Haal je eigen olie! Nee haal je eigen muziek uit het lijstje in het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Aiming, Bill Callahan, Deadletter, Memorials, Scattered Purgatory en Sunn O))).
Jan Willem
Aiming – Sail & Wreck EP (cdep, Blackjack Illuminist Records)
Op Blackjack Illuminist Records verschijnen doorgaans releases van één van de vele projecten van labelbaas Alexander Leonard Donat (Vlimmer, Fir Cone Children, Flight Recorder, Feverdreamt, Jet Pilot, ASSASSUN, WHOLE, Infravoids, Leonard Las Vegas). Daarnaast brengt hij ook vanuit de hele wereld spaarzaam andere muziek uit. Zo ook eerder als van het in 2023 opgetuigde Britse project Aiming (soms ook met hoofdletters geschreven). Ik noemde hun mini debuut The Legend EP van vorig jaar al een belofte voor de toekomst. Ze lieten daar een overtuigende mix horen van post-punk, wave, droompop, indierock en vooral ook shoegaze. Nu zijn David en Jordan (meer is niet bekend) terug met de volgende mini Sail & Wreck EP, waar ze hun vaardigheden wederom inzetten om een heerlijk nostalgische mix van de eerder genoemde stijlen te serveren. Dat levert vier sterke tracks op die je zullen denken aan The Jesus And Mary Chain, Cocteau Twins, The Cure, Pale Saints, Beach Hosue en Steroelab. Dat laatste omdat er ook wat krautrock kruiden gebruikt worden hier. Subliem! Die belofte hebben ze waargemaakt.
Bill Callahan – My Days Of 58 (cd, Drag City)
Qua lo-fi muziek heb ik twee echt grote helden (of kan je bands niet zo noemen?), namelijk Palace Brothers en Smog. Dat laatste was vanaf 1989 het soms behoorlijk rammelende project van Bill Callahan. Destijds stond hij ook dikwijls zijwaarts op het podium stond, zo verlegen en introvert was hij en zo intens was zijn muziek door het ongepolijste, oprechte karakter. Maar al sinds 2007 maakt hij muziek onder zijn eigen naam, met een voor mij wisselende output. Soms ook meer opgewekt, wat hem gegund is, maar de intensiteit van Smog is nooit meer teruggekomen. Ik heb het niet over de muziek die niet zou mogen veranderen en die ook beter gespeeld is dan bij Smog, maar puur over hoe diep het me raakt. Totdat zijn vorige album YTI⅃AƎЯ verscheen, want die was weer ouderwets goed. Callahan muziek met een Smog vibe. Die lijn trekt hij door op zijn nieuwe, achtste album My Days Of 58. Hij werkt onder meer met gitarist Matt Kinsey, saxofonist Dustin Laurenzi en drummer Jim White en heeft als gasten Richard Bowden op viool, pianist Pat Thrasher, bassist Chris Vreeland, zangeres Eve Searls en trombonist Mike St. Clair. Over pedal steelgitarist Bill McCullough. Hiermee levert hij in ruim een uur 12 songs af, die weer heerlijk melancholisch zijn. Zoals in de beginperiode, maar dan zonder de lo-fi muziek eromheen. Het is duidelijk een nostalgisch album vol terugblikken, wat dan ook echt indringende prachtmuziek als resultaat heeft.
Deadletter – Existence Is Bliss (cd, So Recordings)
Het uit Yorkshire afkomstige Deadletter gooide hele hoge ogen met hun debuut Hysterical Strength (2024). Dit zeskoppige gezelschap wurmde zich door genres als post-punk, new wave, synth-pop, gothc rock, art rock, avant-gard en alternatieve dansmuziek, al zijn genregrenzen soms vaag of zelfs discutabel. Eigenlijk zou je er geen label op moeten pakken, want het is eigenzinnig, meeslepend en gewoonweg steengoed wat ze laten horen. De groep rond Zac Lawrence (zang, gitaar, keyboard, klokkenspel, synthesizer), Alfie Husband (drum, percussies, George Ullyott (bas), Will King (gitaar, bas), Samuel Lance Jones (gitaar) en Nathan Pigott (tenorsaxofoon, basklarinet, percussie, klokkenspel) gaat daar misschien op een nog hoger niveau mee verder op Existence Is Bliss. Er zit een soort rauwe, oprechte en urgente toon in de muziek, die je gewoonweg weet te raken. Nog altijd weten ze op hun eigen manier een amalgaam aan stijlen tot één krachtig geluid. Een geluid dat fans van onder meer New Model Army, The Sound, The Birthday Party, Fontaines D.C., Fews, Depeche Mode, Shame en Motherhead Bug wel aan zal spreken. Ze nemen je in de houdgreep en laten niet meer los, ook niet als de muziek afgelopen is. Dit is hun tweede
‘
Memorials – All Clouds Bring Not Rain (cd, Fire / Konkurrent)
