Eén release maakt toch een lijstje uit het:
SCHADUWKABINET
Ik luisterde naar: Ölóf Arnalds.
Jan Willem
Ölóf Arnalds – Spíra (cd, Bella Union)
Het is alweer bijna 12 jaar geleden dat de geweldige IJslandse zangeres en multi-instrumentaliste Ólöf Arnalds (altviool, gitaar, charango, Farfisa), nichtje van Ólafur Arnalds, van zich liet horen. Ze bracht meestal een glasheldere mix van singer-songwritermuziek, IJslandse folk en elektronica, waarbij haar wonderschone serene sopraanzang de hoofdrol speelde. Hiermee wist ze de luisteraar al te betoveren en in te pakken, al mocht de subtiele muzikale inkleuring er ook altijd wezen. Ze is nu terug met haar zesde album Spíra, hetgeen “spruit” betekent. En ook al is niet iedereen dol op dit kleine lichtgroene kooltje, qua muziek mag deze er weer wezen. In zo’n 39 minuten brengt ze 9 nieuwe tracks, waar de lucht fris en niks zwaar op de maag lijkt te liggen, al zit er wel een zekere melancholie door alles heen. Het is album is geproduceerd door de vermaarde Skúli Sverrisson (Pachora, Napoli 23), die ook bas en gitaar speelt. Davíð Þór Jónsson (Benni Hemm Hemm, Hjálmar) draagt bij met piano en gitaar. Het levert een ingetogen maar indrukwekkend geheel op, dat fans van múm, Joanna Newsom, Vashti Bunyan, Emiliana Torrini, Sóley en Bonnie Beecher wel zal kunnen bekoren. Ze grijpt meer terug naar haar beginperiode, waar ze ook een meer persoonlijk en sober geluid liet horen, wat toch harder binnenkomt. En dat IJslands geeft het toch ook wel iets magisch mee. Wonderschone comeback!