Lijstje, lijstje, nu ja hier het lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Grigio Scarlatto.
Jan Willem
Grigio Scarlatto – The Race (cd, Shyrec/ Scissor Salad)
Scharlaken grijs ofwel Grigio Scarlatto in het Italiaans, is een relatief jonge band. Ze gaan van start in 2019 en hebben tot dusver het album Antiuomo (2020) en een drietal epees uitgebracht. Ze begonnen nog met ietwat meer post-punk gerelateerde muziek, maar zijn gaandeweg meer de shoegaze, droompop en post-rock kant opgegaan. Op hun nieuwe album The Race komen al die genres op fraaie wijze samen en tot volle bloei. Niet eerder klonk de groep, bestaande uit Giovanni Stocco (gitaar, zang, pedalen), Sotirios Papastefanou (drum, drummachine, pedalen) en Marco Gomierato (bas), zo intens en gedreven; als een ware race. Ze gebruiken de race als een metafoor voor de paradox van een ontsnapping waarvan de bestemming en het startpunt nog niet volledig bekend zijn; zelfs de middelen om het doel te bereiken nog niet. De persoonlijke strijd tegen een bijna nihilistische apathie die tot conformisme leidt, wordt een poging om zich aan te passen aan een snel veranderende wereld, waar het mogelijk is om overal te bestaan, dwars door ruimte en tijd heen. Niets staat vast en niet blijft zoals het is of lijkt. Dat kleuren ze op eigengereide wijze in met muziek die teruggrijpt naar het verleden maar tevens stevig vooruitblikt naar de toekomst, al is die nog zo onzeker. In 9 nummers van zo’n 29 minuten lang weten ze een diepe indruk te maken. Ze houden het midden tussen New Order, Giardini Di Mirò, Interpol, Pale Saints, Slowdive en A Place To Bury Strangers. Dat klinkt wellicht te mooi om waar te zijn, maar het uiteindelijke oordeel laat ik dan toch aan jezelf over. Ze komen voor mij hier in elk geval met vlag en wimpel over de finish.