Yes we can, of heb je dan in de naakte aap gelogeerd? Ook uit de mouw komt het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Atsuka Chiba, Angelo De Augustine, Deary, Jóse González en Old Amica.
Jan Willem
Atsuko Chiba – Atsuko Chiba (cd, Mothland / Creative Eclipse PR)
De Canadese groep Atsuko Chiba verkent de grenzen van de rock en gaat daar graag ook overheen. Dat heeft al drie geweldige en bovenal gevarieerde albums opgeleverd. Ze zijn terug met het vierde, gelijknamige album. Karim Lakhdar (gitaar, zang, synthesizer), Kevin McDonald (gitaar, synthesizer), David Palumbo (bas, vocals), Anthony Piazza ((elektrische) drums, percussie) en Erik Schafhauser (gitaar, synthesizer) leveren hier in dik een half uur 6 nieuwe tracks af, die op dynamische wijze weer alle kant op schieten. Alsof het gewoon is laveren ze door math, kraut, progressieve, psychedelische, experimentele en post-rock of diverse combinaties daarvan. Dat doen ze wel op een meer rustige en melancholische wijze dan voorheen, zonder dat ze daarbij de variatie en meeslependheid uit het oog verliezen. Daarmee hebben ze weer een uitstekend en onderscheidend album afgeleverd.
Angelo De Augustine – Angel In Plainclothes (cd, Asthmatic Kitty / Konkurrent)
Al meer dan 10 jaar weet singer-songwriter en multi-instrumentalist Angelo De Augstine te imponeren. Het heeft tot nu toe 4 sterke soloalbums plus één met Sufjan Stevens opgeleverd. Hij valt op door zijn fluweelzachte falsetzang in combinatie met melancholisch gestemde muziek, veelal enkel begeleid met gitaargetokkel. Maar ook de oprechtheid en de uit het leven gegrepen onderwerpen maken zijn muziek invoelbaar. Hij is terug met zijn vijfde solowerk Angel In Plainclothes, zijn meest geïnspireerde album tot nu toe. Het beschrijft zijn jarenlange reis van genezing en vernieuwing; hij voelt alsof hij na een niet gediagnosticeerde ziekte -die hem dwong basisvaardigheden opnieuw te leren- een tweede kans heeft gekregen. Mogelijk dat de geboden muziek hier daardoor nog meer kwetsbaar en intens is dan voorheen. Het is tevens de eerste keer in jaren dat hij samenwerkt met andere artiesten, waaronder arrangeur Oliver Hill (Kevin Morby, Helado Negro), harpiste Leng Bian, achtergrondzangeres/percussioniste Wendy Fraser en producersThomas Bartlett (St. Vincent, Bebel Gilberto) en Jonathan Wilson (Angel Olsen, Father John Misty). Dat maakt de muziek weliswaar rijker gedetailleerd dan voorheen, maar niet minder subtiel. Een van de belangrijkste dingen die Angelo op de been hielden, waren de mensen in zijn leven die hem vertelden dat alles uiteindelijk goed zou komen. Hij hoopt dat deze liedjes hetzelfde effect hebben op mensen over de hele wereld en hen laten inzien dat wonderen mogelijk zijn. Van de muziek gaat zeker een troostvolle en hoopvolle werking uit. Liefhebbers van onder meer Bon Iver, Iron And Wine, Vashti Bunyan, Sufjan Stevens, Nick Drake en Paul Simon kunnen er hun hart aan ophalen. Los daarvan is het een ongelooflijk sterk en meeslepend prachtalbum geworden.
Deary – Birding (cd, Bella Union)
Nee twee geweldige epees en een handvol singles op het geweldige Sonic Cathedral, gaat Bella Union er uiteindelijk met de buit vandoor en brengt het volledige debuut Birding van deary uit. De Londense droompop groep, ooit een duo nu een trio bestaande uit Rebecca Dottie Cockram (zang), Ben Easton (gitaar) en Harry Catchpole (drums), past zo één op één op 4AD met hun muziek; de link met het huidige label is niet ver te zoeken natuurlijk. Op hun debuutalbum brengen ze in een kleine drie kwartier 11 nieuwe songs, met weer die melancholische droompop vol ambient en wave invloeden uitgeserveerd op nostalgische dienbladen. Je waant je helemaal terug in de jaren 80 en 90, zonder dat je het gevoel krijgt naar een herhaling van zetten te luisteren; zelfs als dat het geval was, dan nog was het goed. De titel is overigens niet alleen een eerbetoon aan onze gevederde vrienden, maar ook een verwijzing naar het gevoel van expansie, verwondering en overgave dat hun muziek oproept. Ze kozen de titel om de aandacht te vestigen op de directe impact die mensen hebben op de wereld om ons heen, of dat nu de natuur is of onszelf. Qua muziek moet je denk aan een verrukkelijke mix van Lush, Swallow, Cocteau Twins, Slowdive, Dif Juz, Yellow6, Violet Indiana, Bowery Electric en Snowbird. Het is voer voor elke liefhebber van die bands en gewoonweg uitmuntende en wonderschone droompop.
