Maartse buien op komst, maar een kleine regen aan releases in het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Bonnie Prince Billy, Souad Massi, Moljebka Pvlse, Kristoffer Oustad, Pan American, ROD/ DN/ Hansollo/ RIP, Dirk Serries en The Stargazer’s Assistant.
Jan Willem
Bonnie Prince Billy – We Are Together Again (cd, Domino)
Palace, Palace Brothers, Palace Contribution, Palace Music, Palace Songs, Bonnie ‘Prince’ Billy, Bonnie ‘Blue’ Billie, Bonnie Billy, Bonny Billy, Бонни “Принц” Билли, Prince William, Joe Oldham, Bitchin Bonnie Billy Bajas, Amalgated Sons Of Rest, Superwolf en ga zo maar door, het zijn allemaal namen die verbonden zijn met de Amerikaanse singer-songwriter Will Oldham, die nauw verbonden is met de sterke Louisville scene. Het mooist vind ik zijn muziek als die lekker kneuterig, breekbaar en uiterst melancholisch is. In het verlengde van zijn vorige album trekt hij op We Are Together Again weer flink wat droefgeestige registers open, waarbij hij geholpen wordt door vele gastmuzikanten, veel uit zijn tourband, die op uiteenlopende instrumenten zijn getormenteerde zangpartijen. Sterker nog, hij komt zelfs dikwijls in de buurt van het klassieke Palace Borthers debuut uit 1993. Heerlijk stemmige prachtmuziek zoals alleen meestersmid Oldham die maken kan.
Souad Massi – Zagate (cd, Backingtrack Production / Xango Music Distribution)
Aan het begin van deze eeuw was er ineens de Algerijnse zangeres Souad Massi (سعاد ماسي), uit het Kabylische deel van dat land, die een heerlijk melancholische sound in huis heeft. Ze brengt veelal een mix van Algerijnse folk, desert blues en andere wereldse muziek. Ook staat ze op één van de befaamde “Desert Blues”-compilaties. Ze woont inmiddels al jaren in Frankrijk en heeft Arabisch-Andalusische en algemene klassieke muziek plus muziektheorie gestudeerd, wat altijd wel op de één of andere manier in haar muziek terugkomt. Daarnaast is ze een fervent voorvechter van de vrijheid voor meningsuiting, hetgeen in haar moederland niet mogelijk is en zelfs tot menig doodsbedreiging heeft gezorgd. Maar zwijgen zou zwichten voor terreur betekenen, dus gaat ze stug door in vrijheid. De combinatie van activisme en muziek levert steeds fraaie albums op, die ertoe doen. Nu is ze terug met Zagate waarop ze meer dan ooit rock en desert blues koppelt. Hoewel haar ingetogen muziek dikwijls het mooist is, weet ze hier ook in de hardere stukken een diepe indruk te maken. Ze blijft ook vernieuwen en heeft bijvoorbeeld de Congolese rapper Youssoupha en de Rwandees-Franse rapper Gaël Faye te gast. Verder geven ook onder meer de Tunesische (alt)violist Jasser Haj Youssef, producer/gitarist Justin Adams (Robert Plant), bassist Guy Nsangué, toetsenist John Baggott (Massive Attack, Robert Plant), bassist Billy Fuller (Beak>, Robert Plant) en drummer Howey Gill acte de présence. Het levert een prachtige verzameling aan afwisselende songs op, waarbij ze zowel haar vroegere ingetogen als de nieuwere en soms wat stevigere muziek laat horen. Het is haar meest ambitieuze werk tot nu toe geworden en echt een wereldalbum in alle opzichten.
