Met een mespuntje lente is hier lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Ashtoreth & Grey Malkin, Bellightning, Estelle Bourgeois, Herr Wade, The Notwist, The Sophs, Those Who Walk Away, Tom & Aurélie, Waterbaby en Various Artists: HELP 2.
Jan Willem
Ashtoreth & Grey Malkin – A Crown Of Silver Antlers (cd, Cursed Monk)
De Belgische muzikant Peter Verwimp opereert veelal in het duister getuige de projecten Maya, Stifled Cries, Building Transmissions, Station Grey, Code Ishan, Sombra DeBestia, Haunted Places en het langlopende Ashtoreth. Met die laatst genoemde brengt hij met enige regelmaat albums uit, die ergens tussen doom, drones, lo-fi, soundscapes, noise, folk en sjamanistische elementen landen. Hij heeft ook al samengewerkt met Chthonia, Stratosphere, Onasander, Ens Dormir, Onsturicheit en Grey Malkin. Met Grey Malkin heeft hij al eens een drieluik gemaakt en deelt hij de groep The Black Swan Triad. Grey Malkin is een ietwat mysterieuze artiest, die verbonden is aan interessante experimentele folkgezelschappen als The Hare And The Moon, Embertides, Meadowsilver, Deep Fade en Widow’s Weeds. Nu bundelen ze hun krachten weer eens op het album A Crown Of Silver Antlers. In ruim 54 minuten brengen ze 5 langgerekte tracks die zich door donkere klanklandschappen vol drones, doom, folk, experimenten, veldopnames en ambient kronkelen. Het is soms gitzwart en angstaanjagend, maar op andere momenten weer mysterieus en bijna etherisch. Continu weten ze de spanning erin te houden, waardoor je ademloos naar dit krachtige prachtalbum luistert.
Bellightning – Bellastra (London) (cd, Eukaryotic)
Katie English (basfluit) van Isnaj Dui, Silver Servants, Busy Microbes, The Owl Service, Littlebow) en Mark Kluzek (accordeon) van het geweldige project The Doomed Bird Of Providence, waar ook Katie wel eens deel vanuit maakt, vormen samen het experimentele improvisatie duo Bellightning. Sinds hun vorige release is ook JS Adams (elektronica) van BLK w/ Bear aangehaakt. Ze presenteren nu het album Bellastra (London), dat 30 tracks telt van samen een kleine 32 minuten en in een oplage van slechts 50 stuks is verschenen. “Bellastra” is een tool voor het creëren van gezamenlijke improvisaties. Het proces begint met één persoon die 30 minuten rondloopt op een locatie naar keuze en daarbij veldopnames maakt. Deze opnames worden vervolgens opgesplitst in afzonderlijke tracks van (ongeveer) 1 minuut. Tien tracks worden vervolgens naar elk van de drie BELLIGHTNING-leden gestuurd. De leden spelen vervolgens mee met de ruwe veldopnames met behulp van de “Bellastra”, een generator voor willekeurige prompts die de improvisatie begeleidt. De 10 tracks – zonder de veldopnames – worden vervolgens gedeeld met een andere deelnemer, en daarna met weer een andere, waarbij de tool de gekozen aanpak dicteert. Dat levert een uiterst biologerend geheel op, dat volslagen uniek te noemen valt. Geen muziek met kop en staart, maar wel geluid dat je meevoert naar een wondere wereld van de buitencategorie.
Estelle Bourgeois – D’où Je Suis (cd, Homerecords.be)
Estelle Bourgeois is een actrice, zangeres, componiste en performer, die in 2024 al het digitale album Elest Lunar het licht heeft laten zien. Ze brengt prachtige Franse chansons met een licht klassieke inslag. Ze is terug met het album D’où Je Suis, ofwel “waar ik vandaan kom”. Ze gaat verder met waar ze eerder gebleven was en maakt werkelijk zinnenstrelende songs, die naast haar innemende zang voorzien worden van smaakvolle orkestraties, percussie, piano-, bas- en gitaarpartijen. De muziek zit weer in de Franse chansons hoek, maar ook folk, jazz, alternatieve pop en zuchtmeisjesmuziek wordt geïncorporeerd in haar betoverende geluid. Het is allemaal heerlijk melancholisch en dikwijls bij de strot grijpend mooi. Ik denk dat liefhebbers van Cœur De Pirate, Françoiz Breut, Faustine Seilman en Salomé Leclerc hier wel mee uit de voeten kunnen. Een overrompelende beauty!
Herr Wade – Happy Blues (cd, Platiruma!!!)