José González – Against The Dying Of The Light (cd, City Slang/ Imperial / Konkurrent)
Ik ben echt gek op het geluid van Nick Drake, die in zijn korte leven een enorme impact heeft weten te maken. Zijn bijzondere gitaarspel, herfstige zang en eigen invalshoeken blijven ongeëvenaard. Daarna volgen er ook echt andere artiesten met een dergelijk en eigen geluid, die niet onder doen voor hem. Maar hij blijft een soort ijkpunt. Een artiest, die zich zeker met hem kan meten is de bescheiden Zweedse zanger/gitarist José González. Hij brengt onder zijn eigen naam muziek uit, maar eveneens met de groep Junip. Toch struikel je bepaald niet over de releases, want sinds zijn solodebuut uit 2003 zijn er daarna nog 3 albums verschenen plus een soundtrack. Hij is nu terug met zijn vijfde album Against The Dying Of The Light, hetgeen een soort zusteralbum is van zijn vorige album Local Valley uit 2021. Maar waar deze zich richtte op plaats, taal en persoonlijke reflectie, verbreedt dit nieuwe album zijn blik en wordt het een dringende oproep om het licht van de mensheid, met al haar tekortkomingen, te bewaren, in een tijd waarin technologie steeds meer vormgeeft aan hoe we denken, voelen en met elkaar omgaan. Nog altijd incorporeert hij zijn Spaanstalige roots in de muziek, al is het minder dan op de vorige. Hij serveert in drie kwartier 13 songs, die echt het verschil weten te maken. Heerlijk melancholisch getokkel, soms bedachtzaam en op ander momenten lekker uptempo, maar immer meeslepend en vol tot de verbeelding sprekende pracht. Daarbij moet je naast Nick Drake denken aan artiesten als Raoul Vignal, Immigrant, Gareth Dickson, Greg Weeks, Iron And Wine, Stranded Horse, Sam Lee en Arthur Russell. González neemt de tijd voor zijn albums, maar dat zijn dan ook iedere keer wel echt keiharde voltreffers!
Old Amica – Bländverk (cd, Whitelabrecs)
Old Amica is een Zweeds duo, dat bestaat uit Johan Kisro en Linus Johansson en die respectievelijk in Stockholm en Genève wonen. Nu is afstand altijd een onderdeel van hun creatieve proces geweest, dus wat dat betreft geen wijzigingen. Ze werken al sinds 2010 samen en hebben op diverse labels hun albums uitgebracht. Nu zijn ze terug met Bländverk, hetgeen “illusie” betekent, dat in eerste instantie begon met een bijdrage voor de door Nils Frahm in het leven geroepen pianodag. Hun minimale muziek ontvouwt zich zoals altijd langzaam, om soms ineens uit te bloeien tot meer. De piano staat hier wel centraal, maar geven dat verder vorm door tape loops, resampling technieken, subtiele veldopnames en de incidentele toevoeging van een harmonium. Dat alles om het geluid van de piano te ondersteunen. De muziek is geworteld in reflectie en de stille emotionele lading van herinneringen. De muziek put inspiratie uit vluchtige maar zeer persoonlijke beelden: pianospelen in de stilte terwijl kinderen slapen, plaatsen waar ooit gewoond werd die nu alleen nog in de herinnering bestaan, de emotionele nasleep van films en eerste liefdesverdriet, en de manier waarop de herinnering zelf het verleden hervormt tot iets “zachter, vager, stralender”. Er is een sterk contrast voelbaar in de hele plaat, waar kalmte en onrust, stilte en beweging, comfort en onzekerheid naast elkaar bestaan in dezelfde fragiele ruimtes. Die nachtelijke sfeer wordt door alles uitgeademd. Het is subtiel, fragiel, troostvol en van een verstilde, tedere pracht allemaal.