Memorials is het succesvolle Britse project van Verity Susman (Electrelane) en Matthew Simms (Wire, It Hugs Back, UUUU, Better Corners, FITTED); een mini supergroep. Na diverse soundtracks tonen ze hun ware kracht op het in 2024 verschenen “ware” debuut Memorial Waterslides. Daar laten ze een bevreemdende mix van psychedelische pop, dub, krautrock, Oosterse muziek, free jazz, drones, avant-garde en allerhande experimenten horen. Het leverde een geweldig album op, dat alle vaste waarden als sneeuw voor de zon deed verdwijnen. Daar doen ze op All Clouds Bring Not Rain nog een schepje bovenop. Ze brengen weer die aanstekelijke mix aan stijlen, maar leggen de accenten nog iets meer op hun krautrock 2.0 en psychedelica, waarbij het klinkt alsof dit een album is dat al jaren een klassieker is. Dat mede door de vintage vernis die er overheen zit. Daarbij is het opmerkelijk dat het geheel door deze twee tot stand is gekomen, want het klinkt als een volwaardige band. Zeker als de remmen los gaan is er geen houden aan; wat een overrompelend lekkere muziek! Maar ook in het klein maken ze indruk. Ter referentie kan je denken aan een steeds wisselende hybride van Bodies Of Water, Stereolab, Broadcast, Can, Nico, Beak>, Khruangbin en Soft Machine. Het is zo’n album waar echt alles op z’n plaats valt en waarbij je heerlijk kan verdwalen en genieten van alles wat ze op gevarieerde wijze op je loslaten. Van hoogtepunt naar hoogtepunt; horen is geloven. Wat een ongelooflijk goed en tijdloos prachtalbum!
Scattered Purgatory – Post Purgatory (cd, WV Sorcerer)
Bij Made In Taiwan fronsen de wenkbrauwen nog wel eens, maar dat is in het geval van de groep Scattered Purgatory (破地獄) helemaal niet nodig. Deze is in 2013 van start gegaan in Taipei door de leden Lu Li-Yang en Lu Jiachi, waarbij de naam is afgeleid van een taoïstisch ritueel dat de zielen van onschuldigen bevrijdt uit een staat tussen leven en dood, om ze uiteindelijk te verlossen. Ze brengen doorgaans releases, die zich op het kruispunt van drones, ambient, psychedelische folk, elektronica en allerhande experimentele muziek bevinden. Inmiddels is het duo uitgegroeid tot een volwaardige band en zijn er ook krautrock elementen in de muziek geslopen, waarbij ze Taiwanese cultuur niet uit het oog verliezen. Nu is er het nieuwe album Post Purgatory, waarop ze 8 composities lanceren. De teksten zijn in het Taiwanees, traditioneel Chinees en Engels, hetgeen een afspiegeling is van wat er in Taiwan gesproken wordt. De muziek incorporeert naast de genoemde stijlen ook trip hop, Hokkien en Mando pop. Daarmee leveren ze muziek af die behoorlijk uiteenlopend is, van sereen en licht tot gitzwart en zwaar. Toch komt het geheel tevens over als diverse scenes uit één poëtische film vol reflecties over liefde, verlies, onzekerheid en de menselijke ervaring. Het is ook mooi te horen hoe ze heden en verleden vervlechten. Fraaie gastbijdragen ook op tenorsaxofoon, drums en zang. En dat alles is gestoken in een fraai 7” hoes. Een veelzijdig topalbum!
Sunn O))) – sunn O))) (cd, Sub Pop / Konkurrent)
De muziek of wellicht beter gezegd het geluid van Sunn O))) is als een oerkracht, die je veelal tot op je botten voelt; zeker live is het puur fysiek. Ze zijn ooit in 1996 begonnen als Mars als een eerbetoon aan Earth. In principe maken ze drones en doom metal, die bestaat uit zware, traag voortslepende gitaren. Daarin weten ze toch behoorlijk wat bijzondere, uiteraard donkere texturen en variaties in aan te brengen. Op hun nieuwe album sunn O))) is de groep gereduceerd tot de kernleden gitarist Stephen O’Malley (Burning Witch, Khanate, Lotus Eaters, Ginnungagap) en (bas)gitarist Greg Anderson (Goatsnake), beide tevens uit Thorrs Hammer en The Teeth Of Lions Rule The Divine. Ze delen nogal wat metaal kan je stellen. Dat lijken ze hier weer eerst verpulverd te hebben en dat in dikke, grofkorrelige lagen uit te smeren in 6 lange tracks, die bij elkaar bijna 80 minuten duren. In de logge, loodzware geluidsmuren verwerken ze naast gitaren ook synthesizers, veldopnames en piano. Een fascinerend spel van licht en donker, kracht en subtiliteit en tijd en ruimte. Het is allemaal weer van een overdonderende intensiteit, die je plat achterover weet te drukken. Ook na 30 jaar weet de groep nog steeds een diepe indruk te maken.