Nieuwe ministers en staatssecretarissen in Den Haag, maar van deze eenmansfractie gewoon een nieuw lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Ão, Echo Says Echo, Iron And Wine, Keeley, Lala Lala, Magnify The Sound, Isabel Pine, Rahu The Fool en Years Of Shame.
Jan Willem
Ão – Malandra (cd, Mayway Records)
Kleine labels zijn soms tot grootse dingen in staat, is wel hetgeen je kunt toeschrijven aan het Belgische label. Dat bleek onder meer met het album Ao Mar (2023) van het Belgische combo Ão. Overigens zou je bij het beluisteren ervan eerder een Portugese dan wel Braziliaanse band verwachten, die dan ook nog eens nieuwe invalshoeken weten te vinden in het hedendaagse muzieklandschap. Ze weten namelijk bijzondere lassen te smeden van de saudade van de fado met trip hop, folk, indie pop, dance, reggaeton en bossanova. Daar gaan ze ook mee door op hun nieuwe album Malandra, hetgeen “sluw” betekent. Sluw, maar dan zonder de negatieve bijklank en eerder als vindingrijk. Een malandra is daarnaast ook een vrouw die met geestigheid, speelsheid en sluwheid door het leven gaat; niet altijd eerlijk, maar altijd trouw aan zichzelf. Hun muziek bestaat nog altijd de genoemde genres, maar dat weten ze op nog betere (sluwere) en diepere wijze aan elkaar te knopen. De groep bestaat nog altijd uit Brenda Corijn (zang), Jolan Decaestecker (gitaar, elektronica, synthesizer), Bert Peyffers (percussie) en Siebe Chau (gitaar). De onderscheidende bitterzoete zang van Brenda, put uit haar Mozambikaans-Portugese roots, is al zo ontzettend mooi. Dat wordt door de rest zo mooi, afwisselend en innovatief omlijst, wat het echt tot een geheel maakt dat van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat. Daarbij moet je denken aan een eclectische mix van A Naifa, Beth Gibbons, Lhasa, Oi Va Voi, Portico Quartet, Arooj Aftab, Sault, Arca enRosalia. Het is evenzo meesterlijk als machtig mooi allemaal en daarmee zouden ze zo maar één van de verrassingen van dit jaar kunnen worden.
Echo Says Echo – Aithaleia (cd, Voice Of The Unheard Records / Vous Connaissez?)
Frankrijk en post-rock is doorgaans een prima combinatie. Het Turks-Amerikaanse label Fluttery heeft daar ook dikwijls een oog voor en heeft eerder al het debuut II Pause (2021) van de Franse groep Echo Says Echo uitgebracht. Nu is het eigenzinnige post-rock kwartet terug op het prestigieuze post-rock/screamo/post-hardcore/indie rock label Voice Of The Unheard, wat sowieso een sterke naam voor een label is die minder bekende muziek voor het voetlicht wil brengen. Daarop presenteren ze hun nieuwe album Aithaleia, hetgeen de vroegere naam was voor het Griekse eiland Elba, dat bekend staat om het vulkanische landschap. Ja en Napoleon zat er ooit in ballingschap. Maar de groep heeft meer raakvlakken met het explosieve karakter van de vulkanen dan iets anders. Hun muziek bestaat uit de moderne, gitaar gestuurde post-rock, waarbij ze zowel ruimte laten voor tot de verbeelding sprekende en meer rustieke muziek als de meer krachtige erupties. In beide gevallen zitten hun instrumentale stukken bomvol emoties. Ze nemen in hun 6 tracks van samen een kleine drie kwartier ook de tijd om alles op te bouwen, in te laten storten en vervolgens weer uit de as te laten herrijzen. Het is muziek die het verval schetst, maar vooral ook de hoop op betere tijden onderstreept. Liefhebbers van Explosions In The Sky, Russian Circles, Mono, Maybeshewill, Isis, Mogwai en 65daysofstatic worden hier op hun wenken bediend met een frisse en originele cocktail binnen een toch wel platgetreden genre. Heel sterk!
Iron And Wine – Hen’s Teeth (cd, Sub Pop / Konkurrent)
“And”, “&” of “+”, het zijn allemaal verbindingselementen tussen ijzer en wijn. Enfin, Iron And Wine is al sinds 2002 het project van de uiterst ingetogen roodbaard Samuel “Sam” Beam. Op zijn 7 albums vind je doorgaans singer-songwritermuziek die ergens tussen folk rock, altcountry en lo-fi uitkomt en altijd voorzien wordt van zijn prachtig fluweelzachte zang. Hij keert terug met zijn achtste album met de lollige titel Hen’s Teeth. Hij zegt hierover:
“Ik heb die titel altijd al willen gebruiken, Ik ben er gewoon dol op. Voor mij suggereert het het onmogelijke. Kippentanden bestaan niet. En zo voelde dit album ook: een geschenk dat er niet zou moeten zijn, maar het is er wel. Iets onmogelijks, maar het is echt.”