Moljebka Pvlse – An Expression Of A Poetry That Was Lost (cd, Zoharum)
Moljebka Pvlse is al sinds 1999 het langlopende Zweeds-Duitse soloproject van muzikant Mathias Josefson. Hij heeft releases uitgebracht op uiteenlopende labels als Cold Meat Industry, Isoramara, Mystery Sea, Cyclic Law en ook regelmatig op Zoharum. Daarnaast houdt Josefson er ook nog groepen als Skare, Lurk, Negru Pvlse en Lykaion Eclipse op na. Hij is terug met het album An Expression Of A Poetry That Was Lost. Alleen de titel is al fraai. Maar de muziek mag er ook weer wezen. Het album telt twee lange stukken “Memories” en “Dreams”, waar Josefson net als op zijn vorige album zijn elektronische klanktapijten laat inkleuren door Hara Alonso (piano), Isabel Fogelklou (harp) en Kristin Kuldkepp (bas). De luisteraar wordt uitgenodigd zich in hun mysterieuze muzikale wereld te stappen, die ingewikkeld geweven is met subtiele melodieën, warme, delicate dronestructuren, ambient en de klanken van exotische instrumenten. Het levert uiterst intrigerende organische muziek op, die je volledig uit de realiteit weet te nemen. Het is bezinnend, betoverend en van een poëtische schoonheid, waarbij dromen en herinneringen als pure nostalgie naar buiten sijpelen.
Kristoffer Oustad – Magnor (cd, Zoharum)
Eén van de mooiste bomen vind ik de magnolia. Als deze in de volle bloei staat is het meer dan overweldigend, maar de keerzijde is dat het van korte duur is en er daarna heel veel bloembladeren op de grond een snel verval laten zien. Het is de Noorse muzikant Kristoffer Oustad, die tien jaar na zijn debuut terugkeert met Magnor -hetgeen het Noorse woord voor die boom is- en die ook dit ambivalente aspect in zijn muziek belicht. Enerzijds brengt hij een soort spirituele, filmische ambient, maar aan de andere kant zitten hier allemaal grillige experimentele en industriële klanken doorheen. Dit zorgt voor spanningsbogen, die er niet om liegen. In ruim drie kwartier neemt hij je in 7 stukken mee door onontgonnen klanklandschappen. Met gebruik van analoge en modulaire synthesizers, minimale nabewerking en een sterke focus op structuur, dynamiek en sfeer, weet Oustad hier echt een uiterst intrigerend geheel neer te zetten, waarbij de geheimen en details zich per luisterbeurt steeds meer prijsgeven. Ook zitten er diep emotionele gevoelens in dat alles verscholen. Het is echt een album geworden, dat je niet snel van je af kan en wil schudden.
Pan American – Fly The Ocean In A Silver Plane (cd, Kranky / Konkurrent)
Op het moment dat de fenomenale band Labradford (1991-2001) uit elkaar ging, liet dat een aardige krater achter. Bandlid Mark Nelson vulde die leegte wel zeer verdienstelijk op met zijn soloproject Pan American en later met mede ex-bandlid tevens met Anjou. Nelson smeedt met Pan American veelal prachtige lassen van ambient, glitch, drones, lichte beats, softnoise, organische, gevonden geluiden en spaarzame zang, waarbij de gitaar nogal eens de basis vormt. Hij heeft hiermee inmiddels 9 albums gemaakt plus nog twee met Kramer en één met Michael Grigoni. Nu is zijn nieuwe album Fly The Ocean IIn A Silver Plane er, dat een album vol overpeinzingen is geworden. Zelf zegt hij erover:
De muziek op dit album weerspiegelt reizen en ontdekkingstochten. Zowel de letterlijke als de figuurlijke. Na de geboorte van mijn kinderen, het overlijden en de dood van mijn ouders, en de vele jaren van reizen en terugkeer in mijn eigen leven, voelt reizen als de perfecte metafoor om de mysteries die ons omringen te overdenken. Reizen, met al zijn indrukken, rituelen en bijgeloof – de mogelijkheden en risico’s – opent de deur naar onze grootste vragen, angsten en verwondering.
Op de voorkant van het album prijkt een oude foto van zijn moeder. Alles hier is persoonlijk. Zijn gitaar met elektronica creaties worden ook nog eens her en der aangevuld met de prachtige vioolpartijen van zijn vriendin Mallory Linnehan, alias Chelsea Bridge. De muziek beweegt zich tussen de eerder genoemde genres, maar het is vooral het overbrengen van gedachten en emoties. Hierbij wordt op uiterst spaarzame wijze ook nog wel eens gezongen. Het is echt een wonderschoon contemplatief album geworden.
