Nieuw kabinet en toevallig ook een nieuw lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Angel Du$t Money, Ásgeir, GLEN, IST IST, Kabasse, Should, Theory Of Ghosts en Tuuletar.
Jan Willem
Angel Du$t Money – Cold 2 The Touch (cd, Run For Cover / Konkurrent)
Angel Du$t Money, kortweg ook wel eens Angel Du$t geheten, is een Amerikaanse hardcore band; het gitaargenre welteverstaan! Alhoewel hardcore, er zit ook altijd wel alternatieve rock, indie en punk doorheen. De leden komen van bands als Trapped Under Ice, Sai Nam, Mindset, Praise, Diamond Youth en Turnstile. Ze brengen nu het nieuwe album Cold 2 The Touch, waarop ze 11 tracks lanceren in een goede 26 minuten. Het is een afwisselend geheel en van uitersten geworden, want het van harde en uptempo tot zeer melodieuze, bijna softe tracks en een combinatie daarvan. Dat pakt allemaal behoorlijk aanstekelijk uit, waarbij ze een mooie balans weten te vinden tussen hard en zacht en schoppen en de boodschap overbrengen. Daarbij hoor je flarden terug van bands als Chat Pile, Skatenigs, Deftones, Mr. Bungle, Red Hot Chili Peppers, Drain en Minor Threat. Misschien dat het soms wat koud aanvoelt, maar ik kan dit album toch warm aanbevelen.
Ásgeir – Julia (cd, One Little Independent / Konkurrent)
Dat er iets bijzonders zit in het IJslandse water is al wel langer bekend, want het heeft een batterij aan eigenzinnige artiesten opgeleverd. Daartoe behoort ook zeker de singer-songwriter Ásgeir Trausti, die iedere keer zo’n bijzondere sfeer weet te creëren op zijn albums met zijn typische falsetzang en folk geïnfecteerde muziek. Sommige van zijn albums zijn naast in het Engels eveneens in het IJslands verschenen en beide versies zijn anders en de moeite waard. Dat IJslands voegt toch echt wat toe. Hij is nu terug met zijn vijfde album Julia. Hij heeft na jarenlang samengewerkt te hebben met vertalers zoals John Grant en de poëzie van zijn vader, Einar Georg Einarsson, voor het eerst zijn teksten zelf geschreven. Dat gaat hem prima af, zo blijkt uit de 10 sterke songs die hij hier lanceert. Ze zijn contemplatief, fluweelzacht en heerlijk melancholisch. Hij mijmert over zijn spijt uit het verleden en zijn hoop voor de toekomst, geleid door de geest van het titelpersonage van het album. Zijn prachtige zang omlijst hij op uiterst subtiele wijze met spaarzame instrumenten, links en rechts met de hulp van enkele gasten. Liefhebbers van onder meer James Vincent McMorrow, James Black, Bon Iver, Adrianne Lenker en Nick Drake kunnen er hun hart aan ophalen. Het is allemaal fragiel, meeslepend en gewoonweg wonderschoon. Zijn vuurdoop als zelfstandig schrijver is daarmee ook geslaagd te noemen.
GLEN – It Was A Bright Cold Day In April (cd, Kapitän Platte / Sonic Rendezvous / Creative Eclipse PR)
GLEN, ja wellicht terecht met hoofdletters geschreven, is het grensverleggende kwartet uit Berlijn en staat bekend om hun eigengereide, intense mix van post-rock met vleugjes art-en krautrock, die ze dikwijls op geïmproviseerde wijze brengen. Aan het roer staat Wilhelm Stegmeier (gitaar, piano, clavinet), die al aan diverse projecten heeft deelgenomen, die samen met Eleni Ampelakiotou (gitaar, piano, zang), Roland Feinaeugle (bas) en Achim Faerber (drums, percussie) deze groep vormt. Ze presenteren nu hun vierde album It Was A Bright Cold Day In April. Hierop serveren ze in goed 57 minuten 7 nieuwe tracks, die weer het laveren tussen de genoemde genres. In één van de hoogtepunten “Brute Force” krijgen ze nog hulp op saxofoon en elektronica, Ze weten diverse genres echt op een totaal eigen wijze aan te vliegen, waarbij je wel genoeg aanknopingspunten vindt. Dat loopt uiteen van Virgin Prunes, Bauhaus, Can tot aan Motorpsycho,, Mono en Mogwai. En je hoort er vast nog meer invloeden in terug, maar dan heb je een idee. Op bedachtzame wijze bouwen ze hun stukken op en weten doordat ze nooit helemaal uit de bocht vliegen de spanning er goed in te houden. Ook het improvisatie-achtige karakter, de lichte experimenten en de balans tussen minimalisme en beheerste uitbarstingen maakt de muziek dynamisch en verrassend. Het is een meeslepend en krachtig album geworden.
