En dan is het weer ergens oorlog. Wel echt van deze tijd is het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Lena Jonsson & Johanna Juhola, Maria BC en Nothing.
Jan Willem
Lena Jonsson & Johanna Juhola – The Power Of Polska (cd, Nordic Notes / Xango Music Distribution)
Soms ontstaan er van die duo’s, die altijd al bij elkaar leken te horen. Neem nu Lena Jonsson en Johanna Juhola. Violiste Lena Jonsson combineert een diepgaande kennis van traditionele Zweedse volksmuziek met innovatieve artistieke inzichten, een sprankelende levensvreugde en het charisma van een rockster, waardoor ze één van Scandinavisch meest visionaire muzikanten is geworden en al sinds 2008 muziek naar buiten brengt; alleen maar ook als duo, trio en in diverse groepen. De Finse accordeonvirtuoos Johanna Juhola is een veelzijdig componiste, die als sinds 1994 haar eigen kleurrijke pad bewandelt, moeiteloos stijlgrenzen en genrebarrières overschrijdt en aan elkaar lijmt in diverse groepen en samenwerkingsverbanden. Haar muziek vermengt de parallelle werelden van Argentijnse en Finse tango, waarbij ze de weg van de laatste volgt naar de melancholieke ziel van de Finse volksmuziek, om vervolgens weer opbeurende knipogen te maken naar de popmuziek en innovatieve uitstapjes naar elektronische muziek te ondernemen. Samen brengen ze nu het album The Power Of Polska. Hierop duiken ze diep in de veelzijdige wereld van de Poolse folk, hetgeen ze mengen met hun eigen Scandinavische wortels en tevens de Argentijnse tango. Dat levert een heerlijke mix op, die dwars door allerlei muzikale grenzen walst. Hoewel alles instrumentaal is, weten ze met hun virtuoze maar tevens frivole vioolspel en accordeonpartijen een veelzeggend geheel neer te zetten. Het is energiek, ritmisch en gevarieerd, waarbij ze soms uiterst melancholisch uit de hoek komen en op andere momenten weer opgewekt. Ja soms is grensoverschrijdend wel goed, dat wil zeggen als het over muziek gaat. Om grenzeloos van te genieten ook!
Maria BC – Marathon (cd, Sacred Bones / Konkurrent)
De Amerikaanse mezzosopraan en muzikant Maria BC, die zich overigens als non-binair identificeert, wist met het debuut Hyaline (2022) een onuitwisbare indruk te maken. De werkelijk onaardse schoonheid van zang en muziek in combinatie met de boodschap miste z’n uitwerking niet. Dat was wederom het geval op Spike Field (2023). Op het debuut ging het over verdriet en angst en op het tweede album over nucleaire issues en het feit dat het verleden onder de oppervlakte zal blijven sluimeren totdat we besluiten om door de grond heen te breken. Immer zware kost, maar op zulke etherische wijze gebracht dat het verteerbaar blijft. Drie jaar later is het nieuwe, derde album Marathon een feit. Deze sluit weer meer aan op het droomdebuut, maar gaat muzikaal meer de diepte in. Het is allemaal geboren uit een gevoel van urgentie, masochistische vastberadenheid en uithoudingsvermogen. Net als een echte marathon weerspiegelt het wat het betekent om door te gaan, of je nu weerstand biedt of gewoon overleeft; je bent er voor de lange termijn. Maria BC snijdt thema’s als verzet, milieuschade, persoonlijke ontwrichting en vernietiging aan, allemaal verweven met muzikale rauwheid en gedrevenheid. De muziek is wellicht hierdoor soms ook wat grimmiger en meer experimenteel met hier en daar wat hardere en meer glitch elementen, al blijft het merendeel warm, etherisch en vaak fluweelzacht. Ondanks dat laatste kan de muziek je keihard raken. Het vormt meer dan ooit een hecht en intiem geheel, dat van een ontzaglijk hoog niveau is. Dat wordt gebracht met piano, fluweelzacht gitaarspel, elektronica, effecten en die ongelooflijk mooie, indringende zang. Daarbij moet je het zoeken tussen Cocteau Twins, Swallow, Lisa Germano, Grouper, Phoebe Bridgers en Marissa Nadler. Uiteindelijk vertelt het album een verhaal over doorzettingsvermogen, niet van één leven, maar van vele levens die zich ontvouwen in ruimte en tijd op een fragiele aarde; het ademt en snakt ook soms naar lucht. Als een kloppend hart, de ene keer rustig en op andere momenten hard bonkend, neemt Maria BC je mee door het leven zoals het is. En dat levert echt een schitterend meesterwerk op.
.
Nothing -A Short History Of Decay (cd, Run For Cover / Konkurrent)
De in 2011 opgerichte Amerikaanse groep Nothing brengt in tegenstelling tot hun naam altijd veel en van hoog niveau. Op eigengereide wijze smeden ze lassen tussen shoegaze en alternatieve rock, metal en indie. En ik vond hun muziek altijd al sterk, maar dat weten ze met A Short History Of Decay echt naar een nog beter ander niveau te tillen. De immer wisselende line-up bestaat naast oprichter Domenic “Nicky” Palermo (zang, gitaar) zijn het gitarist Doyle Martin (Cloakroom), bassist Bobb Bruno (Best Coast), drummer Zachary Jones (MSC, Manslaughter 777) en derde gitarist Cam Smith (Ladder To God, Cloakroom) die de band hier completeren. Hiermee weet hij z’n meest ambitieuze album tot nu toe te creëren. Naast de genoemde genres hoor je ook noise, drum’n’bass en ambient terug in de uiterst gevarieerde nummers, die ook echt van uiterst subtiel en zacht naar ongeremd hard en overweldigend gaan. Maar alles is doordrenkt van een heerlijke melancholie. Je moet het ergens zoeken tussen My Bloody Valentine, Slowdive, Radiohead, Gravenhurst, Isis en A Place To Bury Strangers. Verval klonk zelden zo mooi als dit!