Het Duits-Noorse duo Herr Wade geven op volslagen eigengereide wijze indiepop vorm, wat middels diverse sterke releases in korte tijd na elkaar uitgebracht wordt. De kernformatie bestaat uit muzikant en Platiruma!!! labelbaas Sebastian “Seb” Voss (Nah…, The Fisherman And His Soul) en zijn Scandinavische collega Jørn O. Åleskjær (Sapphire & Steel, The Loch Ness Mouse). Ze presenteren na This Is Softcore en The Opposite Of Cool nu hun derde deel in de zogeheten “liederen over verval”-serie, te weten Happy Blues. Hoewel de onderwerpen die ze aansnijden niet bepaald vrolijk zijn, doet de muziek iets anders vermoeden. De titel sluit er derhalve goed op aan. Ze lengen hun indiepop aan met wave, synthpop en discobeats, wat voor een aanstekelijk geheel zorgt. Daarbij marcheren ze als een soort jukebox dwars door de jaren 80 en 90 naar het hier en nu, waardoor er veel aanknopingspunten zijn. Toch hebben ze een eigen sound in huis. Het feest is na een goede 25 minuten weer voorbij. Het is een fraaie kers op de taart van verval.
The Notwist – News From Planet Zombie (cd, Morr Music / Konkurrent)
Eén van mijn favoriete bands is toch wel het in 1989 opgerichte The Notwist. Deze Duitse band rond de broers Micha en Markus Acher weet ook altijd te verrassen met steeds weer andere en telkens puike muziek. Ze schoten ooit uit de startblokken als hardcore/metal band, maar zijn via avant-garde, wave en postrock tot een meer jazz en elektronisch georiënteerde indie band van nu zijn geëvolueerd, zij het dat ze nooit zaken overboord kiepen. Daarnaast zijn ook hun vele andere zijprojecten als Village Of Savoonga, Lali Puna, Ms. John Soda, 13 & God, Tied+Tickled Trio, Ogonjok, Alles Wie Gross, Potawatomi, Rayon, Orgon, Monoton, A Million Mercies, Console, Hochzeitskapelle, Alien Ensemble, Spirit Fest en 3 Shades Of Blues de moeite waard. Nu zijn ze terug met hun eerste studio album in vijf jaar tijd, News From Planet Zombie getiteld. Het album weerspiegelt een chaotische wereld, maar reageert er met warmte en vrijgevigheid op om creatieve en spirituele consolidatie te bereiken. Tevens verbindt en verkent het album weer de geborgenheid van het lokale met de problemen van het mondiale. Het is het eerste studioalbum sinds 12 (1995) dat de hele band samen in de studio heeft opgenomen in hun uitgebreide live-bezetting; en in slechts een week. Naast Markus (zang, gitaar) en Micha (bas, sousafoon, eufonium, trompet) zijn het Cico Beck (elektronica, keyboards, gitaar, blokfluit, percussie), Theresa Loibl ((bas)klarinet, piano, harmonium, orgel), Max Punktezahl (gitaar), Karl Ivar Refseth (marimbafoon, vibrafoon, klokkenspel, conga’s, percussie) en Andi Haberl (drums, hakkebord) die de band completeren. Verder doen er nog een viertal gasten mee op zang, taishōgoto, harmonium, klarinet en trombone. Dat heeft 11 tracks opgeleverd, die na jaren van experimenteren en onderzoeken wat meer terug naar de basis gaan. Dat wil zeggen iets meer melancholische songs, waarbij ze ook weer op energieke wijze ouderwets uit de bocht vliegen in een paar nummers. Maar uiteraard weven ze er allerlei subtiele details doorheen, zowel elektronische als meer klassieke, zoals eigenlijk alleen The Notwist dit kan. Drie kwartier lang weten ze je aan de boxen te kluisteren. Het is echt weer een onnavolgbaar prachtalbum geworden van deze helden.
The Sophs – Goldstar (cd, Rough Trade / Konkurrent)
The Sophs is een zeskoppig collectief uit de VS, dat naast frontman/zanger Ethan Ramon bestaat uit Sam Yuh (keyboards), Austin Parker Jones (elektrische gitaar), Seth Smades (akoestische gitaar), Devin Russ (drums) en Cole Bobbitt (bas). Ze brengen nu hun volledige debuut Goldstar uit, waarop ook eerdere singles terug te vinden zijn. De muziek laveert van indiepop naar alternatieve rock, maar soms schieten ze ook zo maar een andere kant op. Niet alles moet je bloedserieus nemen; sterker nog, soms pakt het ook wel eens melig uit. Opvallend is de zang, die dikwijls met een flink gevoel voor drama gebracht wordt. Al met al levert dat pakkende songs op, die snel onder de huid weten te kruipen. Hoewel ze best wel een eigen geluid in huis hebben, zijn er her en der wel raakvlakken met Radiohead, Pulp, Last Shadow Puppets, Get Well Soon, The Strokes, The Beach Boys, Patrick Wolf en Weezer. Hiermee mag je ze gerust een belofte en een grote verrassing noemen.