ROD/ DN/ Hansollo/ RIP – Światłowód (cd, Zoharum)
Afscheid nemen kan je ook in stijl doen, zo moet de Poolse elektro-folkgroep ROD gedacht hebben. Dat doen ze dan ook met het album Światłowód, hetgeen “glasvezel” betekent. Hierop presenteren ze 4 nieuwe tracks plus van elk van de drie bandleden 2 solonummers. De nummers die elkaar opvolgen, zijn gecomponeerd door Hansollo (producer, voorheen verantwoordelijk voor de elektronica in de band), Loki (historische instrumenten) en het nieuwe project RIP, mede opgericht door Cichy (zang, bas). Ondanks dat de nummers op verschillende tijdstippen, locaties en met verschillende methoden zijn opgenomen, klinken ze verrassend samenhangend. Zelf menen ze dat dit te danken is aan de gedeelde inspiratie uit de heidense traditie, folklore en de kou van het noorden. Het is een fraaie afsluiting en tegelijkertijd ook een begin van een paar zeer veel belovende nieuwe projecten. Deze slaan op het eerste gehoor meer de elektronische kant op, waar je wel hint van The Future Sound Of London en Biosphere terug hoort. Kortom, een geweldige zwanenzang.
Dirk Serries – Zonal Disturbances II! (cd, Zoharum)
De Belgische muzikant Dirk Serries grossiert in de interessante projecten, maar is ook onder zijn eigen naam actief. Mijn eerste kennismaking zal zo’n 40 jaar geleden zijn met zijn Vidna Obmana project. Daarmee heeft hij een discografie opgebouwd, die vanaf de maan zichtbaar is. Dat wordt nog eens aangedikt met releases van projecten als Fear Falls Burning, YODOK III, 3 Seconds Of Air, The Sleep Of Reason, Continuum, Akhet, Kodian Trio en Streams Of Consciousness en dus onder zijn eigen naam. Nu is er een van zijn hand het derde deel in de Zonal Disturbances cyclus verschenen. Net als op het vorige deel heeft hij het materiaal vormgegeven met een elektrische gitaar in combinatie met talloze effecten. Daarbij weet hij immer weer nieuwe wegen in te slaan en nieuwe geluiden aan te boren, waardoor er steeds weer andere muziekstukken ontstaan. Het zijn vier lange composities geworden, die live in één ruimte zijn opgenomen. Zijn manier van ambient maken, dikwijls met drones en industriële elementen, is echt onnavolgbaar. De muziek die in dik een uur voorbijkomt is melancholisch gestemd en soms uiterst onheilspellend. Toch schuilt daar ook weer een zekere schoonheid in. De grofkorrelige muziek schuurt tot er een glansrijk en meeslepend geheel ontstaat.
The Stargazer’s Assistant – Modular Fields (cd, Zoharum)
Hoewel The Stagazer’s Assistant al sinds 2007 bestaat, is de output en bekendheid redelijk beperkt gebleven. Ze hebben tot nu toe 4 albums uitgebracht en kent doorgaans doorgewinterde leden. Zo bestaat de huidige bezetting uit Dave J. Smith (Guapo, Miasmah & The Carousel Of Headless Horses, The Holy Family, The Amal Gamal Ensemble), Michael J. York (Coil, Urthona, The Holy Family) en nieuwbakken lid Antti J. Uusimaki (Uzu Noir). Inmiddels is hun vijfde album Modular Fields een feit. Hierop brengen ze vier langgerekte composities, die samen een goede 63 minuten duren. Ze bouwen op bedachtzame wijze ambientstukken op, waarin ze allerhande geluiden, experimenten, drones, tribale elementen en ruimtelijke effecten verwerken. Het levert een biologerend en meeslepend geheel op dat je tot het einde toe in de houdgreep weet te nemen.