuis mag komen en hopen op een breder publiek? Heel sterk!
Carla dal Forno – Confession (cd, Kallista / Konkurrent)
Aan eigenzinnigheid geen gebrek bij de Australische singer-songwriter en multi-instrumentalist Carla dal Forno, zoveel is duidelijk geworden op haar voorgaande 3 albums en haar bijdragen aan de bands groepen F ingers, Mole House en Tarcar. Haar muziek nestelt zich op melancholische wijze ergens tussen wave, droompop, experimentele en filmische muziek, die op het 4AD label zou passen. Nu is haar vierde album Confession een feit. Het is een album over intimiteit geworden, die laat en onverwacht komt. En over stabiliteit die botst met verlangen en hoe vriendschap plotseling kan omslaan in iets beladen -en hoe die beladenheid alles eromheen op zijn kop zet. Toch klinkt de muziek hier behoorlijk laidback, alsof er ook een soort berusting van dat alles uitgaat. Daarbij hengelt ze nog tussen de genoemde genres, al is de diepe bas en de stilte opvallend in de nummers. Verder duiken er ook allemaal bijzondere elektronische geluiden op. De muziek houdt het midden tussen Warpaint, Grouper, Julianna Barwick, Tropic Of Cancer, Swallow en door de diepe baslijnen ook The xx. Het is anders dan voorheen, maar minstens zo bijzonder en wonderschoon.
Aldous Harding – Train On The Island (cd, 4AD)
De Nieuw-Zeelandse Hannah Sian Topp kiest Aldous Harding als artiestennaam, wat een verwijzing is naar haar moeder en tevens zangeres Lorina Harding. Harding (zang, piano, Rhodes, gitaar) heeft inmiddels al 4 albums uitgebracht, waarvan 3 op het prestigieuze 4AD. Daar komt nu Train On The Island bij, waarop ze wederom met producer John Parish (PJ Harvey, Dry Cleaning, Sparklehorse) samenwerkt. En als Parish iets produceert speelt hij meestal ook mee, in dit geval op drums, percussie, synthesizer, gitaar, piano, bas, Rhodes en variofoon. Verder zijn het pedal steel-speler Joe Harvey-Whyte, harpiste/pianiste Mali Llywelyn, synthesizerspeler Thomas Poli, drummer Sebastian Rochford (Polar Bear) en Huw Evans (H. Hawkline). Ze brengen hier 10 songs, die zoals altijd weer op gloedvolle wijze ergens tussen folk, artrock, indierock en pianomuziek uitkomen. Mede door haar bitterzoete zang zit er overal een lekker melancholisch vernis overheen. Ook klink het album wat warmer en soulvoller dan voorheen, wat haar toch al bijzondere liedjes een bijzondere glans geven. Liefhebbers van Big Thief, Kristin Hersh, Sharon Van Etten, Torres, Florist en Reb Fountain zullen dit ook wel op waarde weten te schatten. Het is weer een uiterst innemend prachtalbum geworden, waar de zwoele zomernachten zich al een beetje lijken aan te kondigen.
Tacoma Radar – No One Waved Goodbye (cd, Numero Group / Konkurrent)
Lovesliescrushing – Bloweyelashwish (cd, Numero Group / Konkurrent)
Super Static Fever – Silent Dynamic Torture (cd, Numero Group / Konkurrent)
Het label Numero Group brengt nog wel eens dingen uit het verleden weer tot leven. Zo is er nu ook de zogeheten “Magnolia”-serie, over mooi kortbloeiende dingen gesproken. Het eerste hoofdstuk bestond uit heruitgaven van albums van de groepen Should, Pot Vailant en Majesty Crush. Nu is het tweede hoofdstuk een feit en die bestaat wederom uit drie albums. En ook al zijn dat eendagsvliegen, de muziek liegt er niet om. Nu is het tweede hoofdstuk een feit, met Tacoma Radar, lovesliescrushing en Super Static Fever. Die van lovesliescrushing had ik al, maar je krijgt er allemaal extra’s bij. Je kan ze overigens ook los verkrijgen.