Those Who Walk Away– Afterlife Requiem (cd, Constellation / Konkurrent)
In 2017 leverde de Canadese contemporaine componist dan wel geluidskunstenaar Matthew Patton, op eigen aangeven een obsessieve autodidact, het prachtige album The Infected Mass af. Hierop smeedde hij lassen van musique concrète, ambient en drones met stemmige neoklassiek. Hij heeft met diverse choreografen en vele grote artiesten gewerkt. Dat laatste mede omdat hij de curator is van het Winnipeg Symphony Orchestra New Music Festival. Hij is nu terug met zijn tweede album onder dit pseudoniem, te weten Afterlife Requiem. Het is een elegie voor zijn vriend en samenwerkingspartner Jóhann Jóhannsson, die in 2018 uit het leven stapte. Op dit album gebruikt Patton (samples. Veldopames, elektronica) drones, elektroakoestiek en bijna-stilte, afkomstig van onvoltooide opnames op Jóhannsson’s harde schijven. Deze vormen de basis voor de strijkkwintetten Ghost Orchestra (Reykjavík) en Possible Orchestra (Winnipeg), die violen, altviolen, contrabassen, cello’s en koorzang brengen, die allen bijdragen aan een uiterst melancholisch gestemd en tevens spookachtig geheel. Het bevat vervaagde echoën van de overleden meester en is ondanks dat toch monumentaal en bij de strot grijpend. Patton is niet blijven hangen in een soort valse sentiment, maar heeft puur op zijn oprechte gevoel dit alles tot één geheel gemaakt. Liefhebbers van William Basinski, A Winged Victory For The Sullen, Tim Hecker, Arvo Pärt, Sarah Davachi, GAS, Lawrence English, Loscil en uiteraard Jóhann Jóhannsson zelf. De hand van de meester ademt nog altijd door de muziek. Het is dan ook een uiterst indrukwekkend en meeslepend album geworden, dat je niet snel los zal laten.
Tom & Aurélie – dHun (cd, Homerecords.be),
Tom & Aurélie, ofwel Tom Theuns en Aurélie Dorzée (Aurélia, Ambrozijn, Trio Trad), werkten al eerder samen. Ze brengen veelal zeer bijzondere blends van (Barokke) klassiek, neoklassiek, wereldmuziek en folk. Tom (bouzouki, akoestische gitaar, sitar, banjo, zang, harmonium, bas, percussie, vogelfluit) en Aurélie (zang, viool, viola d’Amore, altviool, trompetviool, zingende zaag, fluiten, vogelfluit) hebben vorig jaar al het nieuwe album dHUn uitgebracht. Hierop brengen ze weer de genoemde mix aan stijlen. De zang is werelds, waarbij ik vermoed dat het (deels) fictief is. Die van Aurélie doet me dikwijls aan die van Iva Bittová denken. Het is een ontroerend, werelds, ongrijpbaar en tijdloos mengsel dat ze hebben geproduceerd, waarbij ze verschillende landgrenzen en continenten passeren. Je moet hierbij verder denken aan een mix van Faun Fables, Sleepytime Gorilla Museum, L’Arpeggiata & Christina Pluhar en hun andere projecten. Dat wilde ik jullie toch niet onthouden.
Waterbaby – Memory Be A Blade (cd, Sub Pop / Konkurrent)
Waterbaby is het project van de Zweedse klassiek geschoolde singer-songwriter Kendra Nicole Egerbladh, die al een tijdje onder de radar opereert. Op haar debuut album Memory Be A Blade toont ze haar nostalgische inborst in 8 alternatieve popsongs. Ze wordt hierbij geholpen door een batterij aan gasten op fluit, cello’s, viool, saxofoon, klarinet, trombone, gitaar, percussie, bas en zang. De ene keer verstild en richting klassiek en op andere momenten meer uptempo en meer leunend op pop, jazz en soul. Maar door alles zit wel een zekere dromerigheid en nostalgie. Pijnlijke herinneringen gaven de nummers mede vorm. De weelderige orkestraties voorzien de muziek van extra franje. Met oog voor details weet ze hier in 25 minuten net zo prachtige als authentieke muziek te fabriceren. Een bijzonder kleinood.
Various Artists: HELP 2 (2cd, War Child)
War Child is een organisatie die zich inzet voor kinderen in oorlogsgebied. Dit jaar is War Child actief geweest in Gaza en Soedan, maar ook elders is de nood nog nooit zo hoog. In 1995 verscheen er al eens de compilatie HELP, waarop diverse artiesten hun bijdrage leverde en waarbij de opbrengsten naar War Child gingen. Ruim 30 jaar later is HELP 2 een feit. En een dubbel cd, waarop een keur aan alternatieve artiesten een exclusief nummer leveren. Dat gaat van Arctic Monkeys, Black Country New Road, Arooj Aftab, Depeche Mode en Beth Gibons tot Big Thief, Fontaines D.C. en Wet Leg. Het is echt een fantastische compilatie geworden met 23 tracks van samen anderhalf uur. Alleen de aanleiding is natuurlijk droevig. Maar wellicht maakt dit het wel makkelijker om te doneren, hoewel gewoon doneren ook mag natuurlijk. HELP!