Net als op zijn vorige album werkt Sam (zang, gitaar) met een strijkensemble en muzikanten op zang (onder andere het zangtrio I’m With Her), gitaar, piano, orgel, keyboards, citer, duimpiano, percussie, drums en bas. Je herkent zijn stijl en stem uit duizenden, ondanks het bescheiden karakter. Maar die fijnbesnaarde melancholie, de oprechtheid en mengelmoes aan genres zorgen voor een uniek geluid. Heerlijk om (zachtjes) je tanden in te zetten.
Keeley – Girl On The Edge Of The World (cd, Definitive Gaze / Konkurrent)
Muziek uit Dublin, het is haast een begrip aan het worden. Ook Keeley Moss komt er vandaan en heeft als Keeley al twee albums uitgebracht. Veelal zit ze in de indiehoek en mengt op smakelijke wijze alternatieve rock met alt-pop. Op het derde album Girl On The Edge Of The World grijpt ze breder om zich heen. Moss (gitaar, zang) opereert als band en vindt Alan Maguire (keyboards, programmering, bas, gitaar), Lukey Foxtrot (bas, keyboard) en Andrew Paresi (drums, productie) aan haar zijde. Daarnaast mag ze rekenen op gastbijdragen van Miki Berenyi (Lush, Piroska, Miki Berenyi Trio) en Sice (The Boo Radleys) op zang. In de 12 songs koersen ze dikwijls meer de droompop en shoegaze kant op, aangedikt met postpunk geluiden, wat een mooie aanvulling is op de toch al sterke muziek van de vorige albums. Het doet ook wel nostalgisch terugdenken aan de jaren 90, maar dan door een hedendaagse bril bekeken. De muziek is rij gedetailleerd en steekt gewoonweg sterk in elkaar. Warme, gloedvolle songs met een fijn laagje melancholisch vernis. Prachtig!
Lala Lala – Heaven 2 (cd, Sub Pop / Konkurrent)
Lala Lala, het klinkt als dronkenmanspraat maar het alterego van Lillie West, dat serieus te nemen is. Ze wordt geboren in Londen maar groeit op in Los Angeles om via Chicago en IJsland daar uiteindelijk weer terecht te komen. Haar muziek maakt ze altijd vanuit een intrinsiek gedreven drang om in beweging te blijven. Ze kwam erachter dat een stabiele omgeving haar creativiteit juist een boost kan geven; je ziet, ruikt en voelt dan meer. Dat gegeven stond aan de basis van haar vierde album Heaven 2. Haar toch al bijzondere gitaarpop neemt hier dan ook krachtiger en bredere vormen aan. Open over alle ups en downs, zoals altijd, maar ook met de nodige nuchterheid en acceptatie. Daardoor voelt de muziek directer en urgenter aan. De mix van alternatieve rock, pop, wave, droompop, postpunk en dance die ze hier tentoonspreidt is net zo diepgravend als aanstekelijk. Ze weet zonder met een vinger te wijzen je een spiegel voor te houden en tevens de mogelijkheden van hetgeen er wel is in donkere tijden voor te spiegelen. De muziek is luchtig en toch dwingend, compromisloos en toch swingend. Voer voor liefhebbers van onder meer Soccer Mommy, Lisa Germano, Billie Eilish, Aldous Harding en Suki Waterhouse. Ze brengt echt heel veel per vierkante seconde, waardoor je ook niet uitgeluisterd raakt. Veel meer dan enkel Lala Lala.
Magnify The Sound – Searching For A Quiet Place (cd, Crispin Glover Records / Creative Eclipse PR)
Ik vind het fascinerend hoe de muzikale carrières van sommige artiesten zich ontspinnen. Zoals sommige popartiesten, die zich ontwikkelen tot experimentele artiesten, zoals Magne Furuholmen (A-ha), Rune Kristoffersen (Fra Lippo Lippi) of Simon Scott (Slowdive). Dat zijn slechts een paar voorbeelden, maar ook in de kleine hoeken vind je interessante koerswijzigingen. Dit geldt ook voor de Noorse gitarist en elektronica specialist Trond Engum, één van de oprichters van The 3rd And The Mortal en The Soundbyte, waarbij gothic en meer serene sounds worden gekoppeld aan metal. Solo volgt hij een geheel eigen pad. Op zijn nieuwe album Searching For A Quiet Place, werkt hij wederom samen met de virtuoze percussionist Carl Haaken Waadeland en mag hij rekenen op de etherische zang van Tone Åse en de viool en Hardanger viool van Sturla Eide. Samen brengen ze hier 6 composities, die het midden houden tussen Nordic folk, licht experimentele muziek en post-rock. Daarbij verschuiven de accenten steeds weer iets, waardoor het continu weet te verrassen. Het is filmisch, melancholisch, biologerend, contemplatief en van een ongepolijste schoonheid.