Het Schotse Tacoma Radar heeft van 1996 tot 2004 bestaan en twee singles en het album No One Waved Goodbye uitgebracht in 2004 op het label Andmoresound. Toen bestond de groep nog uit Jennifer Cosgrove (zang, gitaar, viool), Richard Ferguson (gitaar), Andy Hazel (bas, keyboards) en Kenny Anderson (drums). Dat album bestaat uit 9 ontiegelijk mooie songs, die het midden houden tussen droompop, post-rock, slowcore en indierock. Fans van Slowdive, Low, Sodastream, Tram, The Blue Aeroplanes en Codeine zullen hier hun hart aan op kunnen halen. Nu is het album weer verkrijgbaar en aangevuld met de eerdere singles Tuckahoe en Pilothouse en vier livetracks. Dat maakt dat je nu in ruim 75 minuten 19 tracks krijgt, die een fraai overzicht bieden voor een band die er kort maar krachtig is geweest.
Het Amerikaanse lovesliescrushing gaat toch al wat langer mee en is er nog altijd. De groep bestaat hoofdzakelijk uit Scott Cortez (gitaar, loops, effecten) en Melissa Arpin-Duimstra (zang). Hun debuut bloweyelashwish uit 1992 en in 1994 ook op cd, geldt nog altijd als één van de grote shoegaze klassiekers, die zich eenvoudig kan meten met My Bloody Valentine, Flying Saucer Attack en Swirlies. Hoewel online gesuggereerd wordt dat het om een dubbel cd gaat, bestaat de heruitgave in deze serie uit een enkele. Hierop worden de 20 oorspronkelijke nummers aangevuld met 5 extra tracks, bestaande uit twee variaties op de originelen plus drie extra nummers, waardoor je uitkomt op ruim 75 minuten aan heerlijk bedwelmende muziek. Wat hen wel echt typeert, is dat ze reguliere songstructuren aan hun laars lappen en soms heerlijk weten te ontsporen. Dit is echt zo’n album dat in geen enkele shoegaze-minnende collectie mag ontbreken.
Tot besluit is er nog de Amerikaanse groep Super Static Fever, die in 2017 hun enige wapenfeit Silent Dynamic Torture het licht lieten zien; dit hoewel ze jaren ervoor al waren opgericht. Hierop brengen Leon McMillian (zang, gitaar), Drew McMullin (bas) en Ryan Albo (drums) zeven uitstekende songs naar buiten, die ergens tussen shoegaze, grunge en alternatieve dan wel emo rock finishen. Daarbij moet je denken aan iets dat het midden houdt tussen Three Mile Pilot, Sugar, My Bloody Valentine, Swervedriver, Sophia en Pearl Jam. Ze schijnen te zijn gestopt te zijn uit schaamte, omdat ze zo luid speelde dat een deel van hun volgers er tinnitus aan over heeft gehouden. Maar zo luid wordt het hier niet opgediend. Dit smaakt vooral naar meer!
Tamikrest – Assikel (cd, Glitterbeat / Xango Music Distribution)
De muziek van de Toeareg, een Berbervolk van nomadische veetelers in de Sahara en Sahel, is inmiddels aardig ingeburgerd. Dat begon rond de eeuwwisseling toen Tinariwen op de radar was verschenen. Er volgen later meer groepen, maar één van mijn favorieten is toch de in 2006 te Algerije opgerichte groep Tamikrest, die pas in 2010 met hun debuut aan komt zetten. Zij weten een mix te maken van die Toeareg muziek met de zogeheten “desert blues”. De muziek is emotioneel invoelbaar en de bezit een zekere warmte; ze zingen overigens in het Tamasheq. De bandnaam in die taal schrijf je als ⵜⵎⴾⵔⵙⵜ, hetgeen zowel “kruispunt” als “alliantie” of “de toekomst” betekent. Verbindingen qua genres gaan ze ook wel aan en het is veelal tijdloze muziek, dus bestendig voor de toekomst. Ze zetten zich verder in voor de vrijheid die de woestijn hen biedt, wat helaas bedreigd wordt door mensen die het zien als verkoopwaar voor multinationals en er resorts willen bouwen of anderszins plannen mee hebben. De band bestaat tegenwoordig uit Ousmane Ag Mossa (zang, gitaar), Cheikh Ag Tiglia (bas, achtergrondzang, gitaar, djembé), Paul Salvagnac (gitaar, lapsteel, dobro, tumba tumba) en Cedric ‘Momo’ Maurel (kalebas, dhoi, bendir djembé, tumba tumba).Op hun zesde album Assikel, wat “reis” betekent, krijgen ze steun van 6 muzikanten op gitaar, zang, drums, percussie, synthesizer, orgel en achtergrondzang, waaronder Ibrahim Ag Alhabib (Tinariwen) en Jasper Geluk (The Sheer, Eeerie Wanda, Altın Gün). Het album klinkt meer relaxt en tevens melancholisch dan ooit, maar ook afwisselend intiem, rauw en diep sfeervol. Ze vergroten het bewustzijn van hun benarde situatie en kanaliseren ervaringen van ballingschap, verlies en verzet. Het album markeert dan ook een bewuste toonverschuiving. Voortbouwend op jarenlange tournees en improvisatie, koos de band ervoor om live op analoge tape op te nemen. Het idee werd mede ingegeven door hun liefde voor het geluid van Altın Güns engineer/mixer Jasper Geluk, iemand die bandlid Momo liefdevol omschrijft als ‘een ouderwetse engineer, muzikant, geluidsdichter en dromer; hij heeft altijd een schroevendraaier in zijn hand.’ Het album is dan ook in Haarlem opgenomen en heeft mede bijgedragen aan de meer vintage sound, die tevens voor diepgang zorgt. Dat laatste ook door de achterliggende boodschap, al zullen de meeste die niet verstaan maar enkel voelen. Het is een indringend werelds prachtalbum geworden. Hun magnum opus.