IST IST – Dagger (cd, Kind Violence)
De on-Machester-achtige band IST IST heeft sinds 2016 hoge ogen gegooid met hun heerlijke mix van post-punk, gothic en wave. De band bestaat naast de kenmerkende zanger Adam Houghton uit gitarist/synthesizerspeler Mat Peters, bassist Andy Keating en drummer Joel Kay. Met z’n vieren weten ze het beste uit het verleden naar boven te vissen en daar een hedendaagse draai aan te geven. Dat is niet anders op hun vijfde studioalbum Dagger. Op veelal hoog tempo gaan ze weer door de genoemde genres, waarbij ze raakvlakken hebben met groepen als VNV Nation, Joy Division, Editors, Interpol, I Like Trains en Sisters Of Mercy. Toch moet je dat deels ook weer vergeten, want ze hebben echt een volslagen eigen geluid in huis. Het is zoals vaker ouderwets genieten met nieuwe recepten. De groep klinkt hier ook levendiger en beter dan ooit, waarmee ze misschien wel hun beste album tot nu toe afleveren.
Kabasse – About Sitting On Fences (cd, Kapitän Platte / Sonic Rendezvous / Creative Eclipse PR)
Kabasse is een nieuw sextet rond muzikant Sigmund Perner (Fender Rhodes, clavinet, Hammond orgel, Soline strijkensemble), die ook actief is in Carpet. Hij omringt zich op het album About Sitting On Fences met Jonas Perner (drums), Jan Kiesewetter (saxofoon, basklarinet), Benjamin Häussler (trombone), Giuseppe Puzzo (bas, contrabas) en Martin Lehmann (trompet, vleugelhoorn). In ruim 40 minuten brengen ze 5 composities, waar ze echt de tijd voor uittrekken. Ze brengen een mix van jazz, filmische muziek en prog rock. Het is een sfeervol en warm geluid dat ze produceren en tegelijk weten ze door hun bijzondere, rauwe en contemplatieve aanpak te biologeren. Je kan ze niet echt plaatsen, maar ergens op een onbekende plek tussen Bohren Und Der Club Of Gore, Donald Byrd, Dictaphone, Focus, Miles Davis en (ja, ik verzin het ook niet). Als geen ander weten ze genres en bepaalde klankstructuren te combineren en een ander muzikaal perspectief te schetsen. Het is uiterst sfeervol , tegelijkertijd ook rauw en compromisloos en meeslepend wat ze hier neerzetten.Groots!
Should – Feed Like Fishes (cd, Numero Group / Konkurrent)
Soms heb je van die kortlopende bands of zelfs eendagsvliegen, die toch een indruk hebben weten te maken. Dat geldt ook voor het Amerikaanse Should, dat ooit uit de startblokken schoot als shiFt. Met name hun debuut Feed Like Fishes uit 1998 is er één die onder de radar eigenlijk gewoon steengoed was en is. Eric Jon Ostermeier, Marc Ostermeier en Tanya Maus hebben toen 11 tracks uitgebracht, die het fraaie en vooral dromerige midden houden tussen shoegaze, droompop en noise. Daarbij weten ze een volslagen eigen weg te plaveien tussen die genoemde genres. Het is zo’n album dat als je eenmaal gegrepen bent, je nooit meer loslaat. Daarbij moet je onder andere denken aan groepen als Low, Swallow, Bowery Electric, Swirlies, Slowdive en Pale Saints. Het goede nieuws is dat deze nu opnieuw uitgegeven is met 10 (cd) dan wel 11 tracks (lp), die in het verlengde liggen van het album en in dezelfde periode zijn gecreëerd. In 79 minuten krijg je de band in volle glorie nog eens te horen, waarbij het tijdloze karakter opvalt naast de intense melancholische schoonheid van de muziek.
Theory Of Ghosts – The Sulphur And The Grey (cd, Second Language Music)
Als ik denk aan de Britse zanger/muzikant Glen Johnson, dan denk ik meteen aan het grootse Piano Magic, dat inmiddels ter ziele is gegaan. Verder dragen de projecten Silver Servants, Statues In Fog, Textile Ranch, en Future Conditional ook zijn stempel. Daar is in 2023 Theory Of Ghosts bijgekomen, waar eerder al twee fraaie epees van zijn verschenen. De naam komt overigens wel van een Piano Magic nummer van het album Disaffected uit 2005. Nu is het eerste volledige album The Sulphur And The Grey een feit. Naast Glen (zang, tekstt, gitaar, programmering, percussie, melodica, klokkenspel) en trouwe muzikale kompaan Franck Alba (6-snarige bas, zang, gitaar, synthesizer, piano). Qua bezetting een Piano Magic light, maar qua inkleuring toch echt wel anders. Ze worden her en der nog geholpen door het Insides duo (voorheen Earwig) Kirsty Yates (zang) en Julian Teardo (opnames, mix, diverse geluiden), Paul Tornbohm (keyboards) en Yumi Mashiki (strijk-instrumenten/arrangementen). Je hoort hier nog wel een link naar Piano Magic, mede door de onversneden melancholie en herkenbare zang, maar het is allemaal iets dromeriger en meer filmisch. Er sluipen ook elementen van New Order, The Cure, Low, Cocteau Twins en Calla in de muziek. Het is allemaal met veel gevoel en oprechte emoties gemaakt. Naast eigen geschreven muziek en teksten staat er ook een mooie, door Alba in het Frans gezongen cover “Madame Rêve” op van Alain Bashung. Het onderstreept allemaal het ontzaglijk grootse muzikale talent van Johnson, die al 30 jaar in diverse incarnaties het verschil weet te maken. Het is voer voor alle melancholische harten of liefhebbers van intense, invoelbare prachtmuziek. Bij de gelimiteerde editie ontvang je ook nog een set fraaie ansichtkaarten.
Tuuletar – Maammo (cd, Nordic Notes / Xango Music Distribution)
Tuuletar is Fins voor “winderig” en tevens een folkgroep, die al sinds 2012 actief is en sterk leunt op a capella zang, al vullen ze dat wel aan met instrumenten. Ze zijn spaarzaam met het uitbrengen van hun releases, maar als ze dat doen is het vrijwel altijd iets bijzonders. Dat is ook zeker het geval bij hun derde album Maammo, hetgeen “moeder aarde” betekent. Het album weerspiegelt dan ook een diep respect voor de natuur, cultureel erfgoed en het fragiele evenwicht dat de mensheid met de aarde verbindt. Of zoals de band zelf beschrijft:
“In onze muziek hebben oerenergie en tijdloosheid, het thuisdorp en de wijde wereld altijd naast elkaar bestaan. Onze liefde voor taal, traditie en natuur geeft ons houvast – en herinnert ons aan onze verantwoordelijkheid om voor Moeder Aarde te zorgen. Dit album is een eerbetoon aan het bouwen van bruggen, aan kwetsbare ecosystemen, aan diversiteit en bovenal aan hoop.”
De groep bestaat hier uit Venla Ilona Blom (zang, beatboxen, percussie), Sini Koskelainen (zang, vocale effecten, percussie), Johanna Kyykoski (zang, vocale effecten, percussie) en Piia Säilynoja (zang, vocale effecten, percussie). Ze brengen hier weer prachtig harmonieuze vocalen, die ze extra weten te accentueren door de instrumenten. De traditionele muziek wordt echt wel naar het hier en nu gehaald, net als de roep om beter om te gaan met hetgeen we vroeger hadden en nu nog hebben. Hierdoor komt het niet ouderwets over, al sijpelt het verleden er wel in door. De muziek is nog altijd voor een groot deel opgebouwd uit de vocale bouwstenen, maar krijgt body door de percussie. Je kan ze plaatsen tussen Värtinnä, Ibeyi, Le Mystère Des Voix Bulgares, Zap Mama en Gjallarhorn, waarbij de Finse invloed uiteraard wel de boventoon voert.