Isabel Pine – Fables (cd, Kranky / Konkurrent)
Eén van mijn favoriete labels is toch wel het prestigieuze en innovatieve Kranky, dat door de jaren heen steeds minder uitgeeft. Toch zijn het voor mij nog altijd onderscheidende albums die ze het licht laten zien. Voor dit jaar staan er ook een aantal op de planning, waarvan de eerste nu is verschenen. Het gaat om het debuut Fables van de Canadese muzikante Isabel Pine. Eerder bracht ze wat mini’s en singles via Bandcamp uit. Na een verhuizing en verandering van aanpak werd het tijd om een heel album uit te brengen. Ze voelde meer creatieve vrijheid dan tijdens haar studie en begon thuis op te nemen met een eenvoudige audio-installatie, bestaande uit een cello, altviool, viool en contrabas, en bracht tijd door met het maken van veldopnames van natuurgeluiden in Brits-Columbia. De ruige wildernis inspireerde haar. Overigens speelt ze al sinds haar derde altviool, de rest volgde later. Op dit album serveert ze 15 stukken, die veelal van korte duur zijn. Je kunt het zien als schetsen van hetgeen ze heeft gezien en ervaren, vertaald naar muziek. Deze zit ergens in het schemergebied tussen neoklassiek, ambient en experimentele muziek. Op bedachtzame wijze ontvouwen deze kleine schetsen tot een samenhangend groots geheel. Ik denk dat liefhebbers van David Darling, A Winged Victory For The Sullen, Christina Vantzou, Loscil en Deaf Center hier wel mee uit de voeten kunnen. Haar muziek gaat heerlijk op en neer, waarbij ze je op subtiele wijze door een tal van emoties laat golven. Het is zacht melancholisch, troostvol, tot de verbeelding sprekend en dikwijls echt bij de strot grijpend mooi. Een fabuleus droomdebuut!
RAHU The Fool – On The Dancefloor (cd, CPL Music / Xango Music Distribution)
RAHU of ook wel RAHU The Fool is een band uit Letland, die doorgaans als een rupsje nooit genoeg zich door allerlei genres vreet. Dat gaat van Letse folk tot aan traditionele Finse, Engelse, Franse, Amerikaanse en Australische muziek, waardoor ze ook brass, blues, dark cabaret en rock mengen. Het heeft al een paar sterke albums opgeleverd, waarbij ze noodzaak en vrolijkheid met elkaar weten te combineren en waar de dans altijd om de hoek komt kijken. Nu brengen ze dat alles wederom op het album On The Dancefloor, wat een live registratie is. Hierop treedt de energie van de groep nog meer naar voren. De groep bestaat hier uit Pēteris Narubins (zang, gitaar, mandoline, stompbox), Lauma Bērza (viool, zang), Ben W. Goldsmith (saxofoon, ukelele, zang) en Evita Bambāne (contrabas, zang). De collectieve vreugde van samen dansen en muziek maken wordt ook middels een bijbehorende, 90 minuten durende livevideo vastgelegd. Je krijgt associaties met Gogol Bordello, Tom Waits, Värttinä, Dresden Dolls, Katzenjammer en nog veel meer, al tonen ze hier een eigen smoel en dynamiek. Op naar de dansvloer des levens!
Years Of Shame – Primary (cd, Icy Cold / Vous Connaissez?)
Voor de betere hedendaagse postpunk, cold wave, goth rock en andere meer donkere genres kan je prima terecht bij het onafhankelijke Franse label Icy Cold. Daar is ook het debuut Primary van Years Of Shame verschenen. Deze groep bestaat uit de Franse muzikanten Berne Evol en Brice Delourmel, die eerder ook al verantwoordelijk waren voor de projecten Dead en Giirls. Ze bewegen zich hier op energieke en totaal eigengereide wijze door genres als cold wave, sad wave en industrial, waarbij je ook associaties met The Cure, New Order, Front 242, VNV Nation, Nine Inch Nails en Depeche Mode voor je voeten krijgt geworpen. En toch weten deze twee dat geheel naar hun eigen hand te zetten. Het gaat van donkere melancholische pracht naar meer opzwepende alternatieve dansvloermuziek. Het is echt ouderwets genieten in een modern jasje. Daarmee voegen deze heren weer een schitterend nieuw donker hoofdstuk toe aan hun muzikale carrière.