Taxology – A Deep Dive In The Colourful And Mysterious Garden Of Mr. Taxology (cd, NOS Records / Peyote Press)
Taxology is het Italiaanse project van Andrea Rizzi en Giuseppe Bitonte, dat in 2024 wordt opgericht. Beide heren, die werkelijk een enorme lijst van 15 uiteenlopende instrumenten bespelen, ontmoeten elkaar tijdens een muziekstudie. Ze presenteren nu hun debuut A Deep Dive In The Colourful And Mysterious Garden Of Mr. Taxology, dat meer een ervaring is dan een regulier album. Het wordt wel omschreven als een onderdompeling in een hypnagogisch dromerige tuin onder begeleiding van een gids. Je gaat door een surrealistisch landschap dat tot leven komt en langzaam voor een diepe innerlijke reis zorgt. De caleidoscopische muziek is dan ook uiterst psychedelisch, waarin elementen van folk, wereldmuziek, progressieve rock, avant-garde en plantkunde in 15 nummers een sterk samenhangend en conceptueel geheel vormen. De muziek wordt hier mede ingekleurd door 15 gastmuzikanten op wederom de meest uiteenlopende instrumenten. Er is niet makkelijk een vinger op te leggen, dus het zelf ondergaan en ervaren is het beste advies. Ze hebben gezorgd voor een heerlijk bevreemdend, origineel en toch aangrijpend luisterexperiment.
Todd Tobias – Ammon And Goam (cd, Tiny Room)
Het label Tiny Room records, dat gerund wordt door muzikant Stefan Breuer (The World Of Dust, Combo Qasam), is weliswaar een klein, maar brengt toch grootse releases naar buiten. Neem bijvoorbeeld de geweldige Amerikaanse multi-instrumentalist en componist Todd Tobias, die altijd een verrassende output heeft en een enorm rijk muzikaal verleden. Zo is hij te vinden in als 4 Coyotes, Brother Earth, Clouds Forming Crowns (met zijn broer Tim), Circus Devils (met Robert Pollard van Guided By Voices), Ricked Wicky en Psycho And The Birds plus samenwerkingsverbanden met Moonchy, Combo Qasam en Chloë March. Vanaf 2012 brengt hij onder zijn eigen naam muziek uit, waarbij hij breed en onvoorspelbaar om zich heen grijpt. De muziek loopt uiteen van artrock, krautrock en psychedelische rock tot ludieke ambient, avant-garde en zelfs neoklassiek Nu is er het album Ammon And Goam. Het is een verzameling geluidsfragmenten uit een fictieve film met de titelpersonages in een grotendeels stil avontuur vol mysterie en onheilspellende voorgevoelens. Ze reizen samen door een wereld waar beschaving slechts bestaat in verspreide, geïsoleerde gebieden. Een palet aan analoge geluidskleuren draagt bij aan de retro sciencefiction-sfeer. Ammon en zijn half dierlijke vriend Goam beantwoorden een roep die hen steeds verder een vreemd gebied in leidt. Dat levert in een dik half uur 16 hypnotiserende tracks op, waarbij in de eerste Chloë Charles nog te horen met haar serene stem. De rest is instrumentaal, maar is toch veelzeggend en rijk gedetailleerd. Hij speelt ook met de ruimte in de muziek, waardoor je een enorme diepgang ervaart. Het zijn donkere, maar wonderschone klanklandschappen die tot de verbeelding weten